Adhigaram 26

Abstinence from Flesh

புலால் மறுத்தல் · Pulaanmaruththal

புலால் மறுத்தல் அதிகாரம், பிற உயிரின் உடலை உண்பதற்காக அதைக் கொல்லும் செயல் அருளுக்கு முரணானது என்று கூறுகிறது. உயிர்கள் படும் துன்பத்தை உணர்ந்து புலாலை விடுபவர் எல்லா உயிர்களும் கைகூப்பி வணங்கும் பெருமை பெறுவர் என்பது வள்ளுவரின் முடிவு.

This chapter holds that killing another creature for its flesh is at odds with compassion, the virtue just praised. Valluvar concludes that one who realises the pain of other lives and gives up flesh-food earns the reverence of all living beings.

அறிமுகம்

அருளுடைமை அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து வரும் அதிகாரம் புலால் மறுத்தல். அருள் என்பது உள்ளத்தில் எழும் உணர்வு மட்டுமன்று; அது அன்றாட வாழ்க்கையின் தேர்வுகளில் வெளிப்படவும் வேண்டும் என்பது வள்ளுவர் எண்ணம். நாம் தினமும் உண்ணும் உணவு அத்தகைய தேர்வுகளுள் முதன்மையானது. ஆகவே அருளுடைமையின் நேரடித் தொடர்ச்சியாக உணவில் அருளைக் காட்டும் இந்த அதிகாரம் அமைந்திருக்கிறது. துறவறவியலில் உடல், உள்ளம், உணவு என்ற மூன்றிலும் தூய்மை வேண்டும் என்ற நோக்கத்தை இது அடியொற்றி நிற்கிறது.

இந்த அதிகாரத்தின் மையச் சிந்தனை எளிமையானது: எனது உடலை வளர்ப்பதற்காக இன்னோர் உயிரின் உடலை உண்பவன் எப்படி அருளுடையவனாக இருக்க முடியும் என்ற கேள்வி. வள்ளுவர் இதை ஒரு கொள்கைக் கட்டளையாகச் சொல்லாமல், பல கோணங்களிலிருந்து சிந்திக்க வைக்கிறார். பொருளாதாரத் தொடர்பு, உளவியல், அறம், ஞானம், சடங்குகளுக்கு எதிரான ஒப்பீடு என ஒவ்வொரு குறளும் ஒரு புதிய ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது. உணவுப் பழக்கங்கள் பகுதிக்குப் பகுதி, குடும்பத்துக்குக் குடும்பம், காலத்துக்குக் காலம் வேறுபடுகின்றன என்பதை நாம் அறிவோம். வள்ளுவர் தரும் இந்த அதிகாரம் அந்தப் பழக்கங்களைக் குறைசொல்லும் நோக்கத்தில் அல்ல, உயிர்கள்மேல் கொள்ள வேண்டிய பரிவை உணர்த்தும் இலட்சியமாகவே படிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த அதிகாரம் துறவறவியலில் அமைந்திருப்பதற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு. இல்லறத்தார் தம் குடும்பத்துக்காக உணவு தேடும்போது பல சூழ்நிலைகளைச் சந்திக்கின்றனர்; ஆனால் அருளை நோக்கிப் படிப்படியாக உயர விரும்புபவர் தம் உணவிலும் அதற்கான தேர்வைச் செய்கிறார். இங்கே வள்ளுவர் எல்லோர்மேலும் ஒரு விதியைத் திணிக்கவில்லை; அருளின் உயர்ந்த நிலையை அடைய விரும்புபவர்க்கு ஒரு வழியைக் காட்டுகிறார். இந்த அணுகுமுறை நூல் முழுவதிலும் காணப்படும் நிதானத்தின் அடையாளம்.

பத்துக் குறள்களும் ஒரு வரிசையில் வளர்கின்றன. முதல் குறள் அருளுக்கும் ஊனுண்ணலுக்கும் உள்ள முரணைக் கேள்வியாக வைக்கிறது. இரண்டாம், மூன்றாம் குறள்கள் பொருளுக்கும் அருளுக்கும் உள்ள தொடர்பையும் உள்ளத்தின் நிலையையும் ஆராய்கின்றன. நான்கு, ஐந்தாம் குறள்கள் கொல்லாமையையும் உண்ணாமையையும் ஒப்பிட்டு அறத்தின் நிலையைக் காட்டுகின்றன. ஆறாம் குறள் ஒரு நுட்பமான பொருளியல் உண்மையைச் சொல்கிறது: உண்பவர் இல்லையென்றால் விற்பவர் இல்லை. ஏழாம் குறள் பிற உயிரின் புண்ணை உணர்தல் என்னும் இரக்கப் பயிற்சியைத் தருகிறது. எட்டாம் குறள் தெளிந்த காட்சி உடையவரின் வழக்கத்தைச் சொல்கிறது. ஒன்பதாம் குறள் ஆயிரம் வேள்விகளைவிட உயிர் கொல்லாமை உயர்ந்தது என்று கூறுகிறது. பத்தாம் குறள் இத்தகையவரை எல்லா உயிரும் வணங்கும் என்று முடிக்கிறது.

