Kural 157 · திறனல்ல தற்பிறர் செய்யினும் நோநொந்து

திரௌபதியும் அஸ்வத்தாமனும்

இது மகாபாரதத்தின் சௌப்திக பர்வத்தில் வரும் கதை. குருக்ஷேத்திரப் போரின் இறுதி இரவில் துரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமன் தன் தந்தையின் மரணத்துக்குப் பழி வாங்க எண்ணினான். பாண்டவர்கள் இல்லாத இரவில் அவர்களது முகாமுக்குள் புகுந்து, திருஷ்டத்யும்னனையும் திரௌபதியின் ஐந்து புதல்வர்களையும் தூங்கும்போதே கொன்றான். இது போர் நெறிக்கு மாறான கொடிய செயல்.

காலையில் செய்தி கேட்ட திரௌபதி பேரதிர்ச்சியில் விழுந்தாள். தன் ஐந்து மகன்களையும் இழந்தாள். பாண்டவர்கள் அஸ்வத்தாமனைத் தேடிச் