Kural 276 · நெஞ்சின் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து

Kural 276 · Imposture · கூடா ஒழுக்கம்

நெஞ்சின் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்துவாழ்வாரின் வன்கணார் இல்.

Nenjin Thuravaar Thurandhaarpol Vanjiththu / Vaazhvaarin Vankanaar Il

Behold the man that hath not renounced in his heart, but walketh about like one that hath renounced, and cheateth men: there is none more hard of heart than he.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மனத்தால் துறவாதவர்கள், துறந்தவர் போல நடித்து ஏமாற்றி வாழ்வதைவிடக் கொடிய மனம் உடையவர் வேறு இல்லை.

Meaning

There are none harder of heart than those who have not renounced in their hearts but live deceiving others as though they had renounced.

சொற்பொருள் Word by word

நெஞ்சின்: in the heart
துறவார்: those who have not renounced
துறந்தார்போல்: as if renounced
வஞ்சித்து: deceiving
வாழ்வாரின்: than those who live
வன்கணார்: hard-hearted ones
இல்: there are none

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவரின் கண்டனம் உச்சத்தை அடைகிறது. 'நெஞ்சின் துறவார்' என்றால் உள்ளத்தால் துறவு கொள்ளாதவர். அவர்கள் 'துறந்தார்போல்' வஞ்சித்து வாழ்கிறார்கள். அத்தகையவரைவிடக் 'கண்' என்னும் இரக்கம் இல்லாதவர், அதாவது 'வன்கணார்', இல்லை என்கிறார். 'வன்கண்' என்றால் கடின மனம், இரக்கமின்மை.

போலித்துறவு ஏன் இவ்வளவு கொடியது என்று வள்ளுவர் எண்ணுகிறார்? ஏனெனில் அது தனிப்பட்ட பொய் மட்டுமல்ல, பிறரின் உயர்ந்த நம்பிக்கையைத் தகர்க்கும் துரோகம். மக்கள் துறவியரை நம்பித் தம் துயரங்களையும் மனத்தையும் திறக்கிறார்கள். அந்த நம்பிக்கையை வஞ்சத்துக்குப் பயன்படுத்துபவன் அவர்களின் மிக மென்மையான இடத்தைத் தாக்குகிறான். இரக்கத்தை அறிந்திருந்தும் அதை மிதிப்பதே அவனது கடினமனத்தைக் காட்டுகிறது.

உரையாசிரியர்கள் 'வன்கணார்' என்பதற்கு இரக்கமற்ற கொடியவர் என்றே பொருள் தருகின்றனர். சிலர் அவர்களின் உள்ளம் கல் போன்றது என்று உவமிக்கின்றனர். இங்கே அவர்கள் செய்யும் தீமை பிற திருடர்களின் தீமையைவிட மோசமானது என்றும் கூறுவர். ஏனெனில் திருடனை மக்கள் எச்சரிக்கையோடு பார்க்கிறார்கள்; போலித் துறவியை நம்புகிறார்கள்.

நம் காலத்திலும் அறம், சேவை, ஆன்மிகம் ஆகிய பெயர்களால் நம்பிக்கையைப் பெற்று அதை வஞ்சத்துக்குப் பயன்படுத்தும் செயல்கள் நடக்கின்றன. அவை சமூகத்தின் உண்மையான நற்பணிகளுக்குக்கூட மக்களின் நம்பிக்கையைக் குறைக்கின்றன. ஆகவே வள்ளுவர் இங்கு கடுமையாகப் பேசுவது நியாயமே என்று தோன்றுகிறது.

'வன்கணார்' என்ற சொல் கொடிய மனத்தவர் என்ற பொருளுடையது. உடலால் பிறரைத் தாக்குபவரைவிட, நம்பிக்கையைக் கொண்டு ஏமாற்றுபவர் கொடியவர் என்று வள்ளுவர் கருதுகிறார். ஏனெனில் உடல் காயம் ஆறிவிடும்; நம்பிக்கையின் காயம் பல ஆண்டுகள் நீடிக்கும். மேலும் ஒரு வஞ்சகன் செய்யும் செயலால் உண்மைத் துறவிகளையும் மக்கள் சந்தேகிக்கத் தொடங்குகின்றனர். அந்தப் பொதுச் சேதமே இக்குறளின் கடுமைக்குக் காரணம். உரையாசிரியர்களும் இந்தக் கருத்தை ஒத்தே விளக்குகின்றனர்.

Explanation

In this couplet Valluvar's condemnation reaches its peak. 'Nenjin thuravaar' are those who have not renounced in heart. They live 'thurandhaar pol', deceiving as though they had renounced. There is none harder of heart than they, he says. 'Vankan' means a hard heart without pity.

Why does he consider false renunciation so cruel? Because it is not only a private lie but a betrayal that shatters the lofty trust of others. People trust renunciates and open their sorrows and hearts to them. One who uses that trust for deceit strikes at their tenderest place. That he knows compassion and tramples on it shows his hardness.

Commentators give 'vankanaar' the sense of cruel ones without pity. Some compare their hearts to stone. They also say that the evil these men do is worse than the evil of other thieves, since people watch a thief warily but trust a false renunciate.

In our times too, there are acts that win trust in the name of charity, service or spirituality and use it for deceit. They reduce people's trust even in genuine good works of society. So it seems fair that Valluvar speaks so severely here. Commentators broadly agree that the harshness of the verse comes from the public damage such impostors cause.

