Kural 280 · மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்

ஜனக மன்னனும் சுகரும்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் மிதிலையின் மன்னன் ஜனகனின் கதை வருகிறது. வியாச முனிவரின் மகனான சுகர் இளமையிலேயே வேதங்களைக் கற்றவர். அவர் தம் தந்தையிடம், 'முக்தி அடைவதற்கு உரிய வழி எது?' என்று கேட்டார். வியாசர் அவருக்கு உபதேசித்தார். ஆயினும் அவர் மனம் முழுமையாகத் திருப்தி அடையவில்லை. 'நீ மிதிலைக்குச் சென்று ஜனக மன்னனிடம் கற்றுக்கொள்' என்றார் வியாசர்.

சுகர் மிதிலைக்குச் சென்றார். நகரின் வாயிலில் காவலர் அவரை நிறுத்தி வைத்தனர். பின்னர் அரண்மனை உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர். அங்கே அவரை அழகிய பெண்கள் உபசரித்தனர். சுகர் துறவு வேடத்தில் இருந்தார். அவரை மொட்டைத் தலையுடன் ஏழு நாள் அமரவைத்து சோதித்தனர். எல்லா இன்பங்களையும் காட்டி மயக்க முயன்றனர். ஆனால் சுகரின் மனம் சிறிதும் அசையவில்லை.

இறுதியாக ஜனகன் அவரைச் சந்தித்தான். மன்னன் பட்டாடை உடுத்தி, ஆபரணங்களோடு, அரியணையில் அமர்ந்திருந்தான். சுகரின் தோற்றத்துக்கும் அவன் தோற்றத்துக்கும் எவ்வளவு வேறுபாடு! ஆனால் ஜனகன் தன் அறிவையும் பற்றின்மையையும் சுகருக்கு உபதேசித்தான். 'துறவு என்பது உடையிலோ நீளமான சடையிலோ இல்லை. என் அரண்மனை எரிந்தாலும் எனக்குள்ள எதுவும் எரிவதில்லை என்ற உணர்வே துறவு.'

மிதிலை நகரம் எரிந்து கொண்டிருப்பதாக ஒரு தூதன் வந்து அறிவித்தபோதும் ஜனகன் அசையவில்லை என்று பாரம்பரியக் கதை சொல்கிறது. 'மிதிலை எரிந்தாலும் என்னுடையது எதுவும் எரிவதில்லை' என்பதே அவன் பதில். அவன் தன் கடமைகளைச் செய்தான்; ஆனால் அவற்றில் பற்றுக் கொள்ளவில்லை. இந்தக் கதை அரச வாழ்விலும் அகத்துறவு சாத்தியம் என்பதைக் காட்டுகிறது.

சுகர் தன் தவறான எண்ணத்தை உணர்ந்தார். வேடத்தாலோ இடத்தாலோ துறவு வருவதில்லை; உள்ளத்தாலேயே வருகிறது என்பதைக் கற்றுக்கொண்டார். ஜனகன் அவருக்குக் கற்றுத்தந்த இந்தப் பாடம் அவரை முக்திக்கு வழிகாட்டியது.

'மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம் பழித்தது ஒழித்துவிடின்' என்ற குறளின் உயிரான பொருளை ஜனகன் வாழ்வில் காண்கிறோம். அழகிய ஆடையும் அரியணையும் அவனுக்குத் தடையாகவில்லை; பழி தரும் செயல்களை நீக்கிய உள்ளமே அவனுக்கு முக்தி தந்தது.

இக்கதை நமக்குத் தரும் தெளிவு: வாழ்க்கை முறை எதுவாயினும் உள்ளத்தின் தூய்மையே அளவுகோல். இல்லறத்தாரும் துறவறத்தாரும் இந்தக் குறளை ஒரே நெறியாகக் கொள்ளலாம்.

King Janaka and Shuka

The Shanti Parva of the Mahabharata tells of Janaka, king of Mithila. Shuka, son of the sage Vyasa, had learned the Vedas from his youth. He asked his father, 'What is the right way to liberation?' Vyasa taught him. Yet his mind was not fully satisfied. 'Go to Mithila and learn from King Janaka,' said Vyasa.

Shuka went to Mithila. At the city gate the guards stopped him; later they led him into the palace. There beautiful women served him. Shuka was in the garb of a renunciate. They kept him seated for seven days, shaven-headed, as a test, and tried to tempt him with every pleasure. But Shuka's mind did not stir at all.

At last Janaka met him. The king was seated on his throne in silk garments, with ornaments. What a difference between Shuka's appearance and his! Yet Janaka taught Shuka his wisdom and non-attachment. 'Renunciation is not in dress or long matted hair. It is the feeling that even if my palace burns, nothing that is truly mine burns.'

A traditional story says that when a messenger came and announced that Mithila was on fire, Janaka did not stir. 'Even if Mithila burns, nothing that is mine burns,' was his reply. He did his duties but did not cling to them. The tale shows that inner renunciation is possible even in royal life.

Shuka recognised his mistaken thought. He learned that renunciation does not come from dress or place but from the heart. This lesson from Janaka guided him to liberation.

In Janaka's life we see the living meaning of the couplet 'neither shaving nor long hair is needed if one gives up what the world condemns'. Fine clothes and the throne were no obstacle to him; a heart free of blameworthy deeds gave him liberation.