Kural 282 · உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே பிறன்பொருளைக்

பரதன் சொன்ன சொல்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டம் இராமன் காட்டுக்குச் சென்ற பின் நடந்தவற்றைச் சொல்கிறது. தசரத மன்னன் இறந்தபின், தாய்மாமன் வீட்டிலிருந்த பரதன் அயோத்திக்கு அழைக்கப்பட்டான். அவன் வந்து சேர்ந்தபோது தன் தாய் கைகேயி இராமனை வனத்துக்கு அனுப்பி, அரியணையைத் தனக்குப் பெற்றுத் தந்துவிட்டாள் என்பதை அறிந்தான். அவன் மனம் பதறியது.

கைகேயி, 'அரசு இப்போது உனக்கே' என்று பெருமிதத்துடன் சொன்னாள். பரதன் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதிர்ந்தான். 'மூத்தவன் இருக்கும்போது இளையவனுக்கு அரசு உரியதல்ல. இராமனுக்குரிய அரசைத் தனக்காக எண்ணுவதே பாவம்' என்று அவன் தாயைக் கடுமையாகக் கண்டித்தான். அந்த அரசைத் தான் ஒரு கணமும் விரும்பவில்லை என்றும், அது தன் அண்ணனின் உரிமை என்றும் அவன் தெளிவுபடுத்தினான். அவனுக்கு அரியணை கையில் வந்து நின்றது. யாரும் தடுக்கவும் இல்லை. ஆனாலும் அவன் மனம் அதைத் தனதாக எண்ணவே இல்லை.

பின்னர் அவன் படையோடும் குடிமக்களோடும் இராமனைத் தேடிக் காட்டுக்குச் சென்றான். இராமனைச் சந்தித்து அரசை ஏற்கும்படி வேண்டினான். இராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காக்கும் கடமையைக் காரணம் காட்டி மறுத்ததால், இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுத் திரும்பினான். அவற்றை அரியணையில் வைத்து, தான் நந்திகிராமத்தில் தவ வாழ்வு வாழ்ந்து, இராமன் பெயரால் அரசை ஆண்டான்.

'பிறன்பொருளைக் கள்ளத்தால் கள்வேம் எனல்' என்ற நினைப்புகூட அவன் உள்ளத்தில் தோன்றவில்லை. வெளியே யாரும் அறியாத அந்த உள் தூய்மையே பரதனின் புகழுக்கு அடிப்படை. இராமாயணம் இந்த இளவலை அண்ணனுக்கு நிகரான உயர்வுடன் போற்றுகிறது. நாம் பெறும் வாய்ப்பு தவறாக நம்மிடம் வந்தாலும், அதைத் தனதாக்க நினைக்காத மனமே உயர்ந்தது என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது.

பரதனின் இந்த நிலைப்பாடு இராமாயணத்தில் பலமுறை புகழப்படுகிறது. குகன், பரத்வாஜ முனிவர் போன்றோர் அவன் நோக்கத்தை முதலில் ஐயுற்றனர். படையுடன் வருபவன் இராமனைத் தீங்கிழைக்க வருகிறானோ என்று அவர்கள் அஞ்சினர். ஆனால் அவன் கண்ணீருடன் இராமனைத் தேடுவதை அறிந்ததும் அவர்கள் வியந்தனர். பரதன் தனக்குள் தூய்மையாக இருந்ததால் பிறரின் ஐயமும் மறைந்தது. எண்ணத்தின் தூய்மை செயலில் வெளிப்படும் என்பதற்கும் அதை மற்றவர் உணர்வார் என்பதற்கும் இதுவே சான்று. இவ்வாறு அரியணை வாய்ப்பிலும் அவன் எண்ணம் தூய்மையாக நின்றது.

Bharata's Refusal

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana tells what happened after Rama went to the forest. After King Dasharatha died, Bharata, who was away at his maternal uncle's home, was called back to Ayodhya. When he arrived he learned that his mother Kaikeyi had sent Rama into exile and secured the throne for him. His mind was shaken.

Kaikeyi said proudly, "The kingdom is now yours." Bharata was stunned by these words. He rebuked his mother sharply: while the elder brother lived, the kingdom did not belong to the younger, and merely to imagine for himself what was Rama's was sin. He made it clear that he had not wished for the throne even for a moment, since it was his brother's right. The throne had come into his hands and nobody was stopping him. Yet his mind did not once treat it as his own.

Later he went to the forest with an army and the people of the city to seek Rama, and begged him to take up the kingdom. Rama declined, pointing to his duty to keep his father's word, so Bharata brought back Rama's sandals. He placed them on the throne, lived an ascetic life at Nandigrama, and ruled in Rama's name.

The thought "I shall take another's property by stealth" never even arose in his heart. That inner purity, unseen by anyone outside, is the basis of Bharata's fame. The Ramayana honours this younger brother nearly as high as the elder. The story tells us that even when an opportunity comes to us wrongly, the nobler mind is the one that does not think of making it its own.