Not coveting another"s Wife

இலட்சுமணனும் சீதையின் கால்மெட்டியும்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலிருந்து வரும் கதை. இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து சென்றபின் இராமனும் இலட்சுமணனும் அவளைத் தேடி அலைந்தனர். காடு மலைகளைக் கடந்து அவர்கள் ருஷ்யமுக மலையை அடைந்தனர். அங்கு சுக்கிரீவனின் நட்பைப் பெற்றனர். சுக்கிரீவன் ஒரு நாள் தன் அமைச்சர்களுடன் மலை உச்சியில் அமர்ந்திருந்தபோது, வானத்தின் வழியே ஒரு பெண்ணைத் தூக்கிக்கொண்டு போன அரக்கனைக் கண்டதாகவும், அந்தப் பெண் தன் அணிகலன்களை ஒரு துணியில் கட்டிக் கீழே எறிந்ததாகவும் சொன்னான்.

அந்த அணிகலன்களைச் சுக்கிரீவன் கொண்டுவந்து இராமனிடம் காட்டினான். இராமன் அவற்றைப் பார்த்ததும் கண்ணீர் வடித்து மயங்கினான். "இலட்சுமணா, இவை சீதையுடையவையா என்று பார்" என்றான். இலட்சுமணன் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தான். காதணி, கழுத்தணி, வளையல் ஆகியவற்றைப் பார்த்து, "இவை எனக்குத் தெரியவில்லை, அண்ணா. நான் அவற்றை அடையாளம் காண முடியவில்லை" என்றான். பிறகு கால்களில் அணியும் மெட்டிகளைக் கையில் எடுத்து, "இவை சீதையின் கால்மெட்டிகள்தாம் என்று அறிவேன். ஏனெனில் நான் தினமும் அன்னையின் பாதங்களை வணங்கியபோது அவற்றைக் கண்டேன்" என்றான்.

இந்தச் சொற்களில் இலட்சுமணனின் ஒழுக்கத்தின் முழு உயரமும் வெளிப்படுகிறது. பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் அண்ணியின் அருகிலேயே வாழ்ந்தான். காவல் செய்தான், உணவு தேடினான், குடிசை அமைத்தான். ஆனால் ஒருபோதும் அவளுடைய முகத்தையோ அணிகளையோ நிமிர்ந்து பார்த்ததில்லை. அவளை அன்னையாக மதித்து எப்போதும் கண்களைத் தாழ்த்தியே நடந்தான்.

அப்போது இராமன் அவனை அணைத்துக்கொண்டு, "தம்பி, உன் ஒழுக்கத்துக்கு நிகர் இல்லை" என்று பாராட்டியதாகச் சிந்திக்கலாம். சுக்கிரீவனும் அனுமனும் அங்கே நின்று இதனைக் கேட்டு மெய்ம்மறந்தனர்.

கிஷ்கிந்தையில் இந்தக் காட்சி நடந்தபோது இலட்சுமணன் மனத்தில் ஒரு சிறு பெருமிதம் கூடத் தோன்றவில்லை. தன் செயலை அவன் ஒரு சிறப்பாகவே நினைக்கவில்லை; அது அவனுக்கு இயல்பாக இருந்தது. அதுவே ஒழுக்கம் இயல்பாகிவிட்ட நிலை. சுக்கிரீவன் அவனை வியந்து நோக்கினான். அனுமன் அவன் உள்ளத்தின் தூய்மையைப் பாராட்டினான். பதினான்கு ஆண்டுகளில் ஒரு நாள் கூட அவனுடைய கண்களோ சொற்களோ வரம்பு மீறவில்லை என்பதை ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தனர். இராமன் தனக்கு நேர்ந்த இழப்பின் துயரத்திலும் தன் தம்பியின் ஒழுக்கத்தைக் கண்டு பெருமிதம் கொண்டான்.

இந்தக் கதை இன்றைய குடும்பங்களுக்கும் ஒரு வழிகாட்டி. ஒரே வீட்டில் அண்ணி, மைத்துனர் போன்ற உறவுகள் நெருக்கமாக வாழ்கின்றன. அந்த நெருக்கத்தில் மரியாதையும் எல்லையும் காக்கப்பட்டால் குடும்பம் வலிமை பெறும். இலட்சுமணன் காட்டிய அந்த எல்லை, காடு, வெயில், மழை எதிலும் குலையவில்லை. தனிமையில்தான் ஒழுக்கத்தின் உண்மையான சோதனை நடக்கிறது; அங்கே தவறாதவன் எங்கும் தவறமாட்டான்.

