Separation unendurable

மதுராவுக்குப் புறப்பட்ட தேர்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் காட்சி இது. கம்சன் கிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் மதுராவுக்கு அழைத்து வர அக்ரூரரை அனுப்பினான். அக்ரூரர் உண்மையில் கிருஷ்ணனின் பக்தர். வழியெல்லாம் அவன் பாதங்களைத் தரிசிக்கப்போகும் மகிழ்ச்சியில் சென்றார். பிருந்தாவனம் அடைந்து கிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் கண்டார். அவர்களை மதுராவுக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தார். கிருஷ்ணன் ஒப்புக்கொண்டான் என்ற செய்தி ஆயர்பாடியில் பரவியது.

கோபியரின் நிலை சொல்லத் தரமன்று. இரவு முழுவதும் அவர்கள் விழித்திருந்தனர். 'அக்ரூரர் இரக்கமற்றவர்; எங்கள் கண்ணை எங்களிடமிருந்து பறிக்க வந்தவர்' என்று பலர் புலம்பினர் என்று பாகவதம் விவரிக்கிறது. சிலர் அவன் தேர் புறப்படுவதைத் தடுக்க வழியை மறித்தனர்; சிலர் அழுது புலம்பினர். அவர்களது வளையல்கள் கைகளிலிருந்து நழுவின; கண்ணீரால் கண் மை கரைந்தது. கண்ணன் தம்மை விட்டுச் செல்வான் என்பதை அவர்களால் நம்பவே முடியவில்லை.

யசோதையும் நந்தனும் மகனின் பிரிவை எண்ணி வாடினர். நந்தன் பரிசுப் பொருள்களுடன் மதுராவுக்குப் புறப்படத் தயாரானான். கண்ணன் தேரில் ஏறும்போது கோபியர் தேரைச் சூழ்ந்து நின்றனர். அவன் அவர்களைத் தேற்றினான். "நான் விரைவில் திரும்புவேன்" என்று கூறியதாகப் பாடல்கள் உண்டு. அந்தச் சொல்லை நம்பியே அவர்கள் உயிர் தாங்கினர் என்று கவிஞர்கள் பாடுவர்.

தேர் புறப்பட்டதும் புழுதி எழுந்தது. கோபியர் அந்தப் புழுதியை நெடுநேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். தேரின் ஒலி மறைந்தபின்னும் அவர்கள் கண்கள் அந்தத் திசையை விட்டு அகலவில்லை. அந்த இடத்தில் அவர்களது இதயம் பாதி போன நிலையில் நின்றது.

இந்தக் காட்சி குறளில் தலைவி கூறும் 'செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை; நின் வல்வரவு வாழ்வார்க்குரை' என்ற வரியின் உணர்வைத் தெளிவாக்குகிறது. போகாமலிருக்கும் வழி இருந்தால் சொல்லுங்கள் என்பதே அவர்கள் கேட்டதும். 'விரைவில் வருவேன்' என்ற சொல் அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இல்லை; 'போகாமல் இரு' என்ற சொல்லே அவர்கள் விரும்பியது.

அக்ரூரரின் வருகை கோபியருக்குத் துயரம் தந்தாலும், அவர் கண்ணனின் மேல் கொண்ட பக்தி தூய்மையானது. இறைவனின் திருவிளையாடலில் ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சி தருவது மற்றவருக்குத் துயரமாக அமையும் என்பதையும் இக்கதை காட்டுகிறது. அவ்வாறே ஒரே நிகழ்வை ஒருவர் கடமையாகவும் மற்றவர் இழப்பாகவும் காண்பது வாழ்வின் இயல்பு.

பிருந்தாவனத்து மரங்களும் ஆநிரைகளும்கூட அந்த நாளில் மௌனமாக நின்றன என்று கவிஞர்கள் பாடுவர். யமுனை ஆறு அமைதியாக ஓடியது. குயில்கள் பாடவில்லை. கண்ணனின் புல்லாங்குழல் ஒலி இனி கேட்காது என்ற எண்ணம் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்தது. இயற்கையே பிரிவில் பங்கு கொள்வதாகக் கற்பனை செய்யும் இந்த மரபு தமிழ் அகப்பாடல்களிலும் உண்டு. இந்தப் பிரிவைப் பின்னாளில் உத்தவன் வந்து தேற்றியபோது கோபியர் தம் துயரைக் கண்ணீரோடு எடுத்துரைத்தனர் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவர்களின் அன்பு இறைவனின் நினைவிலேயே நிலைத்திருந்தது. பிரிவு அன்பைக் குறைக்கவில்லை; ஆழமாக்கியது. இதுவே பிரிவு ஆற்றாமையின் இனிய முடிவு.

