Kural 283 · களவினால் ஆகிய ஆக்கம் அளவிறந்து

துரியோதனனின் சூதுச் செல்வம்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வம் ஒரு பெரிய சூதாட்டத்தைச் சொல்கிறது. பாண்டவர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் ராஜசூய யாகம் செய்து செல்வச் செழிப்போடு விளங்கினர். அந்தச் செழிப்பைக் கண்ட துரியோதனன் மனம் பொறாமையால் எரிந்தது. அவன் மாமன் சகுனி, சூதாட்டத்தில் தன் தந்திரத்தால் பாண்டவரின் செல்வத்தையும் நாட்டையும் கவரலாம் என்று ஆலோசனை சொன்னான். திருதராஷ்டிரன் தயங்கினாலும் மகன்மேல் கொண்ட பாசத்தால் சூதாட அனுமதித்தான்.

யுதிஷ்டிரன் சூதின் ஆசையில் தன் செல்வம், தம்பியர், நாடு, தன்னையே, இறுதியில் திரௌபதியையும் இழந்தான். சகுனியின் தந்திரப் பகடையால் துரியோதனனுக்கு அபாரமான செல்வம் குவிந்தது. இந்திரப்பிரஸ்தம் அவன் கைக்கு வந்தது. அப்போது அவன் வெற்றியில் மகிழ்ந்தான்; அவன் பெருமை 'அளவிறந்து ஆவது போல' தோன்றியது.

ஆனால் அந்த வெற்றி நெறியால் வந்ததல்ல. சபையில் நடந்த அவமதிப்பு, பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் போன்ற பெரியோர்களின் எதிர்ப்பு, திரௌபதியின் கண்ணீர் ஆகியவை அந்தச் செல்வத்தின்மேல் ஒரு சாபமாகவே படிந்தன. அதன் பின் பதின்மூன்று ஆண்டு வனவாசம், அஞ்ஞாதவாசம், தூது முயற்சிகள் ஆகியவற்றுக்குப் பின்னும் துரியோதனன் பாண்டவருக்கு உரிய பங்கைத் தர மறுத்தான். இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவனும் அவனுடைய நூறு தம்பியரும் மடிந்தனர்; களவாகப் பெற்ற செல்வமும் நாடும் அவனோடு அழிந்தன.

'களவினால் ஆகிய ஆக்கம் அளவிறந்து ஆவது போலக் கெடும்' என்ற குறளுக்கு மகாபாரதம் மிகப் பெரிய எடுத்துக்காட்டாகிறது. இக்கதையை வியாசர் காட்டுவது பழிவாங்கலை ஊக்குவிக்க அல்ல; ஆசை, வஞ்சகம், அகங்காரம் ஆகியவை ஒரு குடும்பத்தையும் நாட்டையும் எப்படி அழிக்கின்றன என்பதை உணர்த்துவதற்காகவே என்று கருதலாம். இந்தத் தொடர் எவ்வளவு முயன்றாலும் நேர்மையற்ற வழியில் பெற்றது நிலைக்காது என்ற உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.

வியாசர் இந்த நிகழ்ச்சியை நடுநிலையோடு சொல்கிறார். துரியோதனன் ஒரு தீயவன் மட்டுமல்ல; அவனுக்கும் நட்பு, கொடை, வீரம் போன்ற நற்குணங்கள் இருந்தன என்று காவியம் காட்டுகிறது. ஆயினும் பொறாமையும் பிறர் உரிமையைக் கவரும் ஆசையும் அவனை அழித்தன. அவன் இறுதிக் கணத்தில் பேசிய சொற்களிலும் தன் செயல்களுக்கு வருத்தம் முழுமையாக இல்லை என்று சிலர் உரைக்கின்றனர். அந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது எளிது: திறமையும் வலிமையும் இருந்தாலும் நேரற்ற வழி நிலைக்காது.

Duryodhana's Wealth Won by Dice

The Sabha Parva of the Mahabharata tells of a great game of dice. The Pandavas had performed the Rajasuya sacrifice at Indraprastha and stood in great prosperity. Seeing it, Duryodhana burned with envy. His uncle Shakuni advised that by his dice trickery he could win the Pandavas' wealth and kingdom. Dhritarashtra hesitated, but out of love for his son he allowed the game.

Yudhishthira, drawn by the passion for the game, lost his wealth, his brothers, his kingdom, himself, and at last Draupadi. Through Shakuni's loaded dice, immense riches piled up for Duryodhana, and Indraprastha came into his hands. He rejoiced in that victory, and his greatness seemed to swell beyond measure.

But that victory had not come by a just path. The insult done in the assembly, the protest of elders such as Bhishma, Drona and Vidura, and Draupadi's tears settled upon that wealth like a curse. After the thirteen years of forest exile and the year of concealment, and after various attempts at peace, Duryodhana still refused to give the Pandavas their share. In the end, at the war of Kurukshetra, he and his hundred brothers fell, and the wealth and kingdom won by foul means perished with him.

The Mahabharata thus becomes the greatest illustration of the couplet: "Wealth gained by theft seems to swell, yet perishes." Vyasa does not show the tale to encourage vengeance, but to show how greed, deceit and pride can destroy a family and a country. It reminds us that no matter how hard one tries, what is gained by dishonest means does not last.