Kural 259 · அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்

கோவர்த்தன மலையும் ஆயர்களும்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் கண்ணனின் இளமைக் காலக் கதை வருகிறது. கோகுலத்தில் வாழ்ந்த ஆயர்கள் ஆண்டுதோறும் மழைக் கடவுளான இந்திரனுக்கு ஒரு பெரிய வேள்வி செய்வது வழக்கம். அதற்காக ஆயர்கள் தம் பொருளையும் பால், நெய், தானியம் ஆகியவற்றையும் பெருமளவில் செலவிட்டனர். சிறுவன் கண்ணன் அந்த ஏற்பாடுகளைப் பார்த்து நந்தகோபனிடம், 'தந்தையே, இந்த வேள்வி யாருக்காக? ஏன் செய்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டான்.

நந்தகோபன், 'மழைக்கு இந்திரன் தலைவன். மழையினால்தான் புல் வளர்கிறது; பசுக்கள் வாழ்கின்றன. அதனால் அவரை வணங்குகிறோம்' என்றார். கண்ணன் அன்போடு, 'தந்தையே, நாம் காட்டில் மேய்ந்து வாழும் ஆயர்கள். நம் பசுக்களுக்குப் புல் தருவது கோவர்த்தன மலை; மழை மேகங்களைத் தடுத்து நிறுத்தி நமக்கு நீர் தருவதும் அம்மலையே. எனவே நாம் வணங்க வேண்டியது நம் வாழ்வை நேரடியாகத் தாங்கும் கோவர்த்தனத்தையும் நம் பசுக்களையும்தான்' என்றான்.

ஆயர்கள் கண்ணனின் சொல்லை ஏற்றனர். இந்திர வேள்விக்காகத் தயாரித்த உணவுப் பொருள்களால் கோவர்த்தன மலைக்கு வழிபாடு நடத்தினர். பசுக்களையும் அந்தணர்களையும் உணவளித்துப் போற்றினர். இந்திரன் தன் வழிபாடு தடைப்பட்டது கண்டு கோபம் கொண்டான். பெரும் புயலையும் மழையையும் அனுப்பி கோகுலத்தை மூழ்கடிக்க முயன்றான்.

கண்ணன் தன் சிறு விரலால் கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி, குடையாகப் பிடித்தான். ஏழு நாள் ஆயர்களும் அவர்களின் பசுக்களும் மலையின் கீழ் பாதுகாப்பாக இருந்தனர். இந்திரன் தன் தவறை உணர்ந்து கண்ணனை வணங்கினான். காமதேனு கண்ணனுக்கு 'கோவிந்தன்' என்ற பட்டம் சூட்டியது என்றும் புராணம் கூறுகிறது.

இந்த நிகழ்வின் பின்னர் கோகுலத்தில் ஆண்டுதோறும் கோவர்த்தன பூஜை நடைபெறுகிறது என்று மரபு கூறுகிறது. வட இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் தீபாவளிக்கு அடுத்த நாள் அன்னக்கூட உற்சவம் என்ற பெயரில் மலைபோல உணவைக் குவித்து இறைவனுக்குப் படைத்து, பின்னர் அனைவருக்கும் பகிர்வது இந்த நினைவின் தொடர்ச்சியே.

இந்தக் கதையில் ஆடம்பரமான வேள்விக்குப் பதிலாக, உயிர்களையும் இயற்கையையும் நேரடியாகக் காக்கும் வழிபாடு உயர்த்தப்படுகிறது. 'அவிசொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின்' உயிர்களைக் காக்கும் அருள் உயர்ந்தது என்ற குறளின் கருத்தை இது எதிரொலிக்கிறது.

நம் திருவிழாக்களிலும் இந்தக் கதையைக் கொண்டு, ஆடம்பரத்தைக் குறைத்து, பசுக்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் நேரடியாக உதவும் செயலுக்கு இடம் தருவது நல்லது.

Govardhana and the Cowherds

A story from Krishna's boyhood is told in the tenth canto of the Bhagavata Purana. The cowherds of Gokula used to hold a great sacrifice each year to Indra, the god of rain. For it they spent much of their goods, milk, ghee and grain. The boy Krishna, seeing the arrangements, asked Nanda, 'Father, for whom is this sacrifice? Why do you do it?'

Nanda said, 'Indra is the lord of the rain. Because of rain, grass grows and cows live. So we worship him.' Krishna replied lovingly, 'Father, we are cowherds who live by grazing in the forest. It is Mount Govardhana that gives grass to our cows, and it is the same mountain that holds the rain clouds and gives us water. So what we should worship is Govardhana, which directly supports our lives, and our cows.'

The cowherds accepted Krishna's words. With the food prepared for Indra's sacrifice they worshipped Govardhana, and honoured the cows and brahmins with food. Indra, seeing his worship stopped, grew angry and sent a great storm and rain to drown Gokula.

Krishna lifted Govardhana with his little finger and held it like an umbrella. For seven days the cowherds and their cattle were safe beneath the mountain. Indra realised his mistake and bowed to Krishna. The Purana adds that Kamadhenu gave Krishna the title Govinda.

In this story a worship that directly protects creatures and nature is raised above a lavish sacrifice. It echoes the couplet's thought that compassion, which protects lives, is higher than a thousand offerings in the fire.

In our own festivals too, it is good to reduce show and give space to acts that directly help cows and the poor.