Kural 448 · இடிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன்

திருதராஷ்டிரனும் கேளாத அறிவுரையும்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வம் திருதராஷ்டிரனின் சபையைக் காட்டுகிறது. போர் தொடங்குமுன் கிருஷ்ணன் அமைதிக்காகத் தூது வந்தான். ஐந்து ஊர்களை மட்டுமாவது பாண்டவருக்குத் தரும்படி வேண்டினான். சபையில் பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர், காந்தாரி ஆகிய பலர் துரியோதனனுக்கு அறிவுரை சொன்னார்கள்.

விதுரர் மிக நேரடியாகத் திருதராஷ்டிரனிடம், 'அரசே, உங்கள் மகன் அழிவின் வழியில் செல்கிறான். அவனைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள். இல்லையெனில் குலம் முழுவதும் அழியும்' என்று பலமுறை எச்சரித்தார். பீஷ்மரும் அவ்வாறே கூறினார். காந்தாரியும் சபைக்கு அழைக்கப்பட்டு, 'உன் மகனைக் கட்டுப்படுத்து' என்று தன் கணவனிடம் வேண்டிக்கொண்டாள்.

திருதராஷ்டிரன் இவர்களின் சொற்கள் உண்மை என்பதை அறிந்திருந்தான். சில நேரங்களில் தன் மனத்தில் அதை ஒப்புக்கொண்டும் இருந்தான். ஆயினும் மகன் மீதுள்ள பாசம் அவன் அறிவை மறைத்தது. துரியோதனன் அந்தச் சபையை விட்டு வெளியேறியபோது, திருதராஷ்டிரன் அவனை உறுதியாகத் தடுக்கவில்லை.

இங்கு அவனுக்கு இடித்துரைக்கும் துணைவர்கள் இல்லாமல் இல்லை. பீஷ்மர், விதுரர், துரோணர், காந்தாரி எல்லோரும் இருந்தனர். ஆனால் அவன் அவர்களின் சொற்களுக்குச் செவி கொடுக்கவில்லை. பயனில்லாத இடிப்பு, இடிப்பார் இல்லாததற்குச் சமம்.

குருக்ஷேத்திரப் போர் நடந்தது. திருதராஷ்டிரனின் நூறு மகன்களும் மாண்டனர். இடிப்பார் சொல் கேளாத அரசனுக்குப் பகைவர் தேவைப்படவில்லை; அவன் தவறே அவனை அழித்தது.

பின்னர் அவன் புலம்பினான்; ஆனால் காலம் கடந்துவிட்டது. வியாசர், சஞ்சயன் போன்றோர் அவனை ஆறுதல்படுத்தினர்.

இடிப்பாரைக் கொள்வது மட்டும் போதாது; அவர் சொல்லை ஏற்கும் மனமும் வேண்டும் என்பதே இந்தக் கதையின் பாடம்.

திருதராஷ்டிரனின் நிலையில் ஒரு சோகமும் உள்ளது. அவன் தீயவன் அல்லன்; தன் மகன்மீது கொண்ட அதீதப் பாசம் அவனை வலுவற்றவனாக்கியது. பாசம் அறிவை மறைக்கும்போது இடிப்பாரின் சொல்லும் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காகிறது. அவன் தன் குருட்டுத்தன்மையால் மட்டும் அன்றி, ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததாலும் குருடனானான் என்று மரபுச் சொல் ஒன்று கூறுகிறது. விதுரர் தம் அறிவுரைகளைத் தொகுத்துச் சொன்னதே விதுர நீதி என்று பெயர் பெற்றது. அது இன்றும் ஆட்சியாளர்க்கு வழிகாட்டும் நூலாகப் போற்றப்படுகிறது. ஆனால் அன்று அதைக் கேட்க வேண்டியவன் கேட்கவில்லை. நல்ல ஆலோசனை இருப்பது மட்டும் போதாது; கேட்டு ஏற்கும் மனமும் வேண்டும் என்பதை இது நிறுவுகிறது.

Dhritarashtra and the Unheeded Counsel

The Udyoga Parva of the Mahabharata shows Dhritarashtra's court. Before the war began, Krishna came as an envoy for peace. He asked that at least five villages be given to the Pandavas. In the court, Bhishma, Drona, Vidura and Gandhari, among many, gave advice to Duryodhana.

Vidura spoke most directly to Dhritarashtra, warning him many times: 'King, your son is going on the road to ruin. Stop him. Otherwise the whole clan will be destroyed.' Bhishma said the same. Gandhari too was called to the court and begged her husband, 'Restrain your son.'

Dhritarashtra knew that their words were true. At times he even admitted it in his mind. Yet his affection for his son veiled his understanding. When Duryodhana left that court, Dhritarashtra did not firmly stop him.

It is not that he lacked helpers to rebuke him. Bhishma, Vidura, Drona and Gandhari were all there. But he did not give ear to their words. A rebuke that is not heeded is the same as having no one to rebuke.

The war of Kurukshetra took place. All of Dhritarashtra's hundred sons died. The king who did not hear the words of those who rebuked needed no enemies; his own fault destroyed him.

Later he lamented, but the time was past. Vyasa, Sanjaya and others consoled him.

The lesson of this story is that it is not enough to have those who rebuke; one needs the mind to accept their word.