Kural 1149 · அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார்

சகுந்தலையும் அரசவையும்

மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் சகுந்தலை–துஷ்யந்தன் கதையின் ஒரு துயரப் பகுதி வருகிறது. கண்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் துஷ்யந்தன் சகுந்தலையைச் சந்தித்து, காந்தர்வ மணம் செய்துகொண்டான். பின்னர் தன் நாட்டுக்குத் திரும்பிய அவன், "நான் உன்னை அழைக்கத் தூதர்களை அனுப்புவேன்; அஞ்சாதே" என்று கூறிச் சென்றான். ஆனால் நாள்கள் சென்றன; அவனிடமிருந்து எந்தச் செய்தியும் வரவில்லை.

சகுந்தலை கருவுற்று ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அவனுக்குப் பரதன் என்று பெயரிடப்பட்டது. சிறுவன் வளர்ந்து காட்டில் சிங்கக் குட்டிகளோடு விளையாடும் வலிமை பெற்றான். கண்வ முனிவர் சகுந்தலையையும் மகனையும் துஷ்யந்தனிடம் அனுப்பி வைத்தார். இருவரும் அரசவையை அடைந்தனர். அங்கு துஷ்யந்தன் நிறைந்த சபையின் முன் அவளை அறியாதவன் போல் நடந்துகொண்டான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

சபையோர் முன் இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட சகுந்தலை அதிர்ந்தாள். ஆயினும் அவள் அழவில்லை; நிதானத்தோடும் நெஞ்சுறுதியோடும் பேசினாள். அவள் உண்மையை எடுத்துரைத்தாள். தர்மம், உண்மை, நம்பிக்கை பற்றி அவள் பேசிய சொற்கள் அரசவையையே நிறுத்தின. 'நீ என்னை அறிந்தும் அறியாதவன் போல நடிப்பது உனக்கே இழிவு' என்ற பொருளில் அவள் கடுமையாகப் பேசினாள் என்று பாரதம் காட்டுகிறது.

அவள் சொல்லி முடித்தபோது வானிலிருந்து ஒரு அசரீரி எழுந்து, சகுந்தலை சொல்வது உண்மை என்றும் பரதன் துஷ்யந்தனின் மகனே என்றும் உரைத்தது. அப்போது துஷ்யந்தன் அவளையும் மகனையும் ஏற்றுக்கொண்டான். தான் முன்பே அறிந்திருந்தாலும் மக்கள் முன் உண்மையை உறுதி செய்ய இவ்வாறு நடந்துகொண்டதாக அவன் கூறினான் என்று பாரதம் உரைக்கிறது. சபையில் நடந்த இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின் துஷ்யந்தன் தன் பிழையை உணர்ந்தான் என்றும் பாரதம் குறிப்பிடுகிறது. வாக்கை மறப்பது அல்லது மறைப்பது வெளியில் வந்தாலும் அன்பும் உண்மையும் இறுதியில் வெல்லும் என்பதையே இக்கதை நமக்குச் சொல்கிறது.

பரதன் பிற்காலத்தில் பெரும் சக்கரவர்த்தியாகி 'பாரதம்' என்ற பெயர் அவனால் வந்தது என்று மரபு சொல்கிறது. தாயின் நிதானமும் துணிவும் மகனை உயர்த்தின. பழியின் மத்தியிலும் நெஞ்சுறுதியுடன் நின்றவளின் மகனே நாட்டின் பெயரைத் தாங்கினான் என்பது அந்தக் கதையின் இனிய நிறைவு.

குறளின் தலைவி 'அஞ்சாதே என்று சொன்னவர் பலர் முன் நாணும்படி விட்டுச் சென்றார்; இனி அலருக்கு நாணுவதில் பொருளில்லை' என்கிறாள். சகுந்தலையும் அவ்வாறே பேரவையில் துணிவோடு நிற்கிறாள். பழி தன்மீது அல்ல, வாக்கு காக்காதவனின் மீது விழ வேண்டும் என்பதை அவள் உறுதியாகக் காட்டுகிறாள்.

Shakuntala in the Royal Court

A sorrowful part of the story of Shakuntala and Dushyanta comes in the Adi Parva of the Mahabharata. Dushyanta met Shakuntala in the hermitage of the sage Kanva and married her by the Gandharva rite. Returning later to his own kingdom, he said, "I shall send messengers to fetch you; do not fear." But days passed and no word came from him.

Shakuntala conceived and bore a son. He was named Bharata. The boy grew strong enough to play with lion cubs in the forest. The sage Kanva sent Shakuntala and her son to Dushyanta. They reached the royal court. There, the Mahabharata says, in the full assembly Dushyanta behaved as if he did not know her.

Hearing these words in front of the assembly, Shakuntala was shaken. Yet she did not weep; she spoke with composure and a firm heart. She told the truth. The words she spoke about dharma, truth and trust silenced the court. The epic shows her speaking sternly in the sense that to pretend not to know her when he knew was a disgrace to himself.

When she had finished, a voice from the sky said that Shakuntala spoke the truth and that Bharata was indeed Dushyanta's son. Then Dushyanta accepted her and the boy. The epic says he declared that he had acted so in order to confirm the truth before the people, though he had known it already.

The heroine of the verse says, "He who said 'Fear not' has left me to shame before many; there is no point now in being ashamed of the rumour." Shakuntala too stands bold in the great assembly. She shows firmly that the blame should fall not on her but on the one who did not keep his word.