Kural 1134 · காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு – Tamilone

Kural 1134 · The Abandonment of Reserve · நாணுத் துறவுரைத்தல்

காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடுநல்லாண்மை என்னும் புணை.

Kaamak Katumpunal Uykkum Naanotu / Nallaanmai Ennum Punai

HeI put my trust on the raft that was built of firmness and delicacy: but the rushing stream of passion hath carried it along in its course.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நாணம், நல்லாண்மை என்னும் தெப்பத்தைக்கூட, காமம் என்னும் கடும் வெள்ளம் அடித்துச் சென்றுவிடுகிறது.

Meaning

The swift flood of desire sweeps away even the raft made of modesty and manly self-control.

சொற்பொருள் Word by word

காமக் கடும்புனல்: the swift flood of desire
உய்க்கும்: carries away, sweeps off
நாணொடு: with modesty
நல்லாண்மை: fine manliness, firm self-control
என்னும் புணை: called the raft

விளக்கம்

வெள்ளம் வந்தால் மனிதன் ஒரு தெப்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு கரை சேர முயல்வான். தலைவன் தன் வாழ்வில் நாணமும் நல்லாண்மையும் என்ற இரண்டு பொருள்களைத் தெப்பமாகக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் காமவெள்ளம் அந்தத் தெப்பத்தையே அடித்துச் செல்லும் அளவுக்கு விசையுடையது என்று அவன் புலம்புகிறான். 'கடும்புனல்' என்பது வேகமான, மூர்க்கமான வெள்ளம். அதில் தெப்பம் தாங்காது; பிடித்துக்கொண்டிருந்தவனும் அடித்துச் செல்லப்படுவான். இங்கே நாணமும் நல்லாண்மையும் தெப்பமாக உருவகிக்கப்படுவது மிகப் பொருத்தம்: அவையே ஒருவனை உணர்ச்சி வெள்ளத்தில் மூழ்காமல் காக்கும் துணைகள்.

இந்த உருவகம் ஒரு கடுமையான உண்மையையும் சொல்கிறது. நாம் நம் நல்ல பண்புகளை நம்புகிறோம்; அவை நம்மை எப்போதும் காக்கும் என எண்ணுகிறோம். ஆனால் உணர்ச்சியின் வேகம் மிகும்போது அவையும் தாக்குப்பிடிக்காமல் போகலாம். இதனால் குறள் நம்மை முன்கூட்டிய எச்சரிக்கைக்கும் தூண்டுகிறது. வெள்ளம் வருமுன்பே கரையில் நின்றால் தப்பிக்கலாம்; வெள்ளத்தில் இறங்கிவிட்டால் தெப்பமும் உதவாது. அதாவது நம் உணர்ச்சிகளின் ஆற்றலை முன்பே மதித்து, அவை எல்லை மீறும் சூழல்களைத் தவிர்ப்பதே ஞானம்.

உரையாசிரியர்களில் சிலர், இக்குறளைக் காமத்தின் மேல் வள்ளுவர் கொண்ட எச்சரிக்கையாகவும் காண்பர். ஆனால் இது ஒடுக்குமுறை அல்ல; உணர்ச்சியை மதிக்கச் சொல்லும் கூர்மையான பார்வை. நாம் இன்று சமூக ஊடகங்கள், கடன் போன்ற வெள்ளங்களிலும் இவ்வாறு சிக்கிக் கொள்கிறோம். நம் நாணமும் நல்லாண்மையும் ஆகிய தெப்பங்கள் அவற்றில் தாக்குப்பிடிக்குமா என்று சிந்தித்துப் பழகுவது நல்லது. 'புணை' என்ற சொல் தமிழில் தெப்பத்தை மட்டுமன்றி, துன்பத்தில் உதவும் எந்தத் துணையையும் குறிக்கும். அதனால் நாணமும் நல்லாண்மையும் அவனுக்குத் துணையாக இருந்தன என்ற பொருள் இந்த உருவகத்தில் ஆழமாகிறது. இங்கே 'என்னும்' என்ற சொல் நாணமும் நல்லாண்மையுமே தெப்பமாகக் கருதப்படுகின்றன என்று உணர்த்தும் நுட்பம் கொண்டது; அவை வெறும் அலங்காரப் பண்புகள் அல்ல, உயிர்காக்கும் துணை.

Explanation

When floods come, a man seizes a raft and tries to reach the shore. The hero had two things in his life as a raft: modesty and fine manliness. But he laments that the flood of desire is strong enough to carry away even that raft. Kadumpunal is a fast, fierce flood. A raft cannot stand against it, and the man clinging to it is swept along. To picture modesty and manliness as a raft is apt, for these are the supports that keep a man from drowning in the flood of feeling.

The image also tells a harsh truth. We trust our good qualities and think they will always protect us. But when the force of emotion grows, even they may fail. So the verse urges us to caution beforehand. If we stand on the bank before the flood comes we may escape; once we have entered the flood, even the raft does not help. Wisdom lies in respecting the power of our feelings beforehand and avoiding situations in which they pass the limit.

Some commentators also see here Valluvar's warning about desire. But it is no suppression; it is a keen look that asks us to respect emotion. Today we get caught in similar floods of social media, debt and so on. It is good to practise asking whether our rafts of modesty and self-control would hold in them.

