Kural 1156 · பிரிவுரைக்கும் வன்கண்ணர் ஆயின் அரிதவர்

அரிச்சந்திரனும் சந்திரமதியும்

மார்க்கண்டேய புராணம் அரிச்சந்திர மன்னனின் கதையைக் கூறுகிறது. வாய்மைக்காகத் தன் அரசையும் செல்வத்தையும் விசுவாமித்திர முனிவருக்குத் தானமாகக் கொடுத்த அவன், மனைவி சந்திரமதியோடும் மகன் உரோகிதாசனோடும் காசி நகரை அடைந்தான். முனிவர் கேட்ட தட்சிணையைத் தர அவனிடம் ஒன்றும் இல்லை. வேறு வழியின்றி அவன் தன் மனைவியையும் மகனையும் ஒரு அந்தணர் வீட்டுக்கு அடிமையாக விற்கும் நிலை வந்தது.

விற்கும் அந்த நாளில் அவன் தன் மனைவியிடம் அந்த உண்மையை எப்படிச் சொல்வது என்று தயங்கினான். புராணம் இந்த இடத்தைக் கண்ணீருடன் பாடுகிறது. சந்திரமதி அவன் முகத்தின் துயரைக் கண்டு, அவன் சொல்ல முடியாததைத் தானே புரிந்துகொண்டாள் என்று கதை கூறுகிறது. அவள் தன் கணவனின் வாய்மையை அறிந்தவள்; அவன் கடினமான இதயத்தால் அல்ல, கடினமான கடமையால் இதைச் செய்கிறான் என்பதை உணர்ந்தாள்.

இங்கே குறளின் தலைவியின் அச்சம் ஒரு பக்கம்; சந்திரமதியின் புரிதல் மறு பக்கம். குறளில் தலைவி 'பிரிவை முகத்துக்கு நேராகச் சொல்பவன் வன்கண்ணன்' என்று வருந்துகிறாள். ஆனால் அரிச்சந்திரனோ தன் கண்ணீரை மறைக்க முடியாமல் தவித்தான். அவன் வன்கண்ணன் அல்லன்; கடமையின் வன்மையைச் சுமப்பவன். ஒரே பிரிவு, இரு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம்.

இந்த நெகிழ்ச்சியான தருணத்தில், விசுவாமித்திரர் தம் தவ வலிமையால் கொண்ட தட்சிணைக் கோரிக்கை எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், அதற்காக அரிச்சந்திரன் மேற்கொண்ட வழி வாய்மையைக் காப்பதற்கே என்பது புராணத்தின் மையம். சந்திரமதி தன் கணவனின் அந்த உறுதியைக் கண்டு, தன் துயரைத் தாங்கிக்கொண்டு அவனுக்குத் துணையாக நின்றாள். அவள் தன் மகனை அணைத்து, 'அப்பாவின் வாய்மைக்காகவே நாம் இதைத் தாங்குகிறோம்' என்று கூறினாள் என்று கதைகள் சொல்கின்றன. அந்தச் சொற்களே சிறுவன் உரோகிதாசனின் மனத்தில் நம்பிக்கை விதையாக விழுந்தன. பிரிவு தரும் வலியைப் புரிதலாக மாற்றும் தாய்மையின் ஆற்றல் இங்கு தெரிகிறது.

இக்கதையை நாம் கேட்கும்போது, அரிச்சந்திரனின் துயரத்தை நாமும் உணர்கிறோம். வாய்மை, கடமை, அன்பு ஆகிய மூன்றும் மோதும் இடத்தில் ஒருவர் எடுக்கும் முடிவு வெளியிலிருந்து கடினமாகத் தோன்றும்; உள்ளே அது கண்ணீரால் நனைந்திருக்கும். குறளின் தலைவி இதைப் புரிந்துகொள்ளும் வரை தன் ஐயத்தைச் சுமக்கிறாள்.

பின்னாளில் வாய்மையின் வெற்றியால் இருவரும் மீண்டும் இணைந்தனர் என்று புராணம் முடிகிறது. அந்தப் பிரிவின் போது அவர்கள் ஒருவர்மேல் ஒருவர் வைத்திருந்த நம்பிக்கையே அவர்களைத் தாங்கியது. பிரிவை அறிவிக்கும் முறையும், அதைக் கேட்பவர் புரிந்துகொள்ளும் முறையும் உறவின் ஆழத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.

Harishchandra and Chandramati

The Markandeya Purana tells the story of King Harishchandra. For the sake of truth he gave his kingdom and wealth as a gift to the sage Vishvamitra, and with his wife Chandramati and son Rohitashva he reached the city of Kashi. He had nothing left to pay the fee the sage demanded. With no other way, he was forced to sell his wife and son into service in a brahmin's house.

On the day of the sale he hesitated over how to tell his wife the truth. The Purana sings this moment in tears. The tale says that Chandramati, seeing the sorrow on his face, herself understood what he could not say. She knew her husband's truthfulness, and she realised that he did this not from a hard heart but from a hard duty.

Here the heroine's fear of the verse is one side; Chandramati's understanding is the other. In the verse the heroine grieves that "one who says parting to the face is hard-hearted." But Harishchandra could not hide his tears. He was not hard-hearted; he carried the hardness of duty. The same parting can be understood in two ways.

The Purana does not hide how heavy the decision was for him. A hard act done under the weight of duty is not the same as a hard heart, and love learns to tell the two apart only with time and trust.

In the end, the Purana says, through the victory of truth the two were reunited. During that parting it was the trust each held in the other that sustained them. The story shows that the manner of announcing a parting, and the manner of hearing it, decide the depth of a relationship.