Kural 1153 · அரிதரோ தேற்றம் அறிவுடையார் கண்ணும்

காட்டில் நளன் பிரிந்த இரவு

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் நளன்–தமயந்தி கதையின் துயரமான பகுதி இது. சூதாட்டத்தில் நாடு, செல்வம் அனைத்தையும் இழந்த நளன் மனைவி தமயந்தியோடு காட்டுக்குச் சென்றான். கலி என்னும் தீய சக்தி அவன் மனத்தை ஆட்டிப்படைத்தது என்று கதை கூறுகிறது. பசியோடும் களைப்போடும் அவர்கள் அலைந்தனர். அவன் ஆடையையும் இழந்தான். தமயந்தி தன் ஆடையில் பாதியை அவனுக்குக் கொடுத்தாள்.

ஒரு நாள் இரவு ஒரு சத்திரத்தில் தமயந்தி அயர்ந்து தூங்கிவிட்டாள். நளன் துயரத்தால் மனம் குழம்பியிருந்தான். "இவள் என்னோடு காட்டில் அலைந்து துன்பப்படுகிறாள். நான் இவளை விட்டுச் சென்றால் இவள் தன் தந்தையின் நாட்டை அடைந்து நலமாக வாழலாம்" என்று அவன் எண்ணினான். அவ்வாறு நினைத்து, தமயந்தியின் ஆடையைப் பாதியாகக் கிழித்து எடுத்துக்கொண்டு அவளை அங்கேயே விட்டுச் சென்றான்.

விழித்தெழுந்த தமயந்தி தன் கணவனைக் காணவில்லை. காடு முழுவதும் அவனைத் தேடி அலறினாள். எந்தப் பதிலும் வரவில்லை. அவள் நம்பிய, அறிவும் அன்பும் மிக்க கணவன் தன்னை இவ்வாறு விட்டுச் செல்வான் என்று ஒருபோதும் எண்ணியதில்லை. அவளது நம்பிக்கை ஒரு கணத்தில் நொறுங்கியது. "அறிவுடையாரிடத்திலும் பிரிவு என்ற எண்ணம் உண்டு" என்ற குறளின் உண்மையை அவள் அந்த இரவில் அறிந்தாள்.

ஆனால் தமயந்தி நம்பிக்கை இழக்கவில்லை. நளன் தனக்குத் தீங்கு செய்ய நினைக்கவில்லை, கலியின் தாக்கத்தால் இவ்வாறு நடந்தான் என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள். பல துன்பங்களைக் கடந்து அவள் கணவனைத் தேடினாள். இறுதியில் இருவரும் இணைந்தனர்.

நளன் நாட்டை இழந்து காட்டில் அலைந்த அந்த நாள்களில், அவன் தமயந்தியை விட்டுச் செல்ல முடிவு செய்தது அவளது நலனைக் கருதியே என்று மகாபாரதம் காட்டுகிறது. ஆனால் தமயந்தி அதை அறியாமல் விழித்தெழுந்து வெறுமையைக் கண்டாள். அவன் அன்பை அவள் ஒருபோதும் ஐயுறவில்லை; ஆயினும் அவன் விட்டுச் சென்ற செயல் அவள் நம்பிக்கையைச் சோதித்தது. பின்னாளில் அவர்கள் இணைந்தபோது, அந்தப் பிரிவு அன்பின்மையால் அல்லாமல் துன்பத்தால் வந்தது என்று தமயந்தி புரிந்துகொண்டாள்.

நளன் பின்னர் காட்டில் கார்க்கோடகன் என்ற பாம்பால் கடிக்கப்பட்டு உருமாறினான் என்றும், அதன் வழியாகக் கலியின் தாக்கம் அவனை விட்டு நீங்கத் தொடங்கியது என்றும் கதை செல்கிறது. துயரம் வடிவத்தை மாற்றியது; அன்போ மாறவில்லை. அந்த உறுதியே தமயந்தியின் காத்திருப்புக்கு ஊட்டம் தந்தது.

இந்தக் கதை சொல்வது: அறிவும் அன்பும் உடையவர்கூட துயரத்தின் வலிமையால் பிரிய நேரலாம். அப்போது அவர்களை மன்னிக்கும் பெருந்தன்மையும் காத்திருக்கும் உறுதியும் அன்பிற்குத் தேவை.

The Night Nala Left in the Forest

This is the sorrowful part of the Nala–Damayanti story in the Vana Parva of the Mahabharata. Nala, who lost his kingdom and all wealth at dice, went to the forest with his wife Damayanti. The story says the evil power Kali had taken hold of his mind. They wandered hungry and weary. He even lost his clothing. Damayanti gave him half of her garment.

One night in a rest-house Damayanti fell fast asleep. Nala was confused with grief. "She wanders in the forest with me and suffers. If I leave her, she can reach her father's land and live well," he thought. Thinking so, he tore her garment in half, took his share and left her there.

Waking, Damayanti did not find her husband. She searched the whole forest, crying out. No answer came. She had never imagined that her wise and loving husband would leave her so. Her trust shattered in a moment. That night she learned the truth of the verse, that the thought of parting lies even in the wise.

But Damayanti did not lose hope. She understood that Nala had not meant to harm her but had acted so under Kali's influence. Passing through many hardships she searched for her husband. In the end the two were united.

The story tells us that even those with wisdom and love may have to part by the force of sorrow. Love then needs the generosity to forgive and the firmness to wait.