Kural 281 · எள்ளாமை வேண்டுவான் என்பான் எனைத்தொன்றும்

காஞ்சி நெசவாளரும் ஒரு இழை பட்டும்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; அதில் வரும் பாத்திரங்கள் எளிய, நமக்கு அறிமுகமான மனிதர்களின் வகையைச் சார்ந்தவர்கள். காஞ்சிபுரத்தில் தெய்வநாயகம் என்ற நெசவாளர் இருந்தார். அவர் நெய்த பட்டுச் சேலைகள் காமாட்சி அம்மன் கோயில் திருவிழாவுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. பட்டு வணிகர் அவருக்கு நூலை எடையிட்டுக் கொடுத்து, அதற்கேற்ற அளவில் சேலைகளைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வது வழக்கம். நெசவில் சில இழைகள் மீதமாகும்; அவற்றை யாரும் கணக்கிடுவதில்லை. பல நெசவாளர்கள் அவ்வாறு மிஞ்சிய நூலைத் தமக்கே வைத்துக்கொள்வர். 'ஒரு சிறு இழை, இதனால் யாருக்கு என்ன இழப்பு' என்று அவர்கள் தம்மைத் தேற்றிக்கொள்வர்.

தெய்வநாயகம் ஒருபோதும் அவ்வாறு செய்யவில்லை. மீதமான நூலை ஒவ்வொரு முறையும் துண்டுகளாகக் கட்டி வணிகரிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார். வணிகர் சிரித்து, 'இவ்வளவு கவனம் ஏன்? இதை யாரும் கேட்கப் போவதில்லை' என்றார். தெய்வநாயகம், 'என் கை கணக்கைக் கேட்கிறது, ஐயா. அது இன்று ஒரு இழையில் தொடங்கினால் நாளை ஒரு சேலையில் முடியும்' என்றார்.

ஆண்டுகள் கழிந்தன. அதே ஊரில் வேறு நெசவாளர்கள் மீது நூலை மறைத்ததாகப் பழி எழுந்தது; வணிகர்கள் அவர்களிடம் வேலை தருவதைக் குறைத்தனர். தெய்வநாயகத்தைப் பற்றி யாரும் அவ்வாறு பேசவில்லை. பெரிய அரச விழாவுக்கான சேலைகளை நெய்யும் பொறுப்பு எந்த விசாரணையும் இன்றி அவரிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டது. அவருக்குக் கிடைத்த மரியாதை செல்வத்தால் வந்தது அல்ல; யாரும் அவரை எள்ளவில்லை என்பதிலிருந்து வந்தது.

'எள்ளாமை வேண்டுவான் என்பான் எனைத்தொன்றும் கள்ளாமை காக்கதன் நெஞ்சு' என்ற குறளின் பொருளை அவர் தம் வாழ்க்கையால் காட்டினார். சிறு இழையைக் கூடத் தனதாக்கும் எண்ணத்தை அவர் தம் நெஞ்சில் வளர விடவில்லை. அதனால் அவர் பெயர் ஊரில் நம்பிக்கைக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக ஆனது.

ஊரார் தெய்வநாயகத்தை 'ஒரு இழை நாயகம்' என்று அன்புடன் அழைத்தனர். அந்தப் பெயர் முதலில் கேலியாகத் தொடங்கி, பின்னர் மரியாதையாக மாறியது. அவர் தம் பிள்ளைகளுக்கும் இதே பழக்கத்தைக் கற்பித்தார். 'பிறருடையதைத் தொடும் முன் உன் மனத்திடம் கேள்' என்று அடிக்கடி சொல்வார். பிள்ளைகளும் அவரைப் போலவே நேர்மையாக நெசவுத் தொழிலைத் தொடர்ந்தனர். இவ்வாறு ஒரு நெசவாளரின் சிறு பழக்கம் அடுத்த தலைமுறைக்கும் நல்ல மரபாக நீண்டது.

The Kanchi Weaver and a Single Thread of Silk

This is an imagined story; its characters belong to the ordinary, familiar kind of people. In Kanchipuram there lived a weaver named Deivanayagam, whose silk saris were taken for the festival at the Kamakshi Amman temple. The silk merchant would weigh out thread for him and receive saris in return in proportion. In weaving, some strands are left over, and nobody counts them. Many weavers kept the leftover thread for themselves, telling themselves: "It is only a thread. Who loses anything by it?"

Deivanayagam never did this. Each time he bundled the remaining thread and returned it to the merchant. The merchant smiled and said, "Why such care? No one will ever ask." Deivanayagam replied, "My own hand asks for the account, sir. If it begins with a thread today, it may end with a sari tomorrow."

Years passed. In the same town, other weavers came under suspicion of hiding thread, and merchants gave them less work. No one spoke that way of Deivanayagam. When the saris for a large royal festival had to be woven, the task went to him without any inquiry. The respect he received did not come from wealth; it came from the fact that nobody ever looked down on him.

He showed through his life what the couplet means: "One who does not wish to be despised should guard his mind from stealing anything at all." He had not let even the wish to claim a single thread grow in his heart. Because of that, his name became in the town a standard for trust.