Adhigaram 115

The Announcement of the Rumour

அலர் அறிவுறுத்தல் · Alararivuruththal

அலர் அறிவுறுத்தல் அதிகாரம், காதலர்களைப் பற்றி ஊரார் பேசும் பழிச்சொல்லை, அது தரும் துன்பத்தையும் விந்தையான ஒரு இன்பத்தையும் சேர்த்துக் கூறுகிறது. தலைவனுக்கு அது காதலை இனிமையாக்கும் செய்தியாகவும், தலைவிக்கு அது தீயில் ஊற்றிய நெய்யாகவும் தோன்றுவதை வள்ளுவர் இங்கே காட்டுகிறார்.

This chapter speaks of the village gossip about the lovers, the pain it brings and also a strange sweetness. To the hero it seems to make love sweeter, to the heroine it is ghee poured on fire, and Valluvar shows both views.

அறிமுகம்

களவியலின் ஏழாவது அதிகாரம் இது. 'அலர்' என்றால் ஊரார் பேசும் பழிச்சொல், பரவலான வதந்தி. தமிழில் 'கவ்வை' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது. காதலர்கள் மறைவாகச் சந்தித்துக்கொண்டிருந்தாலும், அந்தச் செய்தி மெல்ல ஊருக்குள் பரவி, எல்லோர் வாயிலும் பேசுபொருளாகிவிடுகிறது. இது களவுக் காதலின் இயல்பான ஒரு கட்டம். சங்க அகப்பாடல்களில் அலர் தூற்றல் மிகவும் பேசப்படும் பொருள்; அது காதலரை வருந்தச் செய்யும் அதே நேரத்தில் திருமணத்தை நோக்கித் தள்ளும் ஒரு சமூக அழுத்தமாகவும் அமைகிறது.

இந்த அதிகாரத்தின் நயம், ஒரே பொருளைப் பற்றித் தலைவனும் தலைவியும் எதிரெதிராகப் பேசுவதில் இருக்கிறது. முதல் ஐந்து குறள்களில் தலைவன் அலரை வரவேற்கிறான். ஊர் பேசும்போதுதான் தன் உயிர் நிலைக்கிறது என்றும், இந்தப் பேச்சு காதலை அதிகம் இனிக்கச் செய்கிறது என்றும் அவன் மகிழ்கிறான். ஏனெனில் அவனுக்கு அந்தப் பேச்சு, தலைவி தனக்கே உரியவள் என்று உலகம் ஒப்புக்கொள்வதன் அறிகுறி போல் தோன்றுகிறது. அடுத்த ஐந்து குறள்களில் தலைவி அதே அலரைக் கண்டு வருந்துகிறாள். ஒரே ஒரு நாள் சந்தித்ததற்கே ஊர் எவ்வளவு பெரிய கதை கட்டுகிறது என்றும், அன்னையின் சொற்கள் துன்பத்தை வளர்க்கும் நீராக மாறுகின்றன என்றும் அவள் புலம்புகிறாள். தலைவன் இல்லாமல் இந்தப் பழியை அவள் தனியாகச் சுமக்கிறாள் என்ற நுட்பமும் இதில் உள்ளது.

இங்கே தலைவனின் மகிழ்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் ஒன்றை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்: அவன் ஊர் பழிப்பதில் மகிழவில்லை; தன் காதல் பிறர் அறியும் அளவுக்கு உண்மையானது என்று அது காட்டுவதைக் கண்டே மகிழ்கிறான். தலைவியின் வருத்தத்தை உணர்ந்தவரே தலைவனின் மகிழ்ச்சியையும் முழுமையாக அறிய முடியும். இருவரின் பார்வைகளும் சேர்ந்தே அலர் என்ற நிகழ்வின் முழு உருவம் புலனாகிறது. வள்ளுவர் இருவரின் உணர்வுகளுக்கும் இடம் தருவது அவரது நடுநிலைக் கவித்துவத்தின் அடையாளம்.

