தEN
Read the Kural
Adhigaram 114

The Abandonment of Reserve

நாணுத் துறவுரைத்தல் · Naanuththuravuraiththal

நாணுத் துறவுரைத்தல் அதிகாரம், காதலின் மிகுதியால் தலைவன் தன் நாணத்தையும் ஆண்மையின் பெருமிதத்தையும் விட்டுவிட்டு மடலேறத் துணிவதைக் கூறுகிறது. நாணம் ஒரு பெருமைதான்; ஆனால் ஆழ்ந்த காதல் அதையும் விஞ்சி நிற்கும் என்பதை வள்ளுவர் இங்கே காட்டுகிறார்.

This chapter shows a lover so overcome by love that he lets go of his reserve and manly pride and resolves to ride the palmyra stalk in public. Modesty is a virtue, Valluvar says, but deep love can rise above it.

அறிமுகம்

காமத்துப்பாலின் களவியலில் மூன்றாவது அதிகாரம் இது. முதல் இரண்டு அதிகாரங்களில் தலைவனும் தலைவியும் ஒருவரையொருவர் வியந்து, தம் காதலின் சிறப்பை உணர்ந்தனர். இப்போது அந்தக் காதல் அடக்க முடியாத அளவுக்கு மிகுந்துவிட்டது. களவுக் காலத்தில் காதல் மறைவாக இருக்க வேண்டும் என்பது மரபு; அவ்வாறு மறைக்க முடியாத நிலையில் தலைவன் என்ன செய்வான் என்பதே இந்த அதிகாரம். 'நாணுத் துறவுரைத்தல்' என்றால் நாணத்தை விட்டுவிட்டதைச் சொல்லுதல்.

இந்த அதிகாரத்தின் மையச் சொல் 'மடல்'. பனைமரத்தின் மட்டையில் குதிரை போன்ற வடிவம் செய்து, அதன் மேல் ஏறித் தெருவில் வலம் வருவது பண்டைய தமிழ் மரபில் 'மடலூர்தல்' எனப்பட்டது. காதல் நிறைவேறாத தலைவன், தான் விரும்பும் பெண்ணின் படத்தைக் கையில் ஏந்தி, உடலில் சாம்பல் பூசி, இந்த மடல்குதிரை மீது ஊர்வலம் வருவான். இதன் நோக்கம் ஊரார் அறியும்படி தன் காதலைச் சொல்லி, பெரியவர்களின் மனத்தை இளகச் செய்து காதலை ஏற்கச் செய்வது. இது ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரிய வழக்கு; பெண்கள் மடலேறுவதில்லை என்பதை இந்த அதிகாரமே கூறுகிறது. சங்கப் பாடல்களில் இது ஒரு தீவிரமான முடிவாகவே குறிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் இதைச் செய்பவன் தன் மானத்தையே பணயம் வைக்கிறான்.

பத்துக் குறள்களில் முதல் ஏழு தலைவனின் குரல்; கடைசி மூன்று தலைவியின் குரல். தலைவன் முதலில் மடலேறுவதன் அவசியத்தைக் கூறுகிறான்; பிறகு தன் நாணமும் ஆண்மையும் எவ்வாறு காமவெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன என்று வருந்துகிறான்; தலைவி தந்த துன்பம் மாலையும் மடலும் என்று மாறிமாறி வருகிறது என்கிறான்; ஆண்கள் மடலேறலாம், பெண்கள் ஏறாததே பெருமை என்றும் குறிப்பிடுகிறான். தலைவியின் குரல் அவளது காதல் மறைவைக் கடந்து வெளிப்படுவதையும், ஊரார் அதைக் கண்டு நகைப்பதையும் வருத்தத்தோடு கூறுகிறது.

