Kural 286 · அளவின்கண் நின்றொழுகல் ஆற்றார் களவின்கண்

கிடங்கின் அளவையாளர்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; எளிய கிராம வாழ்வின் பாத்திரங்களைக் கொண்டது. தஞ்சை மாவட்டத்தின் ஒரு கிராமக் கோயிலுக்குச் சொந்தமான நெல் கிடங்கு இருந்தது. ஊர் மக்கள் ஆண்டுதோறும் தங்கள் அறுவடையின் ஒரு பகுதியை இறைவனுக்கு அளிப்பர். அதை மரக்காலால் அளந்து கிடங்கில் வைக்கும் பொறுப்பை முத்தையன் என்பவர் ஏற்றிருந்தார். திருவிழா காலத்தில் அந்த நெல்லை அளந்து அன்னதானத்துக்குக் கொடுப்பதும் அவர் வேலை. கோயில் கணக்கர் எப்போதாவதுதான் வருவார்; அதனால் முத்தையனின் அளவை யாரும் சரிபார்ப்பதில்லை.

முதலில் அவர் ஒவ்வொரு மரக்காலிலும் ஒரு பிடி நெல் மிச்சப்படுத்தினார். 'ஒரு பிடிதானே, தெய்வத்துக்கு இது தெரியாதா' என்று தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டார். சில மாதங்களில் அந்த ஒரு பிடி இரண்டு பிடியாகவும், பின்னர் ஒரு படியாகவும் பெருகியது. அளவு தவறிய கை அளவை நிறுத்தத் தெரியாமல் போயிற்று. 'கன்றிய காதல்' எனும் ஆசை அவரைக் கட்டிப்போட்டது. தம் வீட்டுத் தேவை நிறைந்தபின்னும், அவர் நெல்லை மறைத்து விற்கத் தொடங்கினார்.

ஒரு பருவத்தில் மழை பொய்த்து ஊர் பஞ்சத்தில் வாடியது. கோயிலில் அன்னதானத்துக்குத் தேவையான நெல் குறைவாகவே இருந்தது. ஊர்ப் பெரியவர்கள் கிடங்கை மறுமுறை அளந்தனர். அங்கே பெரிய இடைவெளி தெரிந்தது. முத்தையனின் முகம் வெளிறியது. அவர் ஒன்றும் மறுக்கவில்லை. 'தேவையை நான் அறிந்தபோது நிறுத்தியிருக்க வேண்டும்; நிறுத்த முடியாதவன் ஆகிவிட்டேன்' என்று தலைகுனிந்தார்.

ஊரார் அவரை மன்னித்தனர்; ஆனால் அளவையாளர் பொறுப்பிலிருந்து நீக்கினர். அவர் தம் வயலில் உழைத்துக் கடனை அடைத்தார். பிற்காலத்தில், 'தேவைக்கு மேல் ஒரு பிடியும் வேண்டாம்' என்று இளையோரிடம் அடிக்கடி சொல்வார். அளவு தவறிய ஆசை அவருக்கு எவ்வளவு விலை கொடுத்தது என்பதே அவருடைய பாடம்.

முத்தையனின் கதையில் ஊரார் நடந்துகொண்ட விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. அவர்கள் கொடுமையான தண்டனை தரவில்லை; தவற்றை ஒப்புக்கொண்டதால் மன்னித்தனர். அதே நேரம் பொறுப்பை மீண்டும் தராமல் அளவுக்குள் வைத்தனர். இது அறம் செயல்படும் முறை: கருணையும் எல்லையும் சேர்ந்திருக்க வேண்டும். முத்தையன் பின்னர் கோயில் திருவிழாவில் தன் உழைப்பால் அன்னதானத்துக்கு நெல் வழங்கிப் பழைய பிழையைச் சரிசெய்தான். தாம் எடுத்ததைத் திருப்பிக் கொடுத்த நாளில்தான் தம் மனம் இலேசானது என்று அவர் பின்னர் சொன்னார்.

The Granary Measurer

This is an imagined story with characters from simple village life. A village temple in the Thanjavur country owned a paddy granary. Each year the villagers gave a part of their harvest to the deity. A man named Muthaiyan had the duty of measuring it by the marakkal and storing it. At festival time it was also his work to measure out the grain for the free feeding. The temple accountant came only now and then, so nobody checked Muthaiyan's measures.

At first he kept back a handful from each measure, telling himself, "Only a handful. Does God not know?" In some months the handful became two, and then a full measure. The hand that had lost its measure no longer knew how to stop. A "thirst of craving" held him. Even after his household's needs were filled he began to hide grain and sell it.

In one season the rains failed and the village suffered famine. The grain for the temple feeding was far too little. The elders measured the granary again and found a large gap. Muthaiyan's face went pale. He denied nothing. "I should have stopped when I knew my need," he said, bowing his head. "I became a man who could not stop."

The villagers forgave him but removed him from the office of measurer. He worked his own field and paid back the debt. Later he would often tell the young, "Not even a handful beyond need." The price that craving without measure had cost him was his lesson.