Kural 1131 · காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம்

முருகனும் வள்ளியும் களிறும்

கந்த புராணமும் தமிழ் மரபும் சொல்லும் வள்ளி–முருகன் கதையில் ஒரு காட்சி இது. வேடர் தலைவன் நம்பிராஜனின் மகள் வள்ளி தினைப்புனத்தில் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளைக் கண்ட முருகப்பெருமான் அவளிடம் அன்பு கொண்டார். வேடனாகவும் பின்னர் முதிய அந்தணராகவும் உருவம் மாற்றி அவளிடம் சென்று பேசினார் என்பர். வள்ளி அவரை ஏற்கத் தயங்கினாள். மறைந்து மறைந்து பேசுவதும் காவலுக்கு அஞ்சுவதும் முருகனுக்குத் துயரம் தந்தது.

இந்தச் சூழலில் முருகன் தன் மூத்த சகோதரன் விநாயகரை நினைத்தார். "அண்ணா, எனக்கு வள்ளியின் மனத்தை மாற்ற உன் உதவி வேண்டும்" என்று வேண்டினார். கருணை கொண்ட விநாயகர் ஒரு பெரிய யானை உருவில் தினைப்புனத்தில் தோன்றினார். மதம் கொண்டு வரும் யானையைக் கண்டு வள்ளி அஞ்சி ஓடிவந்தாள். வேடனாக நின்ற முருகன் தன் அருகில் வந்த அவளைக் காக்க முன்வந்தார். வள்ளி அவர் அருகில் அடைக்கலம் புகுந்து, "என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்" என்று வேண்டினாள். அவர் தன் உண்மை உருவைக் காட்டினார் என்று கதை செல்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியில் முருகன் செய்யக்கூடிய எல்லா வழிகளிலும் தவித்து, கடைசியாகத் தன் சகோதரனின் துணையை நாடினார். வேறு எந்த வழியும் பயனளிக்காதபோது, கடைசிப் பற்றுக்கோடாக அண்ணனின் உதவியை நாடியது போல, குறளில் தலைவன் மடலேறுதலையே கடைசி வழியாகக் கருதுகிறான். இரண்டிலும் ஆழ்ந்த காதலின் நிர்ப்பந்தம் தெரிகிறது.

கதையின் முடிவில் வள்ளி முருகனை ஏற்றுக்கொண்டாள். வேடர் குலம் முதலில் எதிர்த்தாலும் இறுதியில் மணம் நடந்தது என்று மரபு கூறுகிறது. தமிழர்களுக்கு முருகனும் வள்ளியும் காதலர்களின் தெய்வ இணை; திருப்பரங்குன்றத்தில் தெய்வானையும் குன்றுதோறும் வள்ளியும் என்று போற்றப்படுகிறார்கள்.

வள்ளியின் தந்தை நம்பிராஜனும் அண்ணன்மாரும் தினைப்புனத்துக்கு வந்து காவலுக்கு நின்றபோதும், முருகன் தன் அன்பைத் துறக்கவில்லை. காதலுக்காகத் தம் தெய்வத் தன்மையையும் மறைத்துக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தார் என்பது மரபு. வள்ளியும் பின்னர் அவர் அன்பை உணர்ந்து தன் வீட்டாரை விட்டு அவருடன் செல்லத் துணிந்தாள். தமிழ் நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் இந்த நிகழ்ச்சிகள் இனிமையாகப் பாடப்படுகின்றன. இறுதியில் வள்ளியும் முருகனும் இணைந்த வரலாறு, தயக்கமும் நாணமும் கடந்த அன்பு எவ்வாறு தடைகளை வென்றது என்பதற்குத் தமிழ் மரபின் ஓர் உயிர்ப்பான சான்றாகும். இந்தச் சான்றை நினைக்கும்போது குறளின் தலைவனும் தன் துணிவில் நம்பிக்கை பெறுகிறான்.

இந்தக் கதை உணர்த்துவது: தனித்துப் போராடுவதைவிட நம்பகமானவரின் உதவியை நாடுவது சில நேரங்களில் சிறந்த வழி. அண்ணனின் உதவி தேடிய முருகனைப் போல, நாமும் நம் துன்பத்தில் அன்புக்குரியவர்களின் ஆதரவை நாட வேண்டும்.

Murugan, Valli and the Elephant

This is a scene from the story of Valli and Murugan as told by the Skanda Purana tradition and Tamil lore. Valli, daughter of the hunter chief Nambirajan, was guarding the millet field. Lord Murugan saw her and loved her. He took the form of a hunter and later of an aged ascetic and went to speak with her, it is said. Valli hesitated to accept him. Speaking in hiding and fearing the guards grieved Murugan.

In this situation Murugan thought of his elder brother Vinayaka. "Brother, I need your help to turn Valli's heart," he prayed. The compassionate Vinayaka appeared in the millet field in the form of a huge elephant. Valli saw the elephant rushing in rage and ran in fear. Murugan, standing there as a hunter, came forward to protect her as she approached. Valli took shelter near him and begged, "Save me." Then he revealed his true form, the story goes.

In this episode Murugan, who had tried all the ways open to him, sought at last the help of his brother. As he turned to his brother's aid as the last support when no other way worked, so the hero in the verse regards riding the palm-stalk as the final resort. In both we see the compulsion of deep love.

At the end of the tale Valli accepted Murugan. Although the hunter clan first opposed, in the end the marriage took place, tradition says. For Tamils, Murugan and Valli are the divine pair of lovers, honoured at Thiruparankundram with Deivanai and on every hill with Valli.

What the tale teaches is that seeking the help of a trusted person is sometimes better than fighting alone. Like Murugan who sought his brother's help, we too should seek the support of loved ones in our suffering.