இன்றைய வாழ்வில் வதந்தி பேசுதல் இணையத்திலும் அலுவலகங்களிலும் தெருக்களிலும் எளிதாகப் பரவுகிறது. இந்த அதிகாரம் நமக்கு ஒரு பாடத்தைத் தருகிறது: பிறர் உறவுகளைப் பற்றிய பேச்சு அவர்களுக்கு எவ்வளவு வலியைத் தரக்கூடும் என்பதை அறிந்து பேசுவதைக் குறைக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நம்மைப் பற்றிப் பிறர் பேசும் பேச்சுக்கு அதிகம் நெகிழாமல், நம் உண்மையை அறிந்த நிலையில் அமைதி காப்பதும் வள்ளுவர் காட்டும் நுட்பமான வழியாகும். 'அலர்' என்ற சொல்லின் வேர் 'அலர்தல்' என்பது; அதாவது மலர்தல், விரிதல். மொட்டாக இருந்த செய்தி மலர்ந்து ஊரெங்கும் மணம் வீசுவதுபோல் பரவுவதை இச்சொல் அழகாகக் குறிக்கிறது. அதே சொல் இங்கே பழிச்சொல்லையும் குறிப்பதால், ஒரு மலரின் மணம் போல நல்லதும் தீயதும் இரண்டும் பரவும் என்ற நுட்பம் அதில் உள்ளது. பழந்தமிழ் மரபில் ஊரார் வாய்மொழிக்கு அத்தகைய வலிமை இருந்தது; ஒரு குடும்பத்தின் மானமும் ஒரு பெண்ணின் எதிர்காலமும் அதைச் சார்ந்திருந்தன. உரையாசிரியர்கள் இந்த அதிகாரத்தில் தலைவன் அலரை வரவேற்பதை, அது திருமணத்தை விரைவுபடுத்தும் என்ற நம்பிக்கையாலும் விளக்குவர். களவுக் காதல் ஊர் அறிய வந்துவிட்டால், பெற்றோர் வேறு வழியின்றி மணத்துக்குச் சம்மதிக்கும் நிலை உருவாகும் என்பது அவர்களின் கருத்து. ஆகவே அலர் ஒரு தடையாகவும் தூண்டுதலாகவும் இரு வகையில் செயல்படுகிறது. இந்த இரட்டை இயல்பையே வள்ளுவர் தம் குறள்களில் ஒன்றோடொன்று எதிர்ப்படுத்திக் காட்டுகிறார். இந்த அதிகாரத்தின் ஒவ்வொரு குறளையும் படித்தபின், ஒரு சொல்லுக்கு எத்தனை முகங்கள் உண்டு என்பது புரிகிறது; அதுவே வள்ளுவர் கவிதையின் நுட்பம். அதனால் அலரைப் பற்றிய இந்த அதிகாரம் காதலுக்கும் சமூகத்துக்கும் உள்ள உறவையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

Introduction

This is the seventh chapter of the book of love, within the Kalaviyal. Alar means the village's slander, a spreading rumour; Tamil also calls it kavvai. Even when the lovers meet in secret, the news slowly spreads through the village and becomes everyone's topic. It is a natural stage of the secret love. In the Sangam akam poems the spreading of alar is a much discussed subject; it distresses the lovers and also acts as a social pressure that pushes towards marriage.

The charm of this chapter lies in the hero and heroine speaking of one thing in opposite ways. In the first five verses the hero welcomes the gossip. He rejoices that it is only when the village talks that his life holds, and that the talk makes the love sweeter. To him the talk seems a sign that the world acknowledges her as his own. In the next five verses the heroine grieves over the same gossip. She laments how big a tale the village spins over a single meeting, and how her mother's words turn into water that nourishes her pain. There is a subtlety too in that she carries this blame alone, without him.

To understand the hero's joy we must remember that he is not glad that the village slanders; he is glad that it shows his love to be real enough for others to notice. Only one who understands the heroine's grief can fully understand the hero's joy. Together the two views reveal the whole shape of alar. That Valluvar gives place to both feelings is a mark of his even-handed poetry.

In our own life rumour spreads easily on the internet, in offices and on streets. This chapter teaches us to speak less about the relationships of others, knowing how much pain such talk can cause. At the same time, it shows a subtle way: not to be shaken too much by what is said of us, but to keep peace in knowing our own truth. The word alar comes from the root alarthal, to blossom, to spread. It gracefully suggests news that was a bud opening and spreading its fragrance through the village. Because the same word here also means slander, it hints that, like a flower's scent, both good and bad spread.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

வள்ளியின் கதை ஊர் முழுதும்

கந்த புராணமும் தமிழ் மரபும் கூறும் முருகன்–வள்ளி வரலாற்றில் இந்த நிகழ்ச்சி வருகிறது. வள்ளி மலை அருகே வேடர் தலைவன் நம்பிராஜனின் மகள் வள்ளி தினைப்புனம் காக்கும் பணியில் இருந்தாள். முருகப்பெருமான் அவளை நாடி வந்து, பல வடிவங்களில் அவளிடம் பேசினார். வள்ளியும் மெல்ல மெல்ல அவரிடம் அன்பு கொண்டாள். ஆனால் அவ்விருவரின் சந்திப்பு ஊரார் கண்ணில் படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

