Kural 160 · உண்ணாது நோற்பார் பெரியர் பிறர்சொல்லும் – Tamilone

Kural 160 · The Possession of Patience, Forbearance · பொறையுடைமை

உண்ணாது நோற்பார் பெரியர் பிறர்சொல்லும்இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின்.

Unnaadhu Norpaar Periyar Pirarsollum / Innaachchol Norpaarin Pin

Those that do penance by fasting are great: but they only come after those that forgive their calumniators.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உண்ணாமல் நோன்பு இருப்பவர் பெரியவர்தாம்; ஆனால் பிறர் சொல்லும் கடுஞ்சொல்லைப் பொறுத்தவருக்குப் பின்னரே அவர்கள்.

Meaning

Those who fast and perform austerity are great, but only after those who endure the harsh words spoken by others.

சொற்பொருள் Word by word

உண்ணாது: without eating
நோற்பார்: those who fast, who perform austerity
பெரியர்: are great
பிறர்சொல்லும்: spoken by others
இன்னாச்சொல்: harsh words
நோற்பாரின் பின்: only after those who endure

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் முந்தைய குறளின் கருத்தையே இன்னொரு வடிவில் வலியுறுத்துகிறது. உணவை விடுத்து நோன்பு இருப்பது உடலை வருத்தும் கடுமையான தவம். அது பெருமைக்குரியது என்பதை வள்ளுவர் ஏற்கிறார். 'பெரியர்' என்கிறார். ஆனால் அந்தப் பெருமை இரண்டாம் நிலைதான். முதலிடம் பிறரது கடுஞ்சொல்லைப் பொறுத்துக்கொள்பவர்களுக்கே. 'பின்' என்ற சொல் அதனையே குறிக்கிறது.

ஏன் உணவு நோன்பைவிடச் சொல்லைத் தாங்குவது உயர்ந்தது? உணவு நோன்பில் ஒருவர் தன் உடல் ஆசையை அடக்குகிறார்; அது அவருடைய சொந்த முடிவு; தன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. ஆனால் பிறர் பேசும் கடுஞ்சொல் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதது. அது எந்த நேரத்திலும் எதிர்பாராத வடிவில் வருகிறது; தன்மானத்தைத் தொடுகிறது. அதைத் தாங்குவதற்குத் தன் ஆசையை அடக்குவதைவிட அதிக மன வலிமை வேண்டும். உரையாசிரியர்கள் இந்த ஒப்பீட்டை, உடல் தவத்தைவிட மனத் தவம் பெரிது என்ற கருத்தாகக் காண்கின்றனர்.

நமது அன்றாட வாழ்விலும் இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருநாள் முழுவதும் உண்ணாமல் இருப்பது பலருக்குச் சாத்தியம். ஆனால் ஒருவர் நம்மைக் கடுமையாகப் பேசிவிட்டால் அடுத்த நொடியே கோபம் வெடிக்கிறது. நோன்பு இருப்பவர் தன் நோன்பையும் நற்பெயரையும் கடுஞ்சொல்லைத் தாங்கும் பொறுமையால் முழுமையாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர் பெருமை நிறைவு பெறும். ஆகவே நோன்பும் தவமும் வெறும் உணவுக் கட்டுப்பாடு அல்ல; மனக் கட்டுப்பாடும் ஆகும். அதை வளர்க்கும் பயிற்சிக்கு இந்தக் குறள் ஒரு வழிகாட்டி. தினமும் ஒரு சிறிய கடுஞ்சொல்லையாவது சினமின்றித் தாங்கிப் பழகினால், நாளடைவில் அது பெரும் சொத்தாகிவிடும். வீட்டிலும் பணியிடத்திலும் சமூக ஊடகத்திலும் நமக்கு வரும் எத்தனையோ சொற்கள் நம்மைச் சோதிக்கின்றன. அவற்றை வென்றவரே உண்மையில் நோன்பு முடித்தவர். இவ்வாறு பொறுமை படிப்படியாக வளர்ந்து நம்மை உயர்த்தும்; அதுவே நோன்பின் உண்மையான பயன்.

Explanation

The last verse of the chapter restates the idea of the previous one in another form. To give up food and keep a fast is a hard austerity that strains the body. Valluvar accepts that it is worthy of honour, and calls those who do it periyar, great. But that greatness is of the second rank. The first place belongs to those who bear the harsh words of others. The word pin, 'after', expresses this.

Why is bearing words higher than fasting? In a fast a person restrains his bodily desire; the decision is his own and under his control. A harsh word spoken by another is not under our control. It comes at any time in an unexpected shape and touches our self-respect. To bear it takes more strength of mind than to restrain one's own desire. Commentators see in the comparison the idea that mental austerity is greater than bodily austerity.

This is clear in everyday life. Many people can go without food for a whole day. But if someone speaks sharply to them, anger bursts forth the next instant. A person who fasts should complete his fast and his good name with the patience to bear hard words. Only then is his greatness full. The verse closes the chapter by turning the usual measure of piety around: it asks not how much we deny ourselves but how much we can carry from others without turning bitter.