கிஷ்கிந்தையில் அந்த நிகழ்வுக்கு முன்பே, தண்டகாரண்யத்தில் இராமன் குடிசையைவிட்டுச் செல்லும்போது சீதையைக் காக்கும் பொறுப்பை இலட்சுமணனிடம் விட்டிருந்தான். அந்தப் பொறுப்பு எவ்வளவு பெரிய நம்பிக்கை என்பதை இலட்சுமணன் உணர்ந்திருந்தான். அதனால் தான் ஒவ்வொரு நாளும் விழிப்போடு இருந்தான். நம்பிக்கை வைக்கப்பட்டவன் அதனை எவ்வளவு கவனமாகக் காப்பான் என்பதற்கு அவனே சிறந்த சான்று. பிறன் மனைவியின் முன்னால் அவன் நடத்தை எப்போதும் மகன் தன் தாயின் முன் நடப்பது போல் இருந்தது.

சுக்கிரீவனின் அரசவையில் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்தபோது அங்கே இருந்த வானரர்கள் அனைவரும் இராமனின் துயரைக் கண்டு கண்ணீர் சிந்தினர். இளவல் இலட்சுமணன் மட்டும் அமைதியாகக் கால்மெட்டியைக் கையில் ஏந்தி நின்றான். அவன் கண்களில் அன்னையைப் பிரிந்த மகனின் துயர் இருந்தது. அந்தக் காட்சியை அனுமன் தன் மனத்தில் பதித்துக்கொண்டான்; பின்னர் அசோகவனத்தில் சீதையைக் காணும்போது அவளை 'அன்னை' என்றே அழைத்தான். ஒழுக்கம் ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குப் பரவும் பண்பு என்பது இங்கே தெரிகிறது.

இவ்வாறு ஒரு சிறிய கால்மெட்டி இராமாயணத்தின் மிகப் பெரிய ஒழுக்கப் பாடமாக நிற்கிறது. அணிகலன்களைப் பார்த்துத் தெரியாது என்றவன், கால்மெட்டியை மட்டும் அறிந்தான் என்ற அந்த ஒரு சொல்லே ஒரு வாழ்க்கையின் தூய்மையைச் சொல்லிவிடுகிறது.

இராவணன் அதே சீதையை ஆசையால் கவர்ந்தான்; இலட்சுமணன் அதே சீதையை அன்னையாகப் பார்த்தான். ஒருவன் தன் ஆசையால் அழிந்தான்; மற்றவன் தன் அடக்கத்தால் புகழ் பெற்றான். பிறன் மனைவியை நோக்காத பேராண்மையை இலட்சுமணனின் இந்தச் சொல் இன்றும் உலகுக்கு உணர்த்துகிறது.

Lakshmana and Sita's Anklets

This story comes from the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana. After Ravana carried off Sita, Rama and Lakshmana wandered in search of her. Crossing forests and hills they reached Mount Rishyamukha, where they won the friendship of Sugriva. Sugriva told them that one day, as he sat on the hilltop with his ministers, he saw a rakshasa carrying a woman through the sky, and that she had tied her ornaments in a cloth and dropped it.

Sugriva brought the ornaments and showed them to Rama. At the sight Rama wept and nearly fainted. "Lakshmana, see whether these are Sita's," he said. Lakshmana lifted them one by one. Looking at the earrings, the necklace and the bangles, he said, "I do not recognise these, brother. I cannot say whose they are." Then he took up the anklets and said, "These I do know to be Sita's anklets, for each day I bowed at the Mother's feet and I saw them there."

In these words Lakshmana's integrity stands in its full height. For fourteen years he lived in the forest beside his brother's wife. He guarded, fetched food and built the hut. Yet he never raised his eyes to her face or her ornaments. He honoured her as a mother and always walked with eyes lowered.

Rama embraced him, and Sugriva and Hanuman, standing by, were stunned by what they heard.

Lakshmana felt not even a trace of pride when this was said in Kishkindha. He did not think of his conduct as anything special; it was natural to him. That is conduct grown into nature. Sugriva looked at him with wonder, and Hanuman praised the purity of his heart. Everyone present understood that in fourteen years not one day had his eyes or words crossed the line. Even in the grief of his loss, Rama was proud of his brother's integrity.

The story is also a guide for families today. In one household sisters-in-law and brothers-in-law live in close relation, and when respect and boundaries are kept in that closeness the family grows strong. The boundary Lakshmana kept did not break in forest, heat or rain. Conduct is truly tested in solitude, and he who does not fail there will not fail anywhere.

It is worth noticing, too, that Lakshmana had every chance to boast. He could have claimed credit for guarding Sita through the forest years, for fetching food, for building the hut, for staying awake through the nights. Instead he spoke only of her feet, because that was all he had ever seen. The great are often recognised by what they leave unsaid.

Ravana took Sita by desire; Lakshmana looked upon her as a mother. One was destroyed by his desire; the other won fame through restraint. That one line of Lakshmana still tells the world what it means to have the great manliness that does not even look at another's wife.