Kural 147 · அறனியலான் இல்வாழ்வான் என்பான் பிறனியலாள்

இராமனும் சூர்ப்பணகையும்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் வரும் காட்சி. தண்டகாரண்யத்தில் பஞ்சவடியில் இராமன், சீதை, இலட்சுமணன் மூவரும் குடிசை அமைத்து வாழ்ந்தனர். ஒருநாள் இராவணனின் தங்கை சூர்ப்பணகை அந்த வழியே வந்தாள். குடிசை வாயிலில் அமர்ந்திருந்த இராமனின் அழகைக் கண்டு அவள் மயங்கினாள். அவள் ஒரு அழகிய பெண்ணின் வடிவம் எடுத்து அவனை அணுகினாள்.

"நீங்கள் யார்? இந்தக் காட்டில் ஏன் தவம் செய்து வாழ்கிறீர்கள்? நான் சூர்ப்பணகை, இராவணனின் தங்கை. என்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளுங்கள்" என்றாள். இராமன் புன்னகையுடன் பதில் சொன்னான்: "நான் ஏற்கெனவே மனைவியோடு வாழ்கிறேன். என் மனைவி சீதை இதோ இருக்கிறாள். ஒரு பெண்ணுக்கு இரண்டாவது மனைவியாக இருப்பது துன்பம். என் தம்பி இலட்சுமணன் தனியாக இருக்கிறான். அவனிடம் செல்லுங்கள்."

இராமனின் இந்தச் சொற்களில் கோபம் இல்லை, இகழ்ச்சி இல்லை. அவன் எளிமையாக, தன் மனைவிக்கு உண்மையாக இருக்கும் இல்வாழ்வானாக நின்றான். சூர்ப்பணகை இலட்சுமணனிடம் சென்றாள். அவன், "நான் அண்ணனின் தொண்டன். என்னை மணந்தால் நீ வேலைக்காரியின் மனைவியாவாய். மீண்டும் இராமனிடமே செல்" என்றான். இது ஒரு வகை விளையாட்டு என்று சில உரையாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்; ஆனால் இருவரும் நேரடியாகத் தம் நிலையைச் சொல்லியதே கவனிக்கத்தக்கது.

சூர்ப்பணகை கோபம் கொண்டு சீதையைத் தாக்க முயன்றபோது, இலட்சுமணன் அவள் மூக்கையும் காதையும் அறுத்து விரட்டினான். அவள் இராவணனிடம் ஓடிச் சென்று முறையிட்டாள். இந்நிகழ்ச்சியே சீதையைக் கவர்ந்து செல்லும் இராவணனின் செயலுக்குத் தூண்டுகோல் ஆயிற்று.

இராமன் சூர்ப்பணகையை இகழவோ தண்டிக்கவோ முயலவில்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அவன் தன் நிலையை நேர்மையாகச் சொன்னான். தன் மனைவி மீது கொண்ட விசுவாசம் அவனுக்கு ஒரு கடமையாக அல்ல, இயல்பாகவே இருந்தது. அந்த வேளையில் சீதை அருகிலேயே அமர்ந்து அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். தன் கணவன் தன் மேல் கொண்ட நம்பிக்கையை அவள் நெஞ்சில் ஏற்றாள். இத்தகைய நம்பிக்கையே இல்லறத்தின் அடித்தளம். இதனால்தான் இராமனும் சீதையும் பிரிவிலும் துயரிலும் ஒருவரை ஒருவர் நம்பி வாழ முடிந்தது. ஒருவன் தன் மனைவிக்கு உண்மையாக இருப்பதே பிறருடைய மனைவிக்கும் மரியாதை தரும் முதல் படி என்பதை இந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

இராமனுடைய இந்த ஒரே மனைவி நெறி கம்பர் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை 'ஏகபத்தினி விரதம்' என்று போற்றப்படுகிறது. அறநெறியில் நின்ற இல்வாழ்வானுக்கு அவன் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

Rama and Shurpanakha

This scene comes from the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana. At Panchavati in Dandakaranya, Rama, Sita and Lakshmana lived in a hut. One day Ravana's sister Shurpanakha came that way. Seeing Rama seated at the hut's door she was smitten by his beauty and, taking the form of a lovely woman, approached him.

"Who are you? Why do you live here practising austerities? I am Shurpanakha, Ravana's sister. Marry me," she said. Rama answered with a smile: "I am already living with my wife. Here is Sita. For a woman to be a second wife is sorrow. My brother Lakshmana is alone; go to him."

There was no anger or contempt in Rama's words. He simply stood as a householder faithful to his wife. Shurpanakha went to Lakshmana. He said, "I am my brother's servant. If you marry me you will be a servant's wife. Go back to Rama." Some commentators take this as a kind of teasing, but it is notable that both spoke plainly of their own situation.

When Shurpanakha, in rage, tried to attack Sita, Lakshmana cut off her nose and ears and drove her away. She ran to Ravana and complained. That incident became the spur for Ravana's seizing of Sita.

Rama's vow of a single wife has been praised since Kamban's time as the ekapatni vrata. He remains the finest example of the householder who stands in the path of virtue.