இன்றைய வாழ்வுக்கு இந்த அதிகாரம் எவ்வாறு பொருந்தும்? நாணம் ஒரு நல்ல பண்புதான்; ஆனால் சில சூழல்களில் அது நம் நேர்மையான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதைத் தடுக்கிறது. உண்மையான அன்பு பேசவேண்டிய இடத்தில் மௌனம் காத்தால் உறவு இழக்கப்படலாம். அதே நேரத்தில், வள்ளுவர் தலைவனின் துணிவைப் புகழ்ந்து மடலேறுவதை ஊக்குவிக்கவில்லை; அவனுடைய துன்பத்தின் ஆழத்தையே காட்டுகிறார். நாணம் இழப்பது ஒரு நிலையின் அடையாளம், இலட்சியம் அன்று. அன்பு எப்போது நம் அமைதியையும் மானத்தையும் அலைக்கழிக்கிறது என்பதை உணர்ந்து அதனை நிதானத்தோடு கையாள்வதே இந்த அதிகாரம் தரும் நுண்ணிய பாடம். இந்த அதிகாரத்தை வாசிக்கும்போது ஒரு நுட்பத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். வள்ளுவர் எங்கும் தலைவனின் செயலை நேரடியாகப் புகழவில்லை. மடலேறுதல் என்பது ஆண்மைக்கு இழுக்கு என்பதை அவர் அறிவார். ஆனால் அந்தத் துணிவுக்குக் காரணமான துன்பத்தின் ஆழத்தையே காட்டி, வாசகரின் இரக்கத்தைத் தூண்டுகிறார். 'நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன்' என்று தலைவன் கூறுவது, ஒருகாலத்தில் தன் நிலை உயர்வாக இருந்தது என்ற பெருமூச்சு. அதாவது அவன் மடலேறுவது பெருமைக்காக அல்ல, வேறு வழியின்றி நிகழும் நிலையாகவே காட்டப்படுகிறது. இது வள்ளுவரின் சமநிலைப் பார்வைக்குச் சான்று. நாணம் குறித்த தமிழ் மரபின் புரிதலையும் இங்கே நினைவுகூர வேண்டும். தமிழர் வாழ்வில் நாணம் என்பது வெறும் வெட்கம் அல்ல; தவறு செய்ய அஞ்சும் மனத்தின் காவலும் அதுவே. 'நாணுடைமை' என்று திருக்குறளில் தனி அதிகாரமே உண்டு. அத்தகைய உயர்ந்த பண்பை ஒருவன் விட்டுவிடும் அளவுக்குக் காதல் ஆழமானது என்பதைச் சொல்வதே இந்த அதிகாரத்தின் நோக்கம்; அந்தத் துணிவு நாணத்தை இகழும் செயல் அன்று, காதலின் எடையைக் காட்டும் செயல். இங்கு மடல் ஊர்தல் ஒரு சமூக வழக்கமாக இருந்தாலும், அதன் உட்பொருள் காலம் கடந்தது.

Introduction

This is the third chapter of the Kalaviyal in the book of love. In the first two chapters the hero and heroine marvelled at each other and sensed the excellence of their love. Now that love has grown beyond restraint. By tradition, love in the secret stage must stay hidden; this chapter asks what the hero does when it can no longer be hidden. The title, naanuth thuravuraiththal, means declaring the abandonment of modesty.

The central word is madal, the stalk of the palmyra. In ancient Tamil custom a youth made a horse-like figure from the palmyra frond and rode it in procession through the streets, which was called madalurthal. A lover whose love was not fulfilled would carry a picture of the girl he loved, smear ash on his body, and parade on the palm-stalk horse. The purpose was to proclaim his love before the village, soften the hearts of elders and win their acceptance. It was a custom for men only, and this chapter itself says that women do not ride the madal. In the Sangam poems it is a drastic resort, for the rider stakes his own honour.

Of the ten verses the first seven are in the hero's voice and the last three in the heroine's. The hero first states the need to ride the stalk, then laments how his modesty and manliness have been swept away by the flood of desire. He says that the pain the heroine gave him returns by turns as evening and as the palm-stalk, and he remarks that it is the glory of women not to ride it. The heroine's voice tells sadly how her love breaks out of concealment and how the village laughs at it.

How does this apply today? Modesty is a good quality, but in some situations it prevents us from expressing honest feelings. Where real affection ought to speak, silence may lose a relationship. At the same time, Valluvar does not praise the hero's daring or encourage the ride; he shows the depth of the man's suffering. The loss of modesty is a sign of a condition, not an ideal. The subtle lesson is to recognise when love is disturbing our peace and honour, and to handle it with composure.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