தினைப்புனத்தில் வேலை செய்த பெண்கள் வள்ளியின் நடவடிக்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கவனித்தனர். காவல் செய்யும்போது அவள் அடிக்கடி மலைப்பக்கம் நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; அடிக்கடி தனியாகப் பாடுவாள்; உணவில் கவனம் குறைந்தது. அவள் தோழியர் இதைக் கண்டு, "யாரோ ஒரு வேடன் இங்கே வருகிறான் போலிருக்கிறதே" என்று பேசிக்கொண்டனர். பேச்சு அவர்களுக்குள்ளிருந்து குடிசைகளுக்கும், பின்னர் கிராமம் முழுவதற்கும் பரவியது. யாரோ ஒரு முதியவர் தினைப்புனம் அருகே காணப்படுவதாகவும், வேடன் ஒருவன் வள்ளியுடன் பேசுவதாகவும் பல செய்திகள் பறந்தன.

நம்பிராஜனுக்கும் அவன் மக்களுக்கும் இந்தச் செய்தி எட்டியபோது அவர்கள் சினமுற்றனர். வள்ளியின் பாதுகாப்பைக் கருதி தினைப்புனத்தில் காவலை மிகுதியாக்கினர். வள்ளி இதனால் வருந்தினாள். தன்னைப் பற்றிய பேச்சு தன் தந்தையின் பெயருக்கும் குலத்துக்கும் இழுக்கு என்று அவள் உணர்ந்தாள். ஆனாலும் தன் அன்பை அவள் மறுக்கவில்லை.

மரபில் பலவாறு சொல்லப்படும் இந்த வரலாற்றின் இறுதியில் வள்ளியின் குலத்தார் முருகனின் தெய்வத் தன்மையை அறிந்துகொண்டனர் என்றும், பின்னர் இருவரின் திருமணம் நிகழ்ந்தது என்றும் கூறப்படுகிறது. ஊரார் பேசிய பேச்சே இறுதியில் பொதுவில் அந்த மணத்தை ஏற்கும் நிலைக்கு வழிவகுத்தது என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. மறைந்த காதல் வெளிப்பட்டபின்தான் குலத்தின் ஏற்பு நிகழ்கிறது.

குறளில் தலைவன் ஊரின் பேச்சை ஒரு விசித்திர இன்பமாகக் காண்கிறான்; தலைவி அதைத் தாங்க முடியாத துன்பமாகக் காண்கிறாள். வள்ளியின் வரலாற்றில் இந்த இரண்டும் இணைகின்றன: முருகனுக்கு அது எதிர்பார்த்த விளைவு; வள்ளிக்கு அது அச்சம் தந்த அனுபவம். இறுதியில் இரண்டும் மங்கல முடிவை நோக்கிச் செல்கின்றன.

அந்தப் பேச்சில் ஒரு நுட்பமான உண்மை இருந்தது. ஊரார் வள்ளியின் மாற்றத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டாலும், அவளது மனம் உண்மையில் ஒருவரிடம் நிலைத்துவிட்டது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தது சரிதான். பேச்சின் வடிவம் பழிச்சொல்லாக இருந்தாலும், அதன் அடியில் அன்பின் உண்மை இருந்தது. இதனால்தான் தலைவன் அலரை முழுமையாக வெறுக்கவில்லை.

முருகன் வள்ளியின் வருத்தத்தை அறிந்து அவளைத் தேற்றினார் என்று நாட்டார் பாடல்கள் சொல்கின்றன. "ஊர் பேசினாலும் உன் உள்ளத்தை அறிந்தவன் நான்; உன் குலத்தாரின் உள்ளத்தையும் காலம் மாற்றும்" என்ற பொருளில் அவர் கூறியதாகக் கதைகள் உள்ளன. வள்ளி அந்தச் சொற்களால் ஆறுதல் அடைந்தாள். அவளது அச்சம் குறைந்தது; பொறுமை கூடியது.

இக்கதையைத் திருத்தணிகை, வள்ளிமலை போன்ற தலங்களில் வாழும் மக்கள் இன்றும் பாடல்களாகப் பாடுகிறார்கள். வள்ளிமலைச் சுனையில் வள்ளி நீராடியதாகவும், தினைப்புனத்தில் காவல் புரிந்ததாகவும் அவர்கள் நம்பிக்கை. அங்கே வரும் பக்தர்கள் வள்ளியை 'நம் வீட்டுப் பெண்' என்று உரிமையோடு அழைப்பர். அவளுடைய கதை ஊர்ப்பேச்சையும் தாண்டி மக்கள் இதயத்தில் நிலைத்துவிட்டது.