கதை

துறவி வேடமிட்ட பூனை

இந்தியக் கதை மரபின் ஹிதோபதேசம், பஞ்சதந்திரம் ஆகிய நூல்களில் இக்கதை வெவ்வேறு வடிவங்களில் வருகிறது. கங்கைக் கரையில் ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அதன் கிளைகளில் பல பறவைகள் கூடு கட்டி வாழ்ந்தன. அந்த மரத்தின் அடியில் ஒரு பொந்தில் தாதிகர்ணன் என்ற பூனை வசித்தது. அது பறவைகளையும் எலிகளையும் பிடித்து உண்டு வாழ்ந்தது. ஆனால் வயது ஏறியதால் அதனால் துரத்திப் பிடிக்க இயலவில்லை.

அந்தப் பூனை ஒரு தந்திரம் செய்தது. கங்கையில் நீராடிவிட்டு, கண்களை மூடிக்கொண்டு, ஒரு காலைத் தூக்கிய நிலையில் ஆலமரத்தடியில் தவம் செய்வது போல அமர்ந்தது. 'நான் அகிம்சை விரதம் பூண்டுள்ளேன்; இனி எந்த உயிரையும் கொல்லமாட்டேன். இதுவரை செய்த பாவங்களுக்காகத் தவம் செய்கிறேன்' என்று உரக்கப் பேசியது. பறவைகள் அதன் பேச்சைக் கேட்டு வியந்தன.

எலிகளும் பறவைகளும் தாங்கள் இவ்வளவு காலம் அஞ்சியிருந்த பூனை இப்போது துறவி ஆகிவிட்டதை நம்பின. ஒன்றிரண்டு பறவைகள் அதனை நெருங்கி வணங்கின. பூனை, 'நான் வயதாகிவிட்டேன்; எனக்குக் கண்ணும் காதும் மங்கிவிட்டன. எனக்கருகில் வந்து உட்கார்ந்து எனக்கு அறிவுரை சொல்லுங்கள்' என்று அன்பாகப் பேசியது. நாளடைவில் பறவைகள் தங்கள் குஞ்சுகளைக்கூட அதன் பாதுகாப்பில் விட்டுச் செல்லத் தொடங்கின.

ஒவ்வொரு இரவிலும் பூனை பொந்திலிருந்து ஒவ்வொரு குஞ்சாக எடுத்து உண்டு விட்டு எலும்புகளைப் பொந்தில் மறைத்து வைத்தது. காலையில் பறவைகள் குஞ்சுகள் குறைவதைக் கண்டு திகைத்தன. அவை தேடி அலைந்தன. ஒருநாள் பொந்தினுள் குஞ்சுகளின் எலும்புகளைக் கண்டுபிடித்தன. உண்மையை உணர்ந்த பறவைகள் ஒன்று திரண்டு பூனையைத் தாக்க முயன்றன. பூனை அவ்விடத்தை விட்டுத் தப்பிச் சென்றது. அதன் வேடம் இனி எவரையும் ஏமாற்ற முடியவில்லை.

இக்கதையில் பூனையின் வஞ்சகம் அதன் பசியால் வந்தது என்றாலும், அது நம்பிக்கையைக் குறிவைத்துக் குஞ்சுகளைப் பிடித்தது. 'நெஞ்சின் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்' என்பதன் கதை வடிவம் இது.

இக்கதையைக் கேட்கும் குழந்தைகளுக்குப் பெரியவர்கள் 'ஒருவரின் சொல்லை மட்டுமன்றி, அவர் வாழ்வையும் கவனிக்கப் பழகு' என்ற அறிவுரையைச் சொல்வதுண்டு.

இக்கதை நாட்டுப்புறத்தில் பலவாறு சொல்லப்படுவதால் சிறு வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்; ஆனால் இதன் முடிவு எப்போதும் ஒன்றே, அதாவது எலிகள் உண்மையை அறிந்துகொள்கின்றன.

A story

The Cat in an Ascetic's Guise

This tale appears in various forms in the Indian story tradition, in the Hitopadesha and the Panchatantra. On the bank of the Ganga stood a great banyan tree. Many birds had built nests on its branches. In a hollow at its foot lived a cat named Dadhikarna, who lived by catching birds and mice. But with age it could no longer chase and catch.

The cat devised a trick. After bathing in the Ganga, it sat beneath the banyan tree with eyes closed and one foot raised, as if performing tapas. 'I have taken the vow of non-violence; I shall kill no creature again. I am doing penance for the sins I have done till now,' it said loudly. The birds heard it with wonder.

The mice and birds believed that the cat they had feared so long had now become an ascetic. A few birds came near and bowed. The cat spoke lovingly: 'I am old; my eyes and ears have dimmed. Come and sit near me and give me advice.' In time the birds began even to leave their chicks in its protection.

Each night the cat took one chick at a time from the hollow, ate it, and hid the bones in the hole. In the morning the birds were puzzled to see their chicks fewer and went searching. One day they found the bones of the chicks inside the hollow. Realising the truth, they gathered together to attack the cat. It fled from the place. Its disguise could deceive no one now.

In this tale the cat's deceit arose from hunger, yet it set its sights on trust and caught the chicks. This is the story form of 'there is none harder of heart than those who live deceiving as though renounced.'

Elders tell children hearing the story: 'Learn to watch a person's life and not only his words.'

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் யாரை அவர் சொன்னதற்காக நம்பினீர்கள், அவர் செய்வதைப் பார்க்கத் தொடங்கினால் எப்படி இருக்கும்?

To reflect on

Whom have you trusted because of what they said, and what would it look like to start watching what they do?