Kural 348 · தலைப்பட்டார் தீரத் துறந்தார் மயங்கி

புறாக்கூட்டின் கதை

பாகவத புராணத்தின் பதினொன்றாம் ஸ்கந்தத்தில் ஓர் அவதூத முனிவரின் அறிவுரை வருகிறது. யது மன்னன் ஒரு முனிவரைச் சந்தித்து, 'நீங்கள் எவ்வாறு இவ்வளவு அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். அவர், 'எனக்கு இருபத்து நான்கு ஆசிரியர்கள்; இயற்கையில் நான் கண்ட ஒவ்வொன்றும் எனக்குப் பாடம் தந்தது' என்று கூறி, அவர்களுள் புறாவையும் குறிப்பிட்டார் என்று நூல் சொல்கிறது.

ஒரு காட்டு மரத்தின் மேல் ஒரு புறா இணை கூடுகட்டி வாழ்ந்தது. அவை ஒன்றையொன்று உயிராக நேசித்தன. குஞ்சுகள் பிறந்தன. இரு புறாக்களும் குஞ்சுகளைப் பெரும் பாசத்தோடு வளர்த்தன. ஒருநாள் அவை இரைதேடிச் சென்றிருந்தபோது, ஒரு வேடன் அங்கே வந்து குஞ்சுகளை வலையில் பிடித்தான்.

திரும்பிவந்த தாய்ப் புறா தன் குஞ்சுகள் வலையில் துடிப்பதைப் பார்த்தது. அறிவை இழந்த அது, பாசத்தால் தானும் வலையில் பாய்ந்து சிக்கிக்கொண்டது. அதன்பின் வந்த தந்தைப் புறாவும் தன் குடும்பம் முழுவதும் சிக்கியதைக் கண்டு, 'இனி நான் எதற்காக வாழ வேண்டும்?' என்று கூறி தானும் வலையில் வீழ்ந்தது. வேடன் அவற்றை எல்லாம் பிடித்துச் சென்றான்.

முனிவர் யதுவிடம், 'பற்றுக்கொண்டவன் புறாக்களைப் போல வலையில் சிக்குகிறான்; ஆனால் கற்றவன் இந்தக் கதையைக் கேட்டு எச்சரிக்கையாகிறான்' என்று உரைத்தார். குடும்பத்தையும் பாசத்தையும் முழுமையாக விலக்கவேண்டும் என்பது கருத்தல்ல; அன்பு மயக்கமாகி அறிவை மறைக்கக்கூடாது என்பதே.

அந்த முனிவர் தானோ எதையும் பற்றிக்கொள்ளாமல் வாழ்ந்தார். ஒரு மரத்தடியில் ஓய்வு, கிடைத்ததை உணவு, எங்கும் சுதந்திரம். அவரைப் பிடிக்க எந்த வலையும் இல்லை. அவர் அருகில் இருந்தால் அரசன் கூட ஒரு கணம் தன் கனத்த கிரீடத்தின் சுமையை உணர்ந்தான்.

'தலைப்பட்டார் தீரத் துறந்தார்; மயங்கி வலைப்பட்டார் மற்றையவர்' என்ற குறளை இந்தக் கதை அப்படியே உருவகமாகக் காட்டுகிறது. வலையில் சிக்கியவற்றின் துயரமும், வலைக்கு வெளியே வாழ்பவரின் அமைதியும் நம் கண்முன் நிற்கின்றன.

அவதூத முனிவரின் வாக்கு இன்றும் பலருக்கு எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது. அன்பே ஆனாலும் அது மயக்கமாகும்போது வலையாகிறது என்பதைப் புறாக்களின் எளிய கதை காட்டுகிறது. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடச் சொல்லாமல், அறிவை இழக்காமல் அன்பு செய்யச் சொல்வதே அதன் மையம்.

The Tale of the Pigeon Family

In the eleventh book of the Bhagavata Purana, an avadhuta sage gives King Yadu his teaching. The king met a sage and asked, 'How is it that you are so calm and clear?' The sage replied that he had twenty-four teachers, for everything he saw in nature had taught him something, and among them he named the pigeon, the text tells us.

On a forest tree a pair of pigeons built a nest. They loved each other dearly. Young ones were born and the pair raised them with great affection. One day, while the parents were away looking for food, a hunter came and caught the young birds in his net.

When the mother pigeon returned and saw her young ones struggling in the net, she lost all sense and, out of love, flung herself into the net and was caught. The father pigeon, coming later and seeing his entire family trapped, said, 'Why should I live any more?' and fell into the net as well. The hunter took them all away.

The sage told Yadu, 'One who is attached is trapped like those pigeons, but one who learns from this tale becomes careful.' The point is not that family and affection must be wholly cast away, but that love must not turn into delusion that hides wisdom.

The sage himself lived without clinging to anything: rest beneath a tree, food that came by chance, freedom everywhere. There was no net that could catch him. In his presence even a king felt for a moment the weight of his own heavy crown.

This tale gives an image to Valluvar's verse: those who have utterly renounced have arrived, and the deluded are caught in the net. The sorrow of those in the net and the peace of the one outside it stand before our eyes.