பேற்றைத் தவஞ் சற்றுமில்லாத வென்னைப்ர பஞ்ச மென்னுஞ்சேற்றைக் கழிய வழிவிட்ட வா செஞ்சடாடவிமேல்ஆற்றைப் பணியை யிதழியைத் தும்பையை யம்புலியின்கீற்றைப் புனைந்த பெருமான் குமாரன் க்ருபாகரனே.
Paerraith thavanj sarrumillaatha vennaipra panja mennunj / Saerraik kazhiya vazhivitta vaa senjataatavimael / Aarraip paniyai yithazhiyaith thumpaiyai yampuliyin / Keerraip punaintha perumaan kumaaran krupaakaranae.
தவப்பேறு சிறிதும் இல்லாத என்னை, உலகம் என்ற சேற்றிலிருந்து வெளியேற வழி காட்டியவனே! சடைக்காட்டின் மேல் கங்கையையும் பாம்பையும் கொன்றையையும் தும்பையையும் பிறைச் சந்திரனையும் அணிந்த பெருமானின் குமாரனான கருணையாளனே!
O you who opened a way for me, who had not the least merit of penance, to climb out of the mire called this world! O compassionate son of the Lord who wears upon his forest of red matted hair the river, the serpent, konrai blossoms, thumbai flowers and the sliver of the moon!
உலகத்தைச் சேறாக உருவகிக்கிறார்: கால் வைத்தால் மேலும் புதையும். அதிலிருந்து வெளியேற வழி காட்டியவன் முருகன். பின் இரண்டு அடிகள் சிவனின் சடையை வருணிக்கின்றன: கங்கை, பாம்பு, மலர்கள், பிறை. எல்லாவற்றையும் தாங்கும் சடை; அந்தப் பெருமானின் மகன் என்னையும் தாங்கினான்.
The poet pictures the world as mud: the more you struggle, the deeper you sink. Murugan opened a way out for one who had no merit to earn it. The second half paints Shiva's matted hair, which holds the Ganga, a serpent, flowers and the crescent moon side by side. Hair that can bear all these together bears every kind of creature; the son of that Lord bore the poet too.
சிவ புராணத்திலிருந்து. தக்கனின் இருபத்தேழு மகள்களை மணந்த சந்திரன் ரோகிணியிடம் மட்டும் அன்பு காட்டினான். மனம் வருந்திய மற்ற மகள்களுக்காகத் தக்கன் சந்திரன் தேய்ந்து அழியுமாறு சபித்தான். நாளுக்கு நாள் தேய்ந்த சந்திரன் சிவனிடம் சரண் அடைந்தான். சிவபெருமான் அவனுடைய கடைசிக் கீற்றைத் தம் சடையில் சூடிக் காத்தார்; அன்றுமுதல் சந்திரன் தேய்ந்தும் மீண்டும் வளர்கிறான்.
From the Shiva Purana. The moon married the twenty-seven daughters of Daksha but loved only Rohini. For the sake of his grieving daughters, Daksha cursed the moon to waste away. Shrinking night by night, the moon took refuge in Shiva. Shiva placed the last thin sliver of him on his matted hair and protected him, and from then on the moon wanes and grows full again. The Lord who saved a fading moon is the father of the Lord who lifted the poet out of the mire.
உங்களுக்குக் கிடைத்த எந்த உதவியை நீங்கள் "சம்பாதிக்கவில்லை" என்று உணர்கிறீர்கள்?
What help have you received that you know you did not earn?