  1. 1131காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம்
    மடலல்லது இல்லை வலி.    காதலால் துன்புற்று வருந்தியவர்களுக்கு மடலேறுதல் அன்றி வேறு பற்றுக்கோடு இல்லை.For those who suffer and grieve in love, there is no other support but the palm-stalk ride.    Read
  2. 1132நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
    நாணினை நீக்கி நிறுத்து.    துன்பத்தைப் பொறுக்க இயலாத என் உடம்பும் உயிரும், நாணத்தை நீக்கி ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு மடலேறத் துணிந்துவிட்டன.My body and soul, unable to bear the anguish, have set modesty aside and resolved to ride the palm-stalk.    Read
  3. 1133நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
    காமுற்றார் ஏறும் மடல்.    முன்பு நாணமும் நல்ல ஆண்மையும் உடையவனாக இருந்தேன். இன்று காதலில் துன்புற்றவர் ஏறும் மடலையே உடையவனாக இருக்கிறேன்.Formerly I possessed modesty and fine manliness; now I possess only the palm-stalk that the lovelorn ride.    Read
  4. 1134காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு
    நல்லாண்மை என்னும் புணை.    நாணம், நல்லாண்மை என்னும் தெப்பத்தைக்கூட, காமம் என்னும் கடும் வெள்ளம் அடித்துச் சென்றுவிடுகிறது.The swift flood of desire sweeps away even the raft made of modesty and manly self-control.    Read
  5. 1135தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
    மாலை உழக்கும் துயர்.    குறுந்தொடி அணிந்த மலர் மாலை சூடிய இவள் எனக்கு மடல் ஏறும் எண்ணத்தையும், மாலைப்பொழுதில் வருத்தும் துயரத்தையும் தந்தாள்.She of the small bracelets and flower garlands has given me both the thought of riding the palm-stalk and the anguish that tramples me at evening.    Read
  6. 1136மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
    படல்ஒல்லா பேதைக்கென் கண்.    இரவின் நடுச்சாமத்திலும் நான் மடலேறுவதையே எண்ணுகிறேன்; ஏனெனில் அந்த இளம் பேதையின் நினைவால் என் கண்கள் உறங்க ஒப்பவில்லை.Even at midnight I think of riding the palm-stalk, for my eyes, because of that artless girl, will not close in sleep.    Read
  7. 1137கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
    பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்.    கடல் போன்ற பெருங் காமத்தால் வருந்தியபோதும் மடலேறாத பெண்ணைவிடப் பெருமைக்குரியவர் வேறு எவரும் இல்லை.There is none more worthy than a woman who, though afflicted with desire vast as the sea, does not ride the palm-stalk.    Read
  8. 1138நிறையரியர் மன்அளியர் என்னாது காமம்
    மறையிறந்து மன்று படும்.    இவர்கள் நிறைவுடையவர்கள், இரங்கத்தக்கவர்கள் என்றெல்லாம் எண்ணாமல், என் காமம் மறைவைக் கடந்து பொது மன்றத்தில் வெளிப்பட்டுவிடுகிறது.Without thinking, "These are steadfast and pitiable," my desire goes beyond concealment and appears in the public assembly.    Read
  9. 1139அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேஎன் காமம்
    மறுகின் மறுகும் மருண்டு.    'யாரும் அறியமாட்டார்கள்' என்று எண்ணி, என் காமம் மயங்கித் தெருக்களில் சுற்றித் திரிகிறது.Thinking that none of them know, my desire wanders bewildered in the streets.    Read
  10. 1140யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார்
    யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு.    நாங்கள் பட்ட துன்பத்தை அவர்கள் படாததால், அறிவற்றவர்கள் எங்கள் கண்முன்னே எங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றனர்.Because they have not suffered what we suffered, the unfeeling laugh at us before our very eyes.    Read
அதிகாரக் கதை

ருக்மிணியின் கடிதம்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் ருக்மிணியின் கதை இது. விதர்ப்ப நாட்டு மன்னன் பீஷ்மகனின் மகள் ருக்மிணி அழகிலும் அறிவிலும் சிறந்தவள். துவாரகையில் வாழும் கிருஷ்ணனின் பெருமைகளை வருவோர் போவோர் சொல்லக் கேட்டு, அவனையே தன் கணவனாக மனத்தால் ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவளுடைய சகோதரன் ருக்மி தன் நண்பனான சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு அவளை மணம் முடிக்க முடிவு செய்தான். பீஷ்மகனும் மகனின் விருப்பத்துக்குச் சம்மதித்தான்.

