Kural 153 · இன்மையுள் இன்மை விருந்தொரால் வன்மையுள்

ரந்திதேவன்

இது பாகவத புராணத்தில் சொல்லப்படும் ரந்திதேவன் கதை. ரந்திதேவன் ஒரு காலத்தில் பெரிய செல்வமும் அரசும் பெற்றிருந்தான். ஆனால் தன் செல்வத்தையெல்லாம் தானம் செய்து இறுதியில் தன் குடும்பத்தோடு ஏழை நிலைக்கு வந்தான். வீட்டில் உண்ண உணவு இல்லாத நிலை. நாற்பத்தெட்டு நாள்கள் அவர்கள் உணவின்றி வாடினர். நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலை எங்கிருந்தோ சிறிது நெய், பால், பாயசம், நீர் ஆகியவை அவர்களுக்குக் கிடைத்தன.

குடும்பத்தினர் எல்லோரும் பசியால் களைத்திருந்தனர். ரந்திதேவன் உணவை எல்லோருக்கும் பிரித்துக் கொடுத்து உண்ணத் தொடங்கும் வேளையில், ஒரு அந்தணர் வாசலில் வந்து நின்று, "நான் பசியோடு வந்திருக்கிறேன்" என்றார். ரந்திதேவன் அவரை அன்புடன் வரவேற்று அவருக்குத் தன் பங்கு உணவை மரியாதையுடன் அளித்தான். அந்தணர் உண்டு மகிழ்ந்து வாழ்த்திச் சென்றார்.

மீதமிருந்த உணவைப் பிரித்து உண்ணும்போது, ஒரு ஏழை வந்து, "ஐயா, நான் பசியால் வாடுகிறேன்" என்றார். ரந்திதேவன் அவருக்கும் தன் பங்கைக் கொடுத்தான். பின்னர் நாய்களை வளர்த்து வந்த ஒருவர் தம் நாய்களுடன் வந்து உணவு கேட்டார். ரந்திதேவன் மிச்சமிருந்த உணவையும் அவருக்கு அளித்தான். இப்போது அவனிடம் குடிக்க சிறிது நீர் மட்டுமே மிஞ்சியது.

அவன் அதை வாயில் வைக்கும் நேரத்தில் தாகத்தால் துடித்த ஒரு எளிய மனிதர் வந்து, "தாகம் தீரவில்லை, நீர் கொடுங்கள்" என்றார். ரந்திதேவன் கண்ணீருடன் கூறினான்: "எனக்கு எட்டு சித்திகளோ முக்தியோ வேண்டாம். அனைத்து உயிர்களின் துன்பத்தையும் நான் ஏற்க வேண்டும். இந்த நீரால் அவர் தாகம் தணிந்தால் என் பசியும் தாகமும் தீர்ந்துவிடும்." அவன் நீரையும் கொடுத்தான்.

அந்தணர் பின்னர் ரந்திதேவனுக்கு ஆசி கூறியபோது, "உன் கையில் எதுவும் இல்லாதபோதும் நீ கொடுத்தது எல்லாவற்றினும் உயர்ந்த கொடை" என்றதாகக் கதை சொல்கிறது. தாகத்தையும் பசியையும் தாங்கிய அவன் மனம் வலிமையின் உச்சமாயிற்று.

அப்போது மும்மூர்த்திகளும் தேவர்களும் அவன் முன் தோன்றினர். இவர்கள் அவன் பொறுமையையும் கருணையையும் சோதிக்க வந்த தெய்வங்களே என்று புராணம் சொல்கிறது. பொருள் இல்லாத போதும் விருந்தினரைப் போற்றும் மனம் வறுமையை வெல்லும் என்பதை ரந்திதேவன் வாழ்வு காட்டுகிறது. பசியையும் தாகத்தையும் பொறுத்து, வந்தவர்க்கு உணவு தந்த அவனே வலிமையில் தலைசிறந்தவன்.

Rantideva

This is the story of Rantideva from the Bhagavata Purana. Rantideva once had great wealth and a kingdom. But he gave away everything in charity and came with his family to a state of poverty. There was nothing to eat in the house. For forty-eight days they starved. On the morning of the forty-ninth day, from somewhere came a little ghee, milk, payasam and water.

The family were all weak with hunger. Just as Rantideva divided the food among everyone and was about to eat, a Brahmin came to the door and said, "I have come hungry." Rantideva welcomed him warmly and respectfully gave him his share. The Brahmin ate happily and went away blessing him.

As they shared out what remained, a poor man arrived: "Sir, I am starving." Rantideva gave him his share too. Next came a man with dogs asking for food, and Rantideva gave him what was left. Now only a little water remained.

As he was about to drink it, a humble man dying of thirst came and said, "My thirst is not quenched; give me water." With tears Rantideva said, "I want neither the eight siddhis nor liberation. Let me take upon myself the suffering of all living beings. If this water quenches his thirst, my hunger and thirst are gone." He gave away the water.

Then the Trinity and the devas appeared before him. The Purana says these gods had come to test his patience and compassion. Rantideva's life shows that a heart that honours guests even in want overcomes poverty. He who endured hunger and thirst and gave to those who came is the foremost in strength.