Kural 570 · கல்லார்ப் பிணிக்கும் கடுங்கோல் அதுவல்லது

Kural 570 · Absence of Terrorism · வெருவந்த செய்யாமை

கல்லார்ப் பிணிக்கும் கடுங்கோல் அதுவல்லதுஇல்லை நிலக்குப் பொறை.

Kallaarp Pinikkum Katungol Adhuvalladhu / Illai Nilakkup Porai

The tyranny that yoketh to itself charlatans is the only burden under which the earth groaneth: there is none other beside.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கல்வியறிவு இல்லாதவர்களைத் தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்டு நடத்தும் கொடுங்கோல் ஆட்சியைத் தவிர, இந்த நிலத்துக்குச் சுமையாக வேறு எதுவும் இல்லை.

Meaning

Apart from a cruel rule that binds itself to the unlearned, there is no other burden upon the earth.

சொற்பொருள் Word by word

கல்லார்: கல்வி இல்லாதவர், கற்காதவர்
பிணிக்கும்: தன்னோடு சேர்த்துக்கொள்ளும், ஆளும்
கடுங்கோல்: கொடுங்கோன்மை
அதுவல்லது: அதைத் தவிர
இல்லை: வேறு இல்லை
நிலக்கு: நிலத்துக்கு, உலகுக்கு
பொறை: சுமை

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் உரையாசிரியர்கள் மாறுபடும் இடம் ஒன்று உண்டு. 'கல்லார்ப் பிணிக்கும்' என்பதற்கு, கல்லாதவர்களை அமைச்சராகவும் துணையாகவும் கொண்டு ஆளும் என்று ஒரு வகையிலும், கற்றவர்களைத் தவிர்த்து கல்லாதவர்களைத் தண்டித்துத் துன்புறுத்தும் என்று வேறு வகையிலும் பொருள் கூறுவர். முதல் பொருளில் கொடுங்கோலுக்குத் துணை நிற்பவர் கல்வி அறியாதவர்; இரண்டாவது பொருளில் கொடுங்கோலுக்கு இலக்கு ஆவோர் கல்வி இல்லாத எளிய மக்கள். இரண்டும் ஏற்கத்தக்கவை.

எப்படிக் கொண்டாலும் 'நிலக்குப் பொறை' என்ற சொல் முக்கியமானது. நிலம் எத்தனையோ சுமைகளைத் தாங்குகிறது: மலைகள், ஆறுகள், நகரங்கள். ஆனால் அதற்குத் தாங்க முடியாத சுமை ஒன்றுதான் என்கிறார் வள்ளுவர்: அறிவற்றவர்களின் துணையோடு நடக்கும் கொடுங்கோன்மை. கற்றோரின் ஆலோசனை இல்லாத ஆட்சியில் தவறுகள் திருத்தப்படுவதில்லை; அநீதிகள் கேள்வி கேட்கப்படுவதில்லை; மக்கள் துயரம் செவிகளுக்கு எட்டுவதில்லை. அதனால் அது நிலத்துக்கே பாரமாகிறது.

அறிவு என்பது இங்கே பட்டங்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை. நல்லது தீயது பகுத்தறியும் திறன், பிறர் துயரை உணரும் மனம், தவறு வந்தால் திருத்திக்கொள்ளும் பணிவு ஆகிய எல்லாமும் கல்வியின் பயன்கள். அவை இல்லாதவர்கள் துணையாக இருக்கும் ஆட்சி எளிதில் வழி தவறும்.

இன்றும் ஒரு நிறுவனத்தில் அறிவுள்ளவர்களை ஒதுக்கி, தலைவனின் பேச்சுக்கு மட்டும் தலையாட்டுபவர்களைச் சுற்றி வைத்துக்கொள்ளும் தலைமையின் பாதை இதுவே. அங்கு உண்மை பேசுவோர் வெளியேறுவர்; முகஸ்துதி செய்வோர் தங்குவர். இறுதியில் நிறுவனம் தன் எடையிலேயே சாய்கிறது. அறிவும் இரக்கமும் இணைந்த ஆட்சி நிலத்தைத் தாங்கும்; அவை இல்லாத ஆட்சி நிலத்துக்கே சுமையாகும்.

இந்த அதிகாரத்தின் கடைசிக் குறளாக இதை வைத்ததும் பொருள் உடையது. தொடக்கத்தில் தண்டனையின் அளவு பேசிய வள்ளுவர், முடிவில் அந்த அளவை நிர்ணயிக்கத் தேவையான அறிவு யாரிடம் இருக்கிறது என்ற கேள்வியில் வந்து நிற்கிறார். அறிவுள்ளோர் துணையிருந்தால்தான் தண்டனை அளவறிந்து நிகழும்; இல்லாவிட்டால் கொடுமையே ஆட்சியாகும்.

Explanation

Commentators differ at one point here. 'Kallaarp pinikkum' is taken in one way as ruling with the help of the unlearned as ministers and companions, and in another way as oppressing the unlearned ordinary people while setting aside the learned. In the first sense those who support the tyranny are the unlettered; in the second, the target of the tyranny is the simple people without schooling. Both are acceptable.

In either reading the phrase 'nilakkup porai' is important. The earth bears many burdens: mountains, rivers, cities. But Valluvar says there is one burden it cannot bear, tyranny walking with the help of the ignorant. In a rule without the counsel of the learned, mistakes are not corrected, injustices are not questioned and the people's grief does not reach the ears. So it becomes a load on the very land.

The path of a leader who sidelines the wise and surrounds himself only with those who nod to his speech is the same today. There those who speak the truth leave and flatterers stay. In the end the organisation tilts under its own weight. A rule that joins knowledge with compassion upholds the land; one without them becomes its burden.