கதை

தவத்தைக் கலைத்த மேனகை

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் விஸ்வாமித்திரரின் கதை வருகிறது. அரசனாக இருந்த கௌசிகன் வசிஷ்டரிடம் தோற்ற பின், பிரம்மரிஷி ஆவதற்காகக் கடுந்தவம் இயற்றினார். ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, மனக்கட்டுப்பாட்டால் பெரும் சக்தி பெற்றார். அவரது தவ வலிமை கண்டு இந்திரன் அஞ்சினான். தன் பதவிக்கு ஆபத்து வரக்கூடும் என்று கருதிய அவன், தேவலோகத்து அப்சரஸ் மேனகையை அழைத்து, விஸ்வாமித்திரரின் தவத்தைக் கலைக்கும்படி ஆணையிட்டான்.

மேனகை புஷ்கர தீர்த்தத்தருகே நீராடிக்கொண்டிருந்த முனிவரின் முன் தோன்றினாள். அவளது அழகும் மென்மையும் அவர் கண்களைக் கவர்ந்தன. எத்தனையோ ஆண்டுகள் மனத்தை அடக்கிய அவர் ஒரு கணத்தில் தன் உறுதியை இழந்தார். அவளை அவர் தம் ஆசிரமத்துக்கு அழைத்தார். பத்து ஆண்டுகள் ஒரு நாளைப் போல் கழிந்தன என்று இராமாயணம் கூறுகிறது.

ஒரு நாள் அவர் விழித்து எழுந்தபோது, தம் தவம் கலைந்துபோனதை உணர்ந்தார். இந்திரனின் சூழ்ச்சி அவருக்குப் புரிந்தது. சினம் கொண்டாலும், மேனகையின் மேல் பழி சுமத்தவில்லை; தன் மனத்தின் பலவீனத்தையே நொந்துகொண்டார் என்று மரபு கூறுகிறது. அவர் தன் தவ வலிமையால் அவளை அன்போடு விடை அனுப்பி, வடக்கே இமயமலைக்குச் சென்று மீண்டும் முதலிலிருந்து தவம் தொடங்கினார்.

இந்தக் கதையில் விஸ்வாமித்திரரின் தவம் என்பது குறளில் கூறும் நாணும் நல்லாண்மையும் என்ற தெப்பம் போன்றது. எத்தனையோ ஆண்டுகள் கட்டிய அந்தத் தெப்பத்தை ஒரு கணத்தில் காமவெள்ளம் அடித்துச் சென்றது. ஆனால் அவர் அதோடு நிற்கவில்லை; மீண்டும் தவம் செய்து எழுந்தார். வீழ்ச்சியை ஒப்புக்கொண்டு மீண்டெழுவது அவரது பெருமை. இதே முனிவர் பிற்காலத்தில் இராமனுக்கு வில்வித்தை கற்பித்தார்; இராமனையும் இலக்குவனையும் மிதிலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். வீழ்ச்சிக்குப் பின் மீண்டெழுந்தவரின் ஆற்றல் உலகுக்கே பயன்பட்டது என்பதை இராமாயணம் உணர்த்துகிறது. இத்தகைய மீட்சியே குறளின் தலைவனுக்கும் தேவைப்படும் ஆறுதல். விஸ்வாமித்திரரின் இந்தக் கதை முனிவர்களுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் மட்டுமன்றி, எளிய இல்லறத்தார்க்கும் ஒரு பாடமாகிறது. அவர் மீண்டும் தவம் தொடங்கியதை வால்மீகி மிக மதிப்போடு குறிப்பிடுகிறார். வீழ்ச்சி அவருக்கு இழுக்கன்று, அனுபவம் என்றே ஆயிற்று.

இதிலிருந்து நாம் கற்பது: எந்தப் பெரிய சாதனையும் உணர்ச்சியின் ஒரு தருணத்தில் தளர்ந்துவிடக்கூடும். அதனால் நம்மை நாமே அறிந்து எச்சரிக்கையோடு இருப்பதும், வீழ்ந்தால் மீண்டும் எழுவதும் இரண்டும் முக்கியம்.

A story

Menaka and the Sage's Penance

The Bala Kanda of the Valmiki Ramayana tells the story of Vishwamitra. After being defeated by Vasishtha, the king Kaushika performed severe penance in order to become a Brahmarishi. He practised austerity for thousands upon thousands of years and gained great power through self-control. Seeing the strength of his penance, Indra was afraid. Thinking that his own position might be in danger, he called Menaka, an apsara of the heavenly world, and ordered her to disturb Vishwamitra's penance.

Menaka appeared before the sage as he bathed near the Pushkara tirtha. Her beauty and tenderness caught his eyes. The sage who had restrained his mind for so many years lost his firmness in a moment. He invited her to his hermitage. Ten years passed like one day, the Ramayana says.

One day when he woke, he realised that his penance had been disturbed. He understood Indra's stratagem. Although angry, tradition says he did not blame Menaka but lamented the weakness of his own mind. By his power he sent her away lovingly, went north to the Himalayas and began his penance again from the start.

In this story Vishwamitra's penance is like the raft of modesty and manly restraint in the verse. The flood of desire swept away in a moment that raft built over so many years. But he did not stop there; he rose and performed penance again. His greatness lay in acknowledging the fall and rising again.

What we learn from this is that any great achievement can falter at a moment of emotion. So both knowing ourselves and being careful, and rising again if we fall, are important.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வில் எந்த இடத்தில் ஒரு வலுவான உணர்ச்சி, நீங்கள் ஆண்டுகள் கட்டிய கட்டுப்பாட்டை ஒரு கணத்தில் அடித்துச் செல்லக்கூடும்? வெள்ளம் வரும் முன் என்ன செய்யலாம்?

To reflect on

Where in your life might a strong feeling quickly carry away a restraint you have spent years building, and what can you do before the flood comes?