இன்றைய வாழ்க்கையில் இந்த அதிகாரத்தை நாம் பல வகையில் அணுகலாம். உணவுத் தேர்வில் உயிரிரக்கம், சூழல் அக்கறை, உடல்நலம் என்ற பல காரணங்களால் பலர் புலாலைத் தவிர்க்கின்றனர். சிலர் அதிலிருந்து முழுமையாக விலகுகின்றனர்; சிலர் குறைக்கின்றனர்; சிலர் மரபு காரணமாக அவ்வாறு செய்வதில்லை. எந்த நிலையில் இருந்தாலும் உணவுக்குப் பின்னால் உள்ள உயிரை நினைக்கும் பழக்கமே இக்குறள்கள் நமக்குத் தரும் பயிற்சி. அந்த நினைவு நம்மை மென்மையாக்கும்; அதுவே அருளின் தொடக்கம்.

இந்த அதிகாரம் இந்திய மரபில் உள்ள 'அகிம்சை' என்னும் பெரும் கொள்கையோடும் நெருங்கிய உறவு கொண்டது. வேதாந்த நூல்களிலும், மகாபாரதத்திலும், புராணங்களிலும், தமிழ்ச் சித்தர் பாடல்களிலும் உயிர்க்கொலையைத் தவிர்க்கும் உயர்ந்த கருத்து பலவாறு பேசப்பட்டிருக்கிறது. சைவ, வைணவ மரபுகள் பலவற்றில் சாத்விக உணவுக்கு முதன்மை தரப்படுவதையும் நாம் அறிவோம். அதே நேரத்தில் வெவ்வேறு மரபுகளும் சமூகங்களும் தங்களுக்கே உரிய வழிமுறைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றைப் பணிவுடன் மதித்தபடியே குறளின் இலட்சியத்தை நாம் சிந்திக்கலாம். அந்த நினைவுதான் இந்த அதிகாரம் தரும் பரிசு.

Introduction

The chapter on abstaining from flesh follows directly on the chapter on compassion. Valluvar's view is that compassion is not only a feeling that rises in the heart but must also show itself in the choices of everyday life, and the food we eat each day is one of the first such choices. This chapter, therefore, is the direct continuation of the previous one: it shows compassion at the dining place. It also follows the aim of the Ascetic section, which looks for purity in body, mind and food.

The central thought is simple: how can one be merciful who eats the body of another creature in order to build up his own? Valluvar does not state this as a doctrinal command but makes us think from several angles: economics, psychology, ethics, wisdom and a comparison with ritual. Each verse throws a new light. We know that food habits differ from region to region, family to family and age to age. This chapter should be read not as a scolding of those habits but as an ideal that reminds us of the tenderness owed to living things.

The ten couplets grow in order. The first puts the contradiction between compassion and eating flesh as a question. The second and third explore the link between wealth and compassion and the state of the mind. The fourth and fifth compare non-killing with non-eating to show the position of dharma. The sixth states a subtle economic fact: if there are no eaters, there are no sellers. The seventh gives a discipline of compassion, to realise the wound of another body. The eighth speaks of the practice of those with clear vision. The ninth says that not killing a living being is better than a thousand sacrifices. The tenth concludes that all living things will worship such a person.

We can approach the chapter today in many ways. Many people avoid flesh from concern for living things, concern for the environment or for health. Some give it up fully, some reduce it, and some do not change because of family tradition. Whatever our position, the habit of remembering the life behind the food is the practice these verses give us. That remembrance makes us gentler, and that is the beginning of compassion.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

ஜாஜலியும் துலாதாரனும்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் ஜாஜலி என்னும் அந்தணத் துறவியின் கதை வருகிறது. ஜாஜலி காட்டில் கடுமையான தவம் செய்து வந்தான். ஆண்டுக்கணக்காக ஒரே இடத்தில் அசையாமல் நின்று தவம் செய்ததால், அவன் தலைமுடியில் ஒரு பறவை இணை கூடு கட்டியது. முட்டையிட்டு அடைகாத்துக் குஞ்சுகளை வளர்த்தது. ஜாஜலி அவை பறந்து செல்லும் வரை அசையாமல் நின்றான். இதனால் அவன் மனத்தில் ஒரு பெருமிதம் எழுந்தது: 'இத்தனை பெரிய அருளும் தவமும் வேறு யாரிடமும் இல்லை.'