இக்கதையின் மற்றொரு இனிய பகுதி, முருகன் வேடர் குலத்தின் நடுவே எளிய வேடனாகவும் முதியவராகவும் வந்தது. தெய்வம் தன் பெருமையை மறைத்துக்கொண்டு அன்பின் பொருட்டு எளியவர்களிடையே வாழ்வது என்பது தமிழ் பக்தி மரபின் ஆழ்ந்த கருத்து. வள்ளி மலை அடிவாரத்தில் இன்றும் தினைப்புனப் பாட்டுகள் பாடப்படுகின்றன. அவற்றில் ஊரார் பேச்சும் தெய்வத்தின் திருவிளையாடலும் ஒன்றாக இணைந்து ஒலிக்கின்றன.

வள்ளி–முருகன் திருமணம் இறுதியில் மலைகளும் காடுகளும் மகிழ்ந்து கொண்டாடிய விழாவாக அமைந்தது என்று பாடல்கள் கூறுகின்றன. தினைப்புனத்தில் அலர் எழுந்து, குன்றிலே கல்யாணமாக முடிந்த இந்த வரலாறு தமிழ் அகப்பொருள் மரபின் தெய்வீக வடிவமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இது 'களவும் கற்பும்' என்ற அகத்துறை இயல்பின் இனிய எடுத்துக்காட்டாகும்.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது: பிறர் பேச்சு நம்மை அச்சுறுத்தினாலும், உண்மையான அன்பு அமைதியாக அதைத் தாண்டி நிற்கிறது. காலம் கனியும்போது உண்மையின் வெளிச்சம் ஊரையே ஏற்கச் செய்யும்.

Chapter story

Valli's Tale Through the Village

This episode comes in the story of Murugan and Valli as told in the Skanda Purana and Tamil tradition. Valli, daughter of the hunter chief Nambirajan, was watching the millet field near the hill. Lord Murugan came seeking her and spoke to her in various forms. Valli gradually came to love him. But the meetings of the two could not remain unseen by the villagers.

The women working in the millet field noticed the change in Valli's behaviour. While keeping watch she looked often towards the hill, sang to herself and paid less attention to food. Her friends saw this and said among themselves, "Some hunter seems to be coming here." The talk passed from them to the huts and then through the whole village. Many reports flew, that some old man was seen near the millet field, and that a hunter was talking with Valli.

When the news reached Nambirajan and his people, they were angry. Out of concern for Valli's safety they increased the guard in the millet field. Valli grieved at this. She realised that talk about her was a blemish on her father's name and clan. Yet she did not deny her love.

In the end of this story, which tradition tells in various ways, Valli's kinsfolk came to know the divinity of Murugan, and then the two were married. It is worth noting that the very talk of the villagers eventually led to the public acceptance of the marriage. Only after the hidden love came into the open did the clan accept it.

In the verses, the hero sees the village talk as a strange pleasure; the heroine sees it as unbearable pain. In Valli's story the two join: for Murugan it was an expected result, for Valli an experience of fear. In the end both move towards an auspicious conclusion.

There was a subtle truth in that talk. Even if the villagers misread Valli's change, they were right in sensing that her heart had settled on someone. Though the form of the talk was gossip, beneath it lay the truth of love. That is why the hero does not wholly hate alar.

Folk songs say that Murugan, learning of Valli's distress, consoled her: "Though the village talks, I know your heart, and time will change the hearts of your kin too." Valli was comforted. Her fear lessened and her patience grew. People living at places like Thiruttani and Vallimalai sing this tale in songs even today, and devotees there call Valli "the girl of our own house" with familiarity.

What the tale tells us is that even when others' talk frightens us, true love quietly stands beyond it. When time ripens, the light of truth makes the whole village accept.

முக்கியப் பாடங்கள்

ஊரார் பேச்சு காதலரின் உறவை மறைவிலிருந்து வெளிக்கொணர்ந்து சமூக ஏற்புக்கு வழிவகுக்கலாம்.
ஒரே பேச்சை ஒருவர் இன்பமாகவும் மற்றொருவர் துன்பமாகவும் உணர்வது இயல்பு.
பிறர் உறவுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அது தரும் வலியை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
பழிச்சொல்லைத் தடுக்கப் பழிச்சொல்லாலேயே முயல்வது தீயில் நெய் ஊற்றுவதற்குச் சமம்.
உண்மையான அன்பு பிறர் பேச்சுக்கு அதிகம் அசையாமல் அமைதியாக நிற்கும்.

Key lessons

Village talk may bring the lovers' bond out of hiding and lead to social acceptance.
It is natural for one person to feel the same talk as joy and another as pain.
When speaking of others' relationships we should think of the pain it may cause.
To stop slander by slander is like pouring ghee on fire.
True love stands quietly, not swayed much by what others say.