கதை

ஏகாதசி நோன்பு

ஸ்ரீரங்கத்தில் காவிரிக் கரையில் அம்புஜம் என்ற மூதாட்டி வாழ்ந்தார். அவர் ஒவ்வொரு ஏகாதசி நாளிலும் உணவு உண்ணாமல் விரதம் இருப்பது வழக்கம். அதிலும் வைகுண்ட ஏகாதசி என்றால் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து திருமாலின் திருநாமங்களை ஜபிப்பார். ஊரார் அவரது பக்தியை மதித்தனர்.

அவரது அண்டை வீட்டில் வசித்த ஒரு பெண் அம்புஜத்தின் மேல் அடிக்கடி எரிச்சல் கொள்வார். காரணம் எதுவும் இல்லை; அம்புஜம் தன் வீட்டு வாசலில் கோலம் போடும் இடத்தைப் பற்றிய பிணக்கு. ஒருநாள் வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு முதல் நாள் அந்த அண்டை வீட்டுப் பெண் வாசலில் நின்று உரத்த குரலில் ஏசினார். "நோன்பு என்று நடிக்கிறாய். ஊருக்குக் காட்டுவதற்கு விரதம்; உள்ளுக்குள் வஞ்சகம். நீ எங்கள் வாசலைக் கெடுக்கிறாய்" என்று பலவாறு திட்டினார். அதைக் கேட்ட வழிப்போக்கர்களும் சில நிமிடம் நின்று பார்த்தனர்.

அம்புஜத்தின் மகன் கோபத்துடன் வெளியே ஓட முயன்றான். அம்புஜம் அவன் கையைப் பிடித்தார். "நாளை ஏகாதசி; நோன்பு நாளில் மனத்தில் வெறுப்பை ஏற்றிக்கொள்ளக் கூடாது" என்று மெல்லச் சொன்னார். அவர் வீட்டுக்குள் சென்று திருவாய்மொழியைப் பாடத் தொடங்கினார். வாசலில் இன்னும் சில நிமிடம் திட்டுகள் ஒலித்தன; பிறகு அமைதி ஆனது.

ஏகாதசி நாள் அதிகாலை அம்புஜம் ரங்கநாதர் கோயிலுக்குச் சென்றார். பரமபத வாசல் வழியே கூட்டத்தோடு நடந்தார். அன்று அவர் மனம் மிகவும் நிறைவாக இருந்தது. நோன்பின் பசியைவிட, முந்திய நாள் கேட்ட சொற்களை மனத்தில் வைக்காமல் விட்டுவிட்டது அவருக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

மறுநாள் ஊர் பெண்கள் அம்புஜத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டு, "பாட்டி, எப்படி உங்களால் முடிந்தது?" என்று கேட்டனர். அவர் புன்னகைத்தார்: "பசி இரண்டு நாளில் மறந்துவிடும்; ஆனால் கோபம் இரண்டு ஆண்டுகள் நினைவில் இருக்கும். அதனால் அதை உடனே விட்டுவிட்டேன்" என்றார். அவரது இந்தச் சொற்கள் ஊர் முழுவதும் நீண்ட காலம் நினைவில் நின்றன.

அன்று மாலை அண்டை வீட்டுப் பெண் தானாக வந்து அம்புஜத்தின் கையைப் பற்றினார். "அம்மா, நேற்று நான் பேசியது தவறு. உங்கள் அமைதி என் நெஞ்சைச் சுட்டது" என்று கண்ணீர் விட்டார். அம்புஜம் அவரைப் புன்னகையோடு அணைத்தார். அன்று ஊர்முழுவதும் அந்த நிகழ்வு பேசப்பட்டது: "பசியோடு நோன்பு இருந்தது பெரிது; ஆனால் சொல்லைத் தாங்கியது அதைவிடப் பெரிது" என்றனர்.

A story

The Ekadashi Fast

In Srirangam, on the bank of the Kaveri, lived an elderly woman named Ambujam. On every Ekadashi she fasted without food. On Vaikunta Ekadashi in particular, she kept awake all night reciting the names of Vishnu. The townspeople respected her devotion.

A woman in the next house often showed irritation toward Ambujam. There was no real reason; it was a squabble over where Ambujam drew her kolam at her doorstep. One day, the day before Vaikunta Ekadashi, the neighbour stood at the door and shouted abuse in a loud voice. "You pretend to fast. The fast is for show; inside is deceit. You are spoiling our doorway," she said, and a great deal more. Passers-by stopped for a few minutes to watch.

Ambujam's son tried to rush out in anger. Ambujam caught his hand. "Tomorrow is Ekadashi. On a fasting day we must not take hatred into the mind," she said softly. She went in and began to sing the Tiruvaymozhi. A few more minutes of abuse sounded at the door, and then silence.

At dawn on Ekadashi Ambujam went to the Ranganatha temple and walked with the crowd through the Paramapada Vasal. That day her mind was very full. More than the hunger of the fast, it was a great joy to her that she had let go of yesterday's words without storing them in her heart.

That evening the neighbour came by herself and took Ambujam's hand. "Mother, I was wrong yesterday. Your calm burned my heart," she said, weeping. Ambujam embraced her with a smile. That day the whole street talked about it: "To fast hungry was great, but to bear the words was greater.

சிந்தனைக்கு

என் நோன்புகளுக்கும் தவங்களுக்கும் மேலாக, இன்று எந்தக் கடுஞ்சொல்லைத் தாங்கும் பயிற்சி எனக்குத் தேவை?

To reflect on

Beyond my fasts and observances, which harsh word do I most need to practise bearing today?