அந்தப் பெருமிதம் எழுந்த நொடியில் வானிலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது: 'ஜாஜலி, நீ காசி நகரில் வாழும் வணிகன் துலாதாரனைப் போல் அறமுடையவன் அல்ல.' ஜாஜலி வியப்புடனும் சிறிது ஐயத்துடனும் காசிக்குப் புறப்பட்டான். அங்கே ஒரு சாதாரண வணிகன் கடையில் தராசு வைத்துப் பொருள் விற்றுக்கொண்டிருந்தான். அவனே துலாதாரன்.

துலாதாரன் ஜாஜலியை வரவேற்றான். 'நீங்கள் வந்த காரணத்தை நான் அறிவேன். உங்களுக்குள் எழுந்த பெருமிதமே உங்களை இங்கு அனுப்பியது' என்றான். ஜாஜலி திகைத்தான். துலாதாரன் தன் அறநெறியை விளக்கினான்: 'நான் வேள்வி செய்யவில்லை, கடும் தவம் இயற்றவில்லை. ஆனால் எந்த உயிருக்கும் துன்பம் செய்ய மாட்டேன்; எண்ணத்திலும் சொல்லிலும் செயலிலும் அகிம்சையைக் காக்கிறேன். எல்லோரிடமும் நேர்மையாக வாணிகம் செய்கிறேன். எல்லா உயிர்களிடமும் நண்பனாக இருக்கிறேன்.'

காசிக்கு வந்த ஜாஜலி துலாதாரனின் கடையை முதலில் கண்டபோது அவனுக்கு ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது. ஒரு பெரிய முனிவருக்கு உரிய ஆசிரமமோ, சீடர் கூட்டமோ அங்கு இல்லை. சாதாரண மளிகைக் கடையில் வாடிக்கையாளர்கள் வருவதும் போவதும் தான் காட்சி. 'இவனா என்னைவிட அறமுடையவன்?' என்று அவன் மனம் முணுமுணுத்தது. துலாதாரன் அதை அறிந்தவன் போலப் புன்னகைத்து, அவனை அமரச் செய்து உபசரித்தான்.

மேலும் அவன் கூறினான்: 'அகிம்சையே மிக உயர்ந்த அறம். வேள்விகளின் பெயரால் உயிர் வதை செய்வதும் உண்மையான அறம் அல்ல என்பது என் கருத்து. உயிரைக் கொல்வதால் வரும் பயன் நிலைப்பதில்லை.' இதைக் கேட்ட ஜாஜலி தன் பெருமையை உணர்ந்து பணிவடைந்தான். தன் தவத்தில் இருந்த குறையையும், பெருமிதம் வளர்த்த அகந்தையையும் கண்டான்.

பிறகு ஜாஜலி துலாதாரனின் கடையில் பல நாள் தங்கி அவன் வாழ்வைக் கவனித்தான். காலையில் எழுந்து பசுக்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் உணவளிக்கிறான்; வாடிக்கையாளர் வந்தால் அளவு குறைக்காமல் நிறுத்துக் கொடுக்கிறான்; ஏழைகள் வந்தால் விலை குறைத்து அல்லது இலவசமாகக் கொடுக்கிறான்; மாலையில் சிறிது நேரம் அமர்ந்து இறைவனை நினைக்கிறான். இத்தனை எளிய வாழ்க்கையில் இத்தனை உயர்வு இருப்பதைக் கண்டு ஜாஜலி வியந்தான்.

பறவைகள் விஷயத்தையும் துலாதாரன் நுட்பமாகப் பேசியதாகக் கதை சொல்கிறது. ஜாஜலி தலையில் பறவைகளைச் சுமந்தது பெரிய அருளல்ல; அது ஒரு நிகழ்வு. அந்த நிகழ்வை அவன் தன் பெருமைக்குச் சான்றாக எடுத்துக்கொண்டதே அவன் தவறு. உண்மையான அருள் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளாமல் நாளெல்லாம் அமைதியாகப் பிறருக்கு நன்மை நினைக்கிறது. இந்தப் பாடத்தை ஜாஜலி துலாதாரனிடமிருந்து பெற்றான்.

துலாதாரன் அவனுக்குப் பல உண்மைகளைச் சொன்னான். எளிய தொழிலிலும் அறத்தைக் காக்க முடியும் என்பதற்கு அவனே சான்று. ஜாஜலி அவனை வணங்கி, அன்று முதல் தன் தவத்தை அருளுடன் இணைத்து மேற்கொண்டான் என்று மரபு கூறுகிறது.

இந்தக் கதை புலால் மறுத்தல் அதிகாரத்தின் மையக் கருத்தை ஒளிர்விக்கிறது: தவம், வேள்வி, வேதம் எல்லாவற்றையும்விட உயிர்களுக்குத் துன்பம் தராமல் வாழ்தலே மேல். நூல்களில் வல்லவர்களுக்குக் கூட இந்த எளிய உண்மையை ஒரு வணிகன் கற்பிக்க முடியும் என்பது நம் மரபின் அழகு.

