Kural 156 · ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம் பொறுத்தார்க்குப்

அப்பரும் மகேந்திர பல்லவனும்

இது சேக்கிழாரின் பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் திருநாவுக்கரசரின் வாழ்க்கை. திருவாமூரில் பிறந்த மருள்நீக்கியார் இளமையில் சமண சமயத்தைச் சார்ந்து தருமசேனர் என்ற பெயர் பெற்றார். அவர் தமக்கை திலகவதியார் சிவபக்தையாக இருந்தார். தமக்கையின் வேண்டுதலால் சூலை நோய் வந்து வருந்திய மருள்நீக்கியார், திருவதிகையில் இறைவனைப் பாடி நோய் நீங்கப்பெற்றார். அதன் பின் சைவ நெறிக்குத் திரும்பினார்; இறைவன் அவருக்கு 'நாவுக்கரசர்' என்று பெயரிட்டார்.

அப்போது பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன் சமண சமயத்தைச் சார்ந்திருந்தான். சமணர்கள் அரசனிடம் முறையிட்டனர். மன்னன் கடும் சினத்தோடு நாவுக்கரசரைப் பிடித்து வருமாறு ஆணையிட்டான். முதலில் சுண்ணாம்பு நீற்றறையில் அவரைத் தள்ளினர். அவர் "மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்" என்று பாடி அமர்ந்தார்; அது குளிர்ந்த சோலையாக இருந்ததாகப் புராணம் கூறுகிறது.

அடுத்து நஞ்சு கலந்த பாலை அவருக்குக் கொடுத்தனர். நாவுக்கரசர் இறைவனை நினைத்து அதைப் பருகினார்; அவருக்கு எவ்வித ஊறும் நேரவில்லை. பின்னர் மதயானையை ஏவி அவரை மிதிக்கச் செய்தனர். யானை அவரை வணங்கி விலகியது. இறுதியில் ஒரு கல்லைக் கட்டி அவரைக் கடலில் எறிந்தனர். அவர் "சொற்றுணை வேதியன்" என்று பதிகம் பாடியபோது, அந்தக் கல்லே தெப்பமாகி அவரைக் கரை சேர்த்தது.

இத்தனை கொடுமைகளுக்கும் நாவுக்கரசர் எவரையும் சபிக்கவில்லை; அரசனுக்கும் சமணருக்கும் தீமை நினைக்கவில்லை. இறைவனின் மேல் உள்ள நம்பிக்கையில் எல்லாவற்றையும் பொறுத்தார். இறுதியில் மகேந்திரவர்மன் தன் தவற்றை உணர்ந்து சைவ நெறியைத் தழுவினான் என்றும், திருவதிகையில் குணபர ஈச்சுரம் என்ற ஆலயத்தைக் கட்டினான் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

நாவுக்கரசர் ஒவ்வொரு சோதனையையும் ஒரு பாடலாக மாற்றினார் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. நீற்றறையிலும், நஞ்சுப் பாலிலும், யானையின் முன்னும், கடலுக்கு நடுவிலும் அவர் உதடுகளிலிருந்து வந்தவை சாபங்கள் அல்ல; இறைவனைப் போற்றும் பாடல்களே. துன்பத்தைப் பாடலாக மாற்றிய அந்த மனம் தான் தமிழ் பக்தி இலக்கியத்துக்கு மிகப் பெரிய செல்வத்தைத் தந்தது. இன்று தேவாரத்தைப் பாடும் ஒவ்வொருவரும் அந்தப் பொறுமையின் பயனை அனுபவிக்கிறார்கள்.

துன்புறுத்தியவரைப் பழிவாங்கிய இன்பம் ஒரு நாள் மட்டுமே இருந்திருக்கும். ஆனால் பொறுத்த அப்பரின் புகழ் இன்றுவரை ஒவ்வொரு சிவாலயத்திலும் தேவாரமாக ஒலிக்கிறது. 'பொன்றும் துணையும் புகழ்' என்ற குறளின் வாழும் எடுத்துக்காட்டாக அவர் விளங்குகிறார்.

Appar and Mahendravarman

This is the life of Thirunavukkarasar as told in Sekkizhar's Periya Puranam. Marulneekkiyar, born at Tiruvamur, joined the Jain faith in his youth and was known as Dharmasena. His elder sister Tilakavathiyar was a devotee of Shiva. Afflicted with a severe stomach illness through his sister's prayers, he sang to the Lord at Tiruvathigai and was cured. He then returned to the Shaiva path, and the Lord named him Navukkarasar, King of Speech.

At that time the Pallava king Mahendravarman followed the Jain faith. The Jains complained to him. In great anger the king ordered Navukkarasar to be brought. First they threw him into a lime kiln. He sat there singing "Maasil veenaiyum maalai madhiyamum", and the Purana says it turned into a cool grove.

Next they gave him poisoned milk. Thinking of the Lord, Navukkarasar drank it and suffered no harm. Then they set a rutting elephant on him. The elephant bowed to him and withdrew. Finally they tied a stone to him and cast him into the sea. As he sang the hymn "Sotrunai Vedhiyan", the stone itself became a raft and carried him ashore.

To all these cruelties Navukkarasar cursed no one and wished no ill to the king or the Jains. In his faith in the Lord he bore it all. In the end Mahendravarman, tradition says, realised his error, embraced the Shaiva path and built a temple at Tiruvathigai.

The pleasure of a day's revenge would have faded. But the fame of the forbearing Appar still resounds as Tevaram in every Shiva temple. He is a living example of the verse, 'fame until the end of life'.