ருக்மிணி என்ன செய்வது என்று அறியாமல் தவித்தாள். கன்னியர்கள் தம் விருப்பத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்வது அக்காலத்தில் நாணத்துக்குரிய செயலாகக் கருதப்பட்டது. ஆயினும் அவள் உள்ளம் கிருஷ்ணனையே நாடியது. அவள் தனக்கு நம்பிக்கையான ஓர் அந்தணரை அழைத்து, ஒரு கடிதம் எழுதி அவரை துவாரகைக்கு அனுப்பினாள். அந்தக் கடிதத்தில் அவள் தன் உள்ளத்தை மறைக்காமல் எழுதினாள் என்று புராணம் சொல்கிறது. உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் ஈர்க்கப்பட்டது; நீயே என் தலைவன் என்று தேர்ந்தேன்; என்னை மீட்க வா என்று அதில் வேண்டினாள். மணநாளுக்கு முந்தைய நாள் அம்பிகை கோயிலுக்குச் செல்லும் மரபை ஒட்டி, அங்கே வந்து தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறும் குறிப்பிட்டாள்.

அந்தணர் துவாரகை சென்று கிருஷ்ணனிடம் கடிதத்தைக் கொடுத்தார். கிருஷ்ணன் அதைப் படித்து மகிழ்ந்தான். "அவள் என் உள்ளத்திலும் நிறைந்தவள்; அவளுடைய அழைப்பை ஏற்கிறேன்" என்று கூறி, தேரில் ஏறி விதர்ப்பத்துக்குப் புறப்பட்டான். ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்குச் சென்று வணங்கித் திரும்பும்போது, கிருஷ்ணன் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு துவாரகைக்குச் சென்றான்.

இந்தக் கதையில் ருக்மிணி செய்தது பெண்களின் நாணத்துக்கு எதிரான செயல் என்று சிலர் எண்ணலாம். ஆனால் அவள் செய்தது கண்ணியமாகவே இருந்தது: அவள் மறைவாக ஓடிவிடவில்லை; அன்புக்குரியவரை நேரடியாக அழைத்தாள். தன் வாழ்வின் முடிவை தானே தீர்மானிக்கும் துணிவை அவள் காட்டினாள். நாணத்தை விடுவது என்பது எப்போதும் இழிவன்று; சில சமயம் அது உண்மையின் வெளிப்பாடு என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.

கதையின் இந்தப் பகுதியை நினைத்துப் பார்த்தால், ருக்மிணியின் கடிதம் தவிப்பையும் தெளிவையும் ஒருங்கே கொண்டது என்பது புரிகிறது. மணநாள் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது; யாரிடமும் மனம் திறந்து சொல்ல முடியாத நிலை. அரண்மனை மகளிர் அனைவரும் மணக்கோலம் செய்யும் அவசரத்தில் இருந்தனர். அந்த அமளியில் ருக்மிணி மட்டும் தனியாக மௌனமாக இருந்தாள். அவளுடைய தோழிகள் ஏன் இவ்வளவு சோர்வு என்று கேட்டபோது அவள் புன்னகைத்து மறைத்தாள். ஆனால் மனத்துக்குள் ஒவ்வொரு கணமும் அந்தக் கடிதத்தை நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்தணர் திரும்பி வந்து கிருஷ்ணன் வருகிறான் என்ற செய்தியைச் சொன்னதும் ருக்மிணியின் முகத்தில் அமைதி பரவியது. அவள் அம்பிகை கோயிலுக்குச் செல்லும் சடங்கை எதிர்பார்த்தாள். பூசை முடிந்து வெளியே வந்தபோது கிருஷ்ணனின் தேர் அங்கே நிற்பதைக் கண்டாள். அந்தக் கணத்தில் அவள் முகத்தில் தோன்றிய மலர்ச்சியை புராணம் மிக அழகாகக் குறிப்பிடுகிறது. நாணமும் துணிவும் ஒரே நேரத்தில் அந்த முகத்தில் ஒளிர்ந்தன.

பின்னர் ருக்மியும் அவன் படையும் எதிர்த்தபோதும், கிருஷ்ணன் ருக்மிணியின் வேண்டுதலை ஏற்றுப் பகைவனைக் கொல்லாமல் விட்டதாக பாகவதம் கூறுகிறது. அவள் தன் சகோதரனின் உயிரைக் காக்கும்படி வேண்டியதே அதற்குக் காரணம். காதலில் துணிந்தவளாக இருந்தபோதும் குடும்பப் பாசத்தை மறவாத அவளது மனம் இங்கே புலப்படுகிறது.