நாமும் நம் தொழிலில், குடும்பத்தில், உணவில், பேச்சில் ஒவ்வொரு நாளும் சிறிதளவாவது அகிம்சையைப் பழக முடியும் என்பதை இக்கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

இறுதியாக ஜாஜலி கானகம் திரும்பியபோது அவன் முகத்தில் பெருமை இல்லை, அமைதி இருந்தது. தன் தலையில் கூடு கட்டிய பறவைகளைத் தானாக நினைவுகூர்ந்து புன்னகைத்தான். அவை வேறு யார் தலையிலும் கூடு கட்டலாம் என்று எண்ணி, எல்லா உயிர்களின் நலத்தையும் நினைத்து அமர்ந்தான். அவனுடைய பழைய தவம் வெறும் உடல் பயிற்சியாக இருந்தது; புதிய தவமோ உள்ளத்தின் பயிற்சியாக மாறியது.

Chapter story

Jajali and Tuladhara

In the Shanti Parva of the Mahabharata we find the story of Jajali, a brahmin ascetic. Jajali performed severe penance in a forest. He stood unmoving in one place for years, and a pair of birds built a nest in his matted hair, laid eggs, brooded them and raised their young. Jajali did not stir until they had flown away. Because of this, pride rose in his mind: 'No one else has such compassion and austerity.'

At the very moment this pride arose, a voice sounded from the sky: 'Jajali, you are not as righteous as the merchant Tuladhara of Kashi.' Astonished and a little doubtful, Jajali set out for Kashi. There he found an ordinary merchant selling goods with a balance in his shop. That was Tuladhara.

Tuladhara welcomed him. 'I know why you have come. The pride that rose in you sent you here,' he said. Jajali was amazed. Tuladhara explained his way of life: 'I have not performed sacrifices or severe austerities. But I do not harm any living being; in thought, word and deed I keep to non-violence. I deal honestly with everyone. I am a friend to all creatures.'

When Jajali first saw Tuladhara's shop he was disappointed. There was no hermitage fit for a great sage, no crowd of disciples, only an ordinary provision store with customers coming and going. 'Is this man more righteous than I?' his mind grumbled. Tuladhara, as if he knew it, smiled and made him sit and welcomed him.

He went on: 'Non-violence is the highest dharma. To my mind, killing living beings in the name of sacrifices is also not true dharma. The fruit gained by taking life does not last.' Hearing this, Jajali recognised his own pride and became humble. He saw the flaw in his austerity and the arrogance it had fed.

The tale treats the matter of the birds subtly. Carrying birds on his head was no great act of mercy; it was an event, and his fault lay in taking it as proof of his greatness. True compassion does not raise itself up but quietly wishes good to others all day long. Jajali received this lesson from Tuladhara. Afterwards he stayed several days at the shop and watched the merchant's life: feeding the cows and birds at dawn, giving full weight to every customer, lowering the price or giving freely to the poor, and sitting a while in the evening to think of God. He marvelled to find so much height in so simple a life.

Tuladhara told him many truths. He himself was proof that one can keep dharma even in a humble trade. Jajali bowed to him and, tradition says, from that day joined his austerity with compassion.

The story lights up the central idea of the chapter: above penance, sacrifice and scripture is a life that causes no pain to living beings. It is the beauty of our tradition that even the learned can be taught this simple truth by a merchant.

The tale reminds us that in our work, family, food and speech, each of us can practise at least a little non-violence every day.

முக்கியப் பாடங்கள்

தம் உடலை வளர்க்க இன்னோர் உயிரின் உடலை உண்பவரிடம் அருள் நிலைப்பது அரிது.
உயிர்கள் படும் துன்பத்தை உணர்ந்தாலே புலால் உண்ணும் எண்ணம் குறையும்.
கொல்லாமை உயர்ந்த அறம்; பிற உயிரைக் கொல்லாமல் உண்ணாமல் இருப்பது ஆயிரம் வேள்விகளினும் மேல்.
உண்போர் இல்லையென்றால் விற்போரும் இல்லை; நம் தேர்வுகள் பிறருடைய செயல்களையும் தீர்மானிக்கின்றன.
உணவுப் பழக்கம் எதுவாயினும் உணவின் பின்னுள்ள உயிரை நினைக்கும் பரிவே அருளின் தொடக்கம்.

Key lessons

Compassion rarely abides in one who builds his own body by eating another's.
Realising the pain of living beings reduces the wish to eat flesh.
Non-killing is a high dharma; abstaining from killing and eating a life is better than a thousand sacrifices.
If there are no eaters there are no sellers; our choices decide what others do.
Whatever one's food habits, remembering the life behind the food is the beginning of compassion.