Kural 255 · உண்ணாமை உள்ளது உயிர்நிலை ஊனுண்ண – Tamilone

Kural 255 · Abstinence from Flesh · புலால் மறுத்தல்

உண்ணாமை உள்ளது உயிர்நிலை ஊனுண்ணஅண்ணாத்தல் செய்யாது அளறு.

Unnaamai Ulladhu Uyirnilai Oonunna / Annaaththal Seyyaadhu Alaru

In non-eating of flesh is Life: if thou eat, the pit of hell will not open its mouth to let thee out.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

புலால் உண்ணாமையில் உயிரின் நிலை உள்ளது; ஊனை உண்டால் நரகம் தன் வாயைத் திறந்து அவர்களை விடாது பற்றிக்கொள்ளும்.

Meaning

The state of life lies in not eating flesh; if one eats flesh, hell will not leave its mouth unopened for them.

சொற்பொருள் Word by word

உண்ணாமை: not eating (flesh)
உள்ளது: lies in it
உயிர்நிலை: the state of life, the foundation of life
ஊன் உண்ண: if one eats flesh
அண்ணாத்தல்: opening wide, gaping
செய்யாது: will not do
அளறு: hell (the pit)

விளக்கம்

இந்தக் குறள் மிகக் கடுமையான சொற்களில் ஒரு எச்சரிக்கையைத் தருகிறது. 'உண்ணாமை உள்ளது உயிர்நிலை' என்பதற்குப் புலால் உண்ணாமையில் உயிரின் நிலை இருக்கிறது என்பது நேரடிப் பொருள். சிலர் இதை உயிர்கள் வாழ்வது உண்ணாமையினால் என்றும், வேறு சிலர் உயிர்களுக்கு இருக்கும் அடிப்படை உரிமை கொல்லப்படாமையே என்றும் விளக்குகின்றனர். இரண்டிலும் புலால் உண்ணாமை உயிரைக் காக்கும் வழி என்பதே சாரம்.

'உயிர்நிலை' என்ற சொல் இருபொருள் தரலாம். ஒன்று உயிர் நிற்கும் இடம், அதாவது அடிப்படை; மற்றொன்று உயிர் வாழும் நிலை. இரண்டிலும் புலால் உண்ணாமை உயிரின் அடித்தளம் என்ற கருத்து வருகிறது. வள்ளுவர் அதை ஒரே சொல்லில் அடக்குகிறார்.

இரண்டாம் அடியில் 'அளறு' எனப்படும் நரகம் வருகிறது. 'அண்ணாத்தல் செய்யாது' என்பதற்குப் பொருள் வாயைத் திறவாமல் இருக்காது என்பது. அதாவது, ஊனுண்பவரை நரகம் விழுங்கக் காத்திருக்கும் என்பதாகும். இது நரகத்தைப் பற்றிய நம் மரபுக் கற்பனையை எடுத்தாண்ட ஓர் அழுத்தமான உவமை. உரையாசிரியர்கள் இதை மறுமையில் நரகம் என்றும் பொருள் கொள்கின்றனர்; சிலர் இம்மையிலேயே ஏற்படும் குற்றவுணர்வு, நோய், மனக் கலக்கம் ஆகியவை என்றும் விளக்குகின்றனர்.

நரகம் என்ற சொல் அச்சுறுத்துவதாகத் தோன்றினாலும், வள்ளுவர் நோக்கம் அச்சம் ஊட்டுவது மட்டுமன்று. தன் செயல்களுக்கு விளைவு உண்டு என்ற உணர்வை நமக்குள் பதிக்க முயல்கிறார். செயலும் விளைவும் இணைந்தவை என்ற நம் மரபின் கர்மக் கொள்கை இங்கே தெரிகிறது. ஒவ்வொரு உயிர்க்கும் துன்பம் நேரிடும்போது அதற்கான பதில் ஏதேனும் ஒரு வடிவில் திரும்பும் என்ற நம்பிக்கை இதன் பின்னணி.

நம் நாட்களில் இதை உடல்நலம், சூழல், மனநலம் ஆகியவற்றோடும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கலாம். எது நம்மை அமைதியாகவும் நலமாகவும் வைக்கிறது என்பதை நிதானமாகச் சிந்தித்து உணவைத் தேர்வு செய்வது அறிவுடைமை. அந்தச் சிந்தனை உயிர்களுக்கு நாம் காட்டும் பரிவாகவும் மாறும்.

Explanation

This couplet gives a warning in very strong words. 'Unnaamai ullathu uyirnilai' directly means that the state of life lies in not eating flesh. Some explain it as meaning that living creatures survive through non-eating, while others say the basic right of a creature is not to be killed. In both the essence is that abstaining from flesh is the way that guards life.

The second line brings in 'alaru', hell. 'Annaaththal seyyaadhu' means it will not fail to open its mouth, that is, hell stands waiting to swallow the flesh-eater. It is a forceful figure taken from our tradition's picture of hell. Commentators take it as the hell of the next world; some explain it as guilt, illness and mental disquiet that arise even here.

Though the word hell sounds frightening, Valluvar's purpose is not just to instil fear. He tries to implant in us the awareness that actions have consequences. The tradition's teaching of karma shows here: when pain comes to any creature, some answer to it comes back in one form or another.

In our time we may link this with health, environment and peace of mind as well. It is wise to think calmly about what keeps us peaceful and well and to choose food accordingly. That thinking can also become the tenderness we show to living things.