This is why it matters most for those who govern.

கதை

பூமாதேவியின் முறையீடு

பாகவத புராணத்திலிருந்து: துவாபர யுகத்தின் இறுதிக் காலம். உலகெங்கும் பல அரசர்கள் தம் படைப்பெருக்கால் செருக்கடைந்து, அறத்தை மறந்து குடிகளைத் துன்புறுத்தினர். அவர்களின் படைகளையும் ஆயுதங்களையும் தாங்கி நிற்க முடியாமல் பூமாதேவி தவித்தாள். தன் சுமையைச் சொல்லிக்கொள்ள அவள் ஒரு பசுவின் வடிவம் எடுத்து, கண்ணீர் வடித்தபடி பிரம்மாவிடம் சென்றாள்.

பிரம்மா அவளுடைய துயரத்தைக் கேட்டார். தேவர்களோடு சேர்ந்து அவளைப் பாற்கடலின் கரைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே விஷ்ணுவை வணங்கித் துதித்தனர். பூமியின் சுமையைத் தாங்க முடியவில்லை என்று பூமாதேவி முறையிட்டாள். அரசர்கள் அறிவில்லாதவர்களின் அறிவுரையைக் கேட்டு, அநீதியாக ஆட்சி செய்து, உலகத்துக்கு மிகுந்த பாரமாகிவிட்டனர் என்று அவள் சொன்னாள்.

பெருமான் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினார். 'நான் யது குலத்தில் வசுதேவனின் மகனாகத் தோன்றி, உன் சுமையைக் குறைப்பேன்' என்று உறுதியளித்தார். தேவர்களும் அவருக்குத் துணையாகப் பிறக்க ஆணையிடப்பட்டனர். பூமாதேவி மனம் தணிந்தாள்.

அதன்படி கண்ணன் அவதரித்தான். கம்சன் போன்ற கொடியவர்களை அழித்து, குருக்ஷேத்திரத்தில் அறத்தின் பக்கம் நின்று, உலகத்தின் அதர்ம பாரத்தைக் குறைத்தான். பகவத்கீதையின் வழியாக அறிவுநெறியையும் உலகுக்கு அளித்தான்.

பூமாதேவி பசுவாக வந்தது கவித்துவமான காட்சி. பசு பொறுமையின், பாலின், அன்பின் அடையாளம். அவ்வளவு பொறுமை உடையவளும் தாங்க முடியாத சுமை என்றால், அது எத்தனை கனமானதாக இருந்திருக்க வேண்டும்! ஆகவே நிலம் தாங்க முடியாத சுமையாகக் கொடுங்கோன்மையைப் புராணம் சித்தரிக்கிறது.

இக்கதையில் 'நிலக்குப் பொறை' என்ற வள்ளுவர் சொல்லுக்கு ஒரு புராண வடிவம் கிடைக்கிறது. நிலத்துக்குச் சுமையாவது மலை அல்ல, அறமற்ற ஆட்சியே. அதனால் பூமாதேவியே அந்தச் சுமையைச் சுமக்க முடியாது என்று முறையிட வேண்டியதாயிற்று. அறிவும் அறமும் உள்ள தலைமையே நிலத்துக்கு இளைப்பாறுதல்.

அறநெறி நின்ற அரசர்களின் ஆட்சியில் நிலம் தன் சுமையை மறந்து மகிழ்ந்தது; அத்தகைய ஆட்சிகளையே நம் மரபு இராமராஜ்யம் என்று போற்றுகிறது.

கண்ணனின் பிறப்பே, அறமற்ற சுமையைக் குறைக்கும் இறைவனின் வாக்குறுதியால் நிகழ்ந்தது என்ற நம்பிக்கை ஒவ்வொரு கிருஷ்ண ஜயந்தியிலும் பக்தர்களால் நினைவு கூரப்படுகிறது. அந்த நாளில் நம் வீட்டு வாசலில் குழந்தையின் சிறு பாதச்சுவடுகளை வரைவது, சுமையிறக்கும் இறைவன் நம் இல்லத்தில் நுழைவதன் அடையாளம் என்பர்.

A story

Bhumi Devi's Petition

From the Bhagavata Purana: it was the closing age of Dvapara Yuga. Across the world many kings, swollen with the pride of their armies, forgot dharma and oppressed their subjects. Unable to bear their forces and weapons, Bhumi Devi, the Earth, was in distress. To tell of her burden she took the form of a cow and went weeping to Brahma.

Brahma heard her sorrow. With the gods he took her to the shore of the ocean of milk. There they bowed and praised Vishnu. Bhumi Devi pleaded that she could no longer bear the weight of the earth. The kings, she said, listened to the counsel of the unwise, ruled unjustly and had become a great load on the world.

The Lord comforted her. 'I will be born in the Yadu line as the son of Vasudeva, and I will lighten your burden,' he promised. The gods too were told to take birth to assist him. Bhumi Devi's heart was eased.

Accordingly Krishna was born. He destroyed the wicked such as Kamsa, stood on the side of dharma at Kurukshetra, and lessened the world's burden of adharma. Through the Bhagavad Gita he also gave the world a path of knowledge.

In this tale Valluvar's 'nilakkup porai' finds a Puranic shape. What weighs upon the earth is not a mountain but a rule without dharma. Even Bhumi Devi had to petition that she could not carry it. Leadership with knowledge and righteousness is rest for the earth.

சிந்தனைக்கு

என் சுற்றத்தில் நான் அறிவுள்ளோரையும் உண்மை சொல்வோரையும் வைத்திருக்கிறேனா?

To reflect on

Do I keep wise people and truth-tellers around me?