Kural 443 · அரியவற்று ளெல்லாம் அரிதே பெரியாரைப்

இராமனும் விசுவாமித்திரரும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் இந்த நிகழ்ச்சி சொல்லப்படுகிறது. அயோத்தியின் அரசன் தசரதன் அவையில் அமர்ந்திருந்தபோது, பெரும் முனிவரான விசுவாமித்திரர் வந்தார். தசரதன் அவரை வரவேற்று, 'உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்' என்றான்.

விசுவாமித்திரர் தம் வேள்விக்குத் தடை செய்யும் அரக்கரிடமிருந்து காக்க இராமனை அனுப்ப வேண்டும் என்று வேண்டினார். தசரதன் தன் இளம் மகனை அனுப்ப மனம் தயங்கினான். அப்போது வசிட்டர் தசரதனுக்கு எடுத்துச் சொன்னார்: 'விசுவாமித்திரர் அரிய ஆற்றல் உடையவர். இராமனை அவரிடம் அனுப்புவது இராமனுக்கே நன்மை.' தசரதன் ஒப்புக்கொண்டான்.

இராமனும் இலக்குவனும் விசுவாமித்திரரைப் பின்தொடர்ந்தனர். வழியில் அவர் இருவருக்கும் பல அரிய மந்திரங்களையும் தெய்வீக அம்புகளையும் கற்பித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. தாடகை என்னும் அரக்கியை வதைக்கும்படி கூறினார். வேள்வி முடியும் வரை இருவரும் காவல் நின்றனர்.

பின்னர் விசுவாமித்திரர் இராமனை மிதிலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு சீதையின் சுயம்வரத்தில் இராமன் சிவ வில்லை முறித்தான். அந்தப் பயணத்தின் தொடக்கமும் முனிவரின் அன்பால் அமைந்தது.

இங்கு குறள் சொல்வது போலவே, பெரியாரை அணுகுவதும் அவர் அன்புக்கு உரியவராவதும் அரிய பேறு. இராமன் முனிவருக்குப் பணிவுடன் நடந்தான். அவர் கூறியதை எதிர்க்காமல் ஏற்றான். அதனால் அவர் இராமனைத் தம்முடையவராக ஏற்றுக்கொண்டு, தம் அருமையான கல்வியைத் தந்தார்.

இதுவே அரிய பெறுதலின் பொருள். செல்வத்தால் வாங்க முடியாத ஆற்றல் பணிவால் வந்து சேர்ந்தது.

இந்தக் கதையில் இராமனின் பணிவு பல இடங்களில் தெரிகிறது. தசரதன் தயங்கியபோது இராமன் எதிர்ப்பு காட்டவில்லை; தந்தையும் குருவும் சொல்வதை ஏற்றான். முனிவர் காட்டிய வழியில் சென்றபோது, அவர் கூறியவற்றை வினவாமல் நடைமுறைப்படுத்தினான். வழியில் நீண்ட நடையால் களைத்திருந்தபோதும் குறை சொல்லவில்லை. முனிவர் தம் அறிவைத் தரும்போது அதை முழு மனத்துடன் ஏற்றான். இந்தப் பணிவே அவருடைய மனத்தை வென்றது. விசுவாமித்திரர் பின்னாளில் இராமனுக்குத் தம் எல்லா அரிய அம்பு ஞானத்தையும் தந்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. அது எளிதாகக் கிடைத்ததன்று; அன்பாலும் பணிவாலும் பெற்றது. இதனால் பெரியாரை அடைவதின் அருமை தெளிவாகிறது. இளவரசன் என்ற நிலை அவருக்குத் தடையாக இல்லை; பணிவே அவருக்கு வழியாயிற்று.

Rama and Vishvamitra

This incident is told in the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana. While Dasharatha, king of Ayodhya, sat in his court, the great sage Vishvamitra arrived. Dasharatha welcomed him and said, 'What do you wish? I will do what I can.'

Vishvamitra asked that Rama be sent to protect his sacrifice from the demons who obstructed it. Dasharatha hesitated to send his young son. Then Vasishtha explained to Dasharatha: 'Vishvamitra has rare powers. To send Rama to him is for Rama's own good.' Dasharatha agreed.

Rama and Lakshmana followed Vishvamitra. On the way, tradition says, he taught the two many rare mantras and divine arrows. He told Rama to slay the demoness Tataka. Until the sacrifice was completed, the two stood guard.

Then Vishvamitra took Rama to Mithila. There, at Sita's svayamvara, Rama broke the bow of Shiva. The start of that journey too came through the sage's affection.

As the verse says, to approach the great and become dear to them is a rare gain. Rama behaved humbly toward the sage. He accepted what he said without opposing it. So the sage took Rama as his own and gave him his rare learning.

That is the meaning of a rare gain: the power that wealth cannot buy came by humility. He did not complain even when he was tired from the long walk, and what the sage gave he accepted with a whole heart.