ருக்மிணியின் கடிதத்தில் அவள் எழுதிய ஒவ்வொரு சொல்லிலும் நம்பிக்கையும் பணிவும் இருந்தன என்று கவிஞர்கள் பாடுவர். தன் உள்ளத்தை அவன் முன் வைத்துவிட்டு, முடிவை அவனிடமே விட்டுவிடும் பெருந்தன்மை அதில் தெரிந்தது. அவள் கட்டளை இடவில்லை; வேண்டிக்கொண்டாள். காதலில் துணிவும் பணிவும் ஒன்றாக நிற்கும் அழகை இது காட்டுகிறது. இந்த வரலாறு பாகவதத்தின் பெண்மைப் பெருமையைப் போற்றும் பகுதிகளில் ஒன்றாகப் பாராட்டப்படுகிறது.

குறளில் தலைவன் மடலேறத் துணிந்தது போல, ருக்மிணி தன் கடிதத்தை எழுதத் துணிந்தாள். இருவரும் தம் அன்பின் உண்மைக்காக மனத்தடையைக் கடந்தனர். அவ்வாறு கடப்பதற்கு அவர்கள் கொண்ட உறுதியும் தூய்மையும் தான் அன்பின் தகுதியைக் காட்டுகின்றன.

Chapter story

Rukmini's Letter

This is the story of Rukmini from the tenth skandha of the Bhagavata Purana. Rukmini, daughter of King Bhishmaka of Vidarbha, was unmatched in beauty and wisdom. Hearing visitors speak of the glories of Krishna of Dvaraka, she accepted him in her heart as her husband. But her brother Rukmi decided to give her in marriage to his friend Shishupala, king of Chedi. Bhishmaka consented to his son's wish.

Rukmini was distraught. In those days it was considered immodest for a maiden to declare her wish openly. Yet her heart sought Krishna alone. She called a trusted Brahmin and sent him to Dvaraka with a letter. In that letter, the Purana says, she wrote without hiding her heart: that hearing his fame her mind had been drawn to him, that she had chosen him as her lord, and she begged him to come and rescue her. Following the custom of visiting the temple of the Goddess on the day before the wedding, she asked him to come there and take her away.

The Brahmin reached Dvaraka and handed the letter to Krishna. Krishna read it and was glad. "She fills my heart as well; I accept her call," he said, mounted his chariot and set out for Vidarbha. When Rukmini visited the temple of Ambika, worshipped and was returning, Krishna lifted her into his chariot and went to Dvaraka.

Some may think that what Rukmini did was against feminine modesty. But what she did was dignified. She did not run away secretly; she called the one she loved directly. She showed the courage to decide the course of her own life. To give up reserve is not always a disgrace; sometimes it is the expression of truth.

The poets sing that in each word of Rukmini's letter there were trust and humility. She laid her heart before him and left the decision to him; that generosity shows through. She did not command, she petitioned. It shows the beauty of courage and humility standing together in love. Even after the elopement, tradition remembers her not as a runaway but as the queen whose faith matched her courage, honoured in the Bhagavata as the consort of Krishna.

As the lover in the verse dared to ride the palm-stalk, Rukmini dared to write her letter. Both crossed an inner barrier for the truth of their love, and the firmness and purity with which they did so show the worth of that love.

முக்கியப் பாடங்கள்

  • காதலின் மிகுதி சில நேரங்களில் நாணத்தையும் தாண்டி வெளிப்படுகிறது.
  • நாணம் ஒரு நல்ல பண்பு; ஆனால் நேர்மையான உணர்வை முழுதாக மறைக்க அதைப் பயன்படுத்தக் கூடாது.
  • பெண்கள் மடலேறுவதில்லை என்ற மரபு, பெண்ணின் கண்ணியத்தை வள்ளுவர் போற்றுவதைக் காட்டுகிறது.
  • நாணம் விடுதல் ஒரு துயரத்தின் அடையாளம்; அதை இலட்சியமாகக் கொள்ளக் கூடாது.
  • அன்பின் தூய்மையே துணிவுக்குத் தகுதி தருகிறது.

Key lessons

  • The fullness of love sometimes overflows even modesty.
  • Modesty is a virtue, but it must not be used to hide honest feeling altogether.
  • The tradition that women do not ride the palm-stalk shows Valluvar's regard for womanly dignity.
  • Losing reserve is a sign of distress, not an ideal to be followed.
  • The purity of love is what gives courage its worth.