கதை

நாரதர் காட்டிய விலங்குகள்

பாகவத புராணத்தின் நான்காம் ஸ்கந்தத்தில் பிராசீனபர்ஹிஸ் என்னும் மன்னனின் கதை வருகிறது. அவன் தன் ஆட்சியில் எண்ணற்ற வேள்விகளைச் செய்தான். வேள்விகளில் பல விலங்குகளைப் பலியிட்டதால், கிழக்கு நோக்கி நுனி மடங்கிய தர்ப்பைகளால் பூமி முழுதும் மூடிக்கிடந்தது. அதனால் அவன் 'பிராசீனபர்ஹிஸ்' என்று அழைக்கப்பட்டான். தன் வேள்விகளின் பெருமையில் அவனுக்கு ஒரு பெருமிதம் இருந்தது.

ஒருநாள் நாரத முனிவர் அவனிடம் வந்து, 'அரசே, இத்தனை வேள்விகளால் நீ அடைய விரும்பிய பயன் என்ன?' என்று கேட்டார். அவன் பதில் சொல்லத் தெரியாமல் விழித்தான். நாரதர் தம் தவ வலிமையால் வானத்தைக் காட்டி, 'அரசே, இதோ பார். நீ வேள்விகளில் அவசியமின்றிக் கொன்ற விலங்குகள் உன் மரணத்துக்காகக் காத்திருக்கின்றன. உன் மரணத்துக்குப் பின் அவை இரும்புக் கொம்புகளால் உன்னைக் குத்தும்' என்றார்.

அரசன் அச்சத்தால் நடுங்கினான். நாரதர் அவனுக்கு ஓர் உவமைக் கதையைச் சொன்னார்; அதுவே புரஞ்சனன் என்னும் மன்னனின் கதை. புரஞ்சனன் ஒன்பது வாசல்கள் உள்ள நகரத்தை ஆண்டான். வேட்டையின் மேல் பற்றுக் கொண்டு எண்ணற்ற மிருகங்களைக் கொன்றான். அவன் செயலின் விளைவு அவன் மறுபிறவியில் அவனை எதிர்கொண்டது. இந்தக் கதை ஓர் உருவகம் என்று பாகவதம் விளக்குகிறது: ஒன்பது வாசல் நகரம் உடல்; புரஞ்சனன் உடலில் வாழும் உயிர்.

இந்த உவமையின் மூலம் நாரதர் மன்னனுக்கு, 'உயிரைக் கொல்லுவது வேள்வியின் பெயரால் ஆயினும் அதன் பலன் மறுபிறவியில் வந்து சேரும்' என்று உணர்த்தினார். அரசன் தன் தவறை உணர்ந்தான். தன் மக்களிடம் அரசாட்சியை ஒப்படைத்துவிட்டு, தவம் செய்யக் காட்டுக்குச் சென்றான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

நாரதர் இந்த உவமைக் கதையைச் சொன்ன விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. அவர் மன்னனை நேரடியாகக் கடிந்துகொள்ளவில்லை; ஒரு கதையின் மூலம் அவனே உண்மையை உணரும்படி செய்தார். நல்லாசிரியர்கள் இவ்வாறுதான் உயிர்க்குணத்தை மாற்றுகின்றனர்.

இங்கே நரகம், அளறு என்பவை ஓர் அச்சுறுத்தல் மட்டுமல்ல; ஒரு பாடம். செய்த செயலின் பலன் செய்தவரை அடையும் என்ற உண்மையை உணர்த்தும் கருவி அது. குறள் சொல்வதும் அதுவே.

நாம் கதைகளிலிருந்து கொள்ள வேண்டியது, வெளிப்படையான வேள்வி, சடங்கு, பழக்கம் எதுவாயினும் அதில் உயிர்களுக்கு நாம் தரும் துன்பத்தைப் பார்க்கத் தவறக் கூடாது என்பதே.

A story

The Animals Narada Showed

The Bhagavata Purana, in its fourth canto, tells of King Prachinabarhis. He performed countless sacrifices during his reign. Because many animals were offered in them, the earth was covered with sacrificial grass with its tips pointing east, and so he was called Prachinabarhis. He took great pride in the splendour of his sacrifices.

One day the sage Narada came to him and asked, 'O king, what fruit did you hope to gain from so many sacrifices?' The king stood bewildered, with no answer. Narada, by his spiritual power, pointed to the sky: 'Look, king. The animals you killed needlessly in your sacrifices are waiting for your death. After you die they will pierce you with their iron horns.'

The king trembled in fear. Narada then told him an allegorical story, that of King Puranjana. Puranjana ruled a city with nine gates. Attached to hunting, he killed countless beasts. The result of his deeds met him in the next birth. The Bhagavata explains this as an allegory: the nine-gated city is the body, and Puranjana is the life within the body.

Through this parable Narada made the king understand that killing a life, even in the name of sacrifice, brings its result in a later birth. The king saw his mistake. He handed over the kingdom to his sons and went to the forest for penance, the Purana says.

Here hell, 'alaru', is not merely a threat but a lesson, a means to show the truth that the fruit of an act reaches the one who did it. That is what the couplet says.

What we should take from such stories is that whatever the rite, custom or habit, we must not fail to look at the suffering it brings to living beings.

சிந்தனைக்கு

இன்னொரு உயிருக்கு அது என்ன விலை தருகிறது என்று ஒருபோதும் கேட்காமலேயே நீங்கள் பின்பற்றும் ஒரு வழக்கம் அல்லது பழக்கம் உண்டா?

To reflect on

Is there a custom or habit you follow without ever having asked what it costs another living thing?