Kural 1152 · இன்கண் உடைத்தவர் பார்வல் பிரிவஞ்சும்

யாத்திரைக்கு முந்தைய இரவு

காசிக்குத் தீர்த்த யாத்திரை செல்லப் புறப்படும் நாளுக்கு முந்தைய இரவு. காரைக்குடிக்கு அருகிலுள்ள கிராமத்தில் சுப்பிரமணியன் தன் மனைவி மீனாட்சியிடம் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவன் தாய்க்குத் தீர்த்த யாத்திரை செல்ல வேண்டும் என்பது நீண்டகால ஆசை. அவளை அழைத்துச் செல்லும் கடமை அவனுக்கு. மூன்று மாதங்கள் ஆகும் என்று அவன் கணக்கிட்டிருந்தான்.

அன்றிரவு முழு நிலவு. திண்ணையில் இருவரும் அமர்ந்திருந்தனர். வழக்கமாக இது இருவருக்கும் மிகவும் இனிய நேரம். சுப்பிரமணியன் தன் மனைவியின் தோளில் கையை வைத்தான். மீனாட்சி அவனது அணைப்பில் சாய்ந்தாள். ஆனால் அவளுக்கு அந்த இன்பம் முழுமையாக உணரப்படவில்லை. "நாளை இந்த நேரம் நீங்கள் இங்கே இருக்க மாட்டீர்கள்" என்ற எண்ணம் அவள் மனத்தை அழுத்தியது.

அவள் கண்கள் ஈரமாயின. சுப்பிரமணியன் அதைக் கவனித்தான். "ஏன் அழுகிறாய்? மூன்று மாதம்தானே" என்றான். மீனாட்சி மெல்லச் சொன்னாள்: "நீங்கள் இங்கே அருகில் இருக்கும் இந்த நேரத்திலும் எனக்குப் பிரிவின் வலிதான் தெரிகிறது. உங்கள் தோள் எனக்கு இன்று ஆறுதலாக இல்லை; நாளை இல்லாத குறையை நினைவூட்டுகிறது." அவன் அவளது சொற்களின் ஆழத்தை உணர்ந்தான்.

இருவரும் நெடுநேரம் அமைதியாக இருந்தனர். பின்னர் அவன் சொன்னான்: "இன்றிரவை நாம் பிரிவின் அச்சத்தோடு கழிக்க வேண்டாம். நாம் ஒன்றாகக் கழித்த இனிய நாள்களை நினைத்துப் பார்ப்போம்." அவர்கள் தங்கள் திருமண நாள், முதல் பொங்கல், குழந்தை பிறந்த நாள் என ஒவ்வொன்றாக நினைவுகூர்ந்தனர். இரவு மெல்ல இனிமையாகக் கழிந்தது.

மறுநாள் காலை புறப்படும் நேரத்தில் மீனாட்சி கணவனுக்குத் திருநீறு இட்டு, பயணத்துக்கான சிற்றுண்டிப் பொதியைக் கையில் கொடுத்தாள். கண்ணீரை மறைத்து, 'போய் வாருங்கள், இறைவன் துணை' என்றாள். முன்னிரவின் அச்சம் அவள் முகத்தில் மெல்ல மறைந்து, அன்பின் உறுதி அதில் இடம்பிடித்தது. பிரிவை எதிர்கொள்ளும் துணிவு அணைப்பின் அச்சத்திலிருந்தே பிறக்கிறது என்பதை அவள் அன்று உணர்ந்தாள்.

பயணம் முடிந்து சுப்பிரமணியன் திரும்பி வந்தபோது மீனாட்சி வாசலில் விளக்கோடு காத்திருந்தாள். அவன் காசியிலிருந்து கொண்டுவந்த கங்கை நீரை வீட்டில் சொம்பில் வைத்து இருவரும் வணங்கினர். அந்த நீரில் அவர்கள் காத்திருப்பின் புனிதமும் கலந்திருந்தது.

விடியலில் அவன் புறப்பட்டபோது மீனாட்சி கண்ணீருடன் ஆனால் புன்னகையுடன் விடை கொடுத்தாள். அன்று இரவின் பேச்சு அவளுக்கு மூன்று மாதங்களையும் தாங்க உதவியது.

The Night Before the Pilgrimage

It was the night before the day Subramanian was to leave on a pilgrimage to Kashi. In a village near Karaikudi he sat talking with his wife Meenakshi. It was his mother's long-held wish to go on a pilgrimage, and it was his duty to take her. He had reckoned it would take three months.

That night there was a full moon. The two sat on the porch. Normally this was a very sweet time for them. Subramanian put his hand on his wife's shoulder. Meenakshi leaned into his embrace. But she could not feel the joy fully. The thought "Tomorrow at this time you will not be here" pressed on her heart.

Her eyes grew moist. Subramanian noticed. "Why are you weeping? It's only three months," he said. Meenakshi softly said, "Even now when you are near, what I feel is the pain of parting. Your shoulder is no comfort to me tonight; it reminds me of tomorrow's absence." He realised the depth of her words.

For a long time they were silent. Then he said, "Let us not spend tonight in fear of parting. Let us remember the sweet days we have spent together." They recalled one by one their wedding day, their first Pongal and the day the child was born. The night passed gently and sweetly.

When he set out at dawn, Meenakshi bade him goodbye with tears yet with a smile. The conversation of that night helped her bear the three months.