அக்ரூரர் கம்சனின் ஆணையைத் தாங்கி வந்தவராயினும், அவர் உள்ளத்தில் கண்ணனிடம் ஆழ்ந்த பக்தி இருந்தது என்று பாகவதம் காட்டுகிறது. வழியில் அவர் தேரை நிறுத்தி யமுனையில் நீராடியபோது, நீருக்குள் பலராமனையும் கண்ணனையும் தெய்வ வடிவில் கண்டு வியந்தார் என்றும் அந்நூல் கூறும். ஆகவே அவர் கொண்டு சென்றது ஒரு கடமையை மட்டுமன்று, ஒரு பேரருளின் தொடக்கத்தையும்தான்.

கோபியர் தேர் சென்ற பாதையில் நெடுந்தொலைவு ஓடிச் சென்று தூசி படிந்த சக்கரத் தடங்களை நோக்கி நின்றனர். தேர் மறையும் வரை அவர்கள் அங்கிருந்து நகரவில்லை என்பது பாகவதக் காட்சி. அந்தத் தடங்களே அவர்களுக்கு அன்றைய நினைவுச் சின்னம்.

குறள்களில் தலைவி கூறும் ஒவ்வொரு உணர்வும் அந்தக் கோபியரின் முகங்களில் தெரிகிறது: பிரியாமல் இருக்க வழி கேட்கும் ஆவல், அணைப்பிலும் அஞ்சும் நெஞ்சு, நம்பிய சொல் பொய்த்த வருத்தம், தோழியிடம் உதவி கேட்கும் தவிப்பு, பிரிவை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம். இந்தக் கதை அந்த அனைத்தையும் ஒரு காட்சியாக்குகிறது.

இந்தக் கதையில் பிரிவு தவிர்க்க முடியாத கடமையால் நிகழ்கிறது. கண்ணன் தன் தெய்வப்பணிக்காகச் சென்றான். ஆனால் அன்பு அந்த நியாயத்தை உடனே ஏற்க இயலாது. கடமையும் அன்பும் மோதும் இடத்தில் மனிதர்கள் துயர் அடைகின்றனர் என்பதே பிரிவு ஆற்றாமையின் உண்மை.

The Chariot That Left for Mathura

This scene comes from the tenth skandha of the Bhagavata Purana. Kamsa sent Akrura to bring Krishna and Balarama to Mathura. Akrura was in truth a devotee of Krishna. All along the way he travelled in the joy of soon seeing his feet. Reaching Vrindavan, he saw Krishna and Balarama and invited them to come to Mathura. The news that Krishna had agreed spread through the cowherd village.

The state of the gopis cannot be told. They stayed awake all night. The Bhagavata describes many of them lamenting that Akrura was merciless, one who had come to snatch their eyes from them. Some blocked the road to stop the chariot from leaving, others wept and wailed. Their bangles slipped from their hands; the kohl in their eyes dissolved in tears. They could not believe Krishna would leave them.

Yashoda and Nanda wilted at the thought of parting from their son. Nanda made ready to go to Mathura with gifts. As Krishna climbed into the chariot, the gopis stood around it. He consoled them. Songs say he told them, "I shall return soon." Poets sing that on that word alone they kept their lives.

When the chariot set out, dust rose. The gopis kept watching that dust for a long time. Even after the sound of the wheels faded, their eyes did not leave that direction. At that spot their hearts stood half gone.

This scene makes clear the feeling in the heroine's line "If there is any not-going, tell me; tell your quick return to those who will live till then." What they asked was whether there was a way for him not to go. The words "I shall return soon" were no comfort; what they wanted was "I shall stay."

The trees and cattle of Vrindavan too stood silent that day, poets sing. The Yamuna flowed quietly. Cuckoos did not sing. The thought that Krishna's flute would no longer be heard spread over everything. The tradition of imagining nature itself sharing in parting is found in Tamil akam poems as well. When Uddhava later came and consoled them, the Bhagavata says, the gopis described their grief in tears. Parting had not lessened their love; it had deepened it.

Akrura's coming gave the gopis sorrow, yet his own devotion to Krishna was pure. The tale also shows that in the Lord's play what gives joy to one may be sorrow to another, and that to see one event as duty and another as loss is the nature of life.

In this story the parting comes from unavoidable duty. Krishna went for his divine task. But love cannot at once accept that reason. The truth of unbearable parting is that people suffer where duty and love collide.