Kural 149 · நலக்குரியார் யாரெனின் நாமநீர் வைப்பின்

காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு நெசவாளர்

காஞ்சிபுரத்தின் கோயில் தெருவில் குமரன் என்ற பட்டு நெசவாளர் வாழ்ந்தார். அவர் வீட்டுக்கு எதிர்ப்புறம் சங்கர ஐயர் என்ற அர்ச்சகர் தம் மனைவி பார்வதியுடன் வசித்தார். ஒரு ஆண்டு ராமேஸ்வரத்துக்கு யாத்திரை செல்ல வேண்டியிருந்தது. நீண்ட பயணம் என்பதால் சங்கர ஐயர் குமரனிடம் கையைப் பிடித்து, "தம்பி, நான் திரும்பி வரும் வரை நீ அண்டை வீட்டில் உள்ள பெரியவனாக இருந்து இவளுக்குத் தேவையானது இருந்தால் உதவு" என்று கேட்டுக்கொண்டார்.

குமரன் தன் பொறுப்பை நன்கு அறிந்திருந்தான். அவன் தினமும் காலையில் வாசலில் நின்று, "அம்மா, ஏதாவது வேண்டுமா?" என்று குரல் கொடுப்பான். ஆனால் ஒருநாளும் வீட்டுக்குள் நுழையவில்லை. பார்வதி கேட்ட பொருட்களை வாசலில் வைத்து விட்டுத் திரும்பிச் செல்வான். அவளைப் பார்த்துப் பேசும்போது கண்களைத் தாழ்த்தி 'அக்கா' என்றே அழைப்பான்.

நெசவுத் தொழிலில் அவனுக்கு அந்த ஆண்டு கடுமையான சிரமம் வந்தது. பெரிய ஆணை ஒன்று கைநழுவியது. ஆனால் அவனைப் பற்றி ஊரார் மிக உயர்வாகப் பேசினர். சங்கர ஐயர் திரும்பி வந்தபோது அவர் மனைவி குமரனின் நடத்தையை உணர்ச்சியோடு சொன்னாள். ஐயர் குமரனை அன்புடன் அணைத்து, "நீ என் தம்பி மட்டுமல்ல; என் குடும்பத்தின் காவலன்" என்று கண்ணீரோடு சொன்னார்.

பின்னர் வரதராஜப் பெருமாள் கோயில் திருவிழாவில் குமரனுக்கு முதல் மரியாதை வழங்கப்பட்டது. கோயில் நிர்வாகிகள் ஒரு பெரிய பட்டுத் திருவாடைக்கான ஆணையை அவனுக்கே தந்தனர். அது அவன் தொழிலையும் செல்வத்தையும் வளர்த்தது. அண்டை வீட்டார் அவனிடம் தம் பிள்ளைகளின் திருமணங்களுக்கு யோசனை கேட்கத் தொடங்கினர்.

குமரன் எப்போதும் சொல்வான்: "நான் ஒன்றும் பெரிய செயல் செய்யவில்லை. என்னை நம்பியவருக்குத் துரோகம் செய்யாமல் இருந்தேன், அவ்வளவுதான்." ஆனால் ஊர் அவனை 'நல்ல மனிதன் குமரன்' என்று பெயரிட்டுப் போற்றியது.

அந்த ஆண்டு முடியும்போது குமரன் தன் மகளின் திருமணத்தை எளிதாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் நடத்த முடிந்தது; ஊரார் ஒவ்வொருவரும் உதவ முன்வந்தனர்.

இவ்வாறு பிறர் இல்லத்தின் எல்லையைக் காத்த அவனுக்கு தொழில், மதிப்பு, மன அமைதி என எல்லா நலன்களும் வந்து சேர்ந்தன. நலக்குரியார் யார் என்பதற்கு இந்த எளிய நெசவாளர் ஒரு உயிர்ப்பான விடையாக நிற்கிறார்.

The Weaver of Kanchipuram

In the temple street of Kanchipuram lived a silk weaver named Kumaran. Across from his house lived a priest, Sankara Iyer, with his wife Parvathi. One year Sankara Iyer had to go on a pilgrimage to Rameswaram. It was a long journey, and before leaving he took Kumaran's hand and said, "Brother, until I return, be the elder of the neighbourhood to her and help if she needs anything."

Kumaran understood his responsibility well. Every morning he stood at the gate and called, "Amma, do you need anything?" But he never once entered the house. He would leave what Parvathi asked for at the doorstep and go back. When he spoke to her he lowered his eyes and addressed her as 'sister'.

That year his weaving trade went through hard times, and a large order slipped from his hands. Yet the neighbours spoke of him in the highest terms. When Sankara Iyer returned, his wife described Kumaran's conduct with feeling. The priest embraced him with tears: "You are not just my brother; you are the guardian of my family."

Later, at the festival of the Varadaraja Perumal temple, Kumaran was given the first honour. The temple trustees placed with him the order for a great silk vastram. It grew his trade and his wealth, and neighbours began asking his advice about their children's marriages.

Kumaran always said, "I did nothing great. I only did not betray those who trusted me." But the town called him 'Kumaran, the good man'.

Because he guarded the boundary of another's household, livelihood, respect and peace came to him. In this simple weaver the question of who is worthy of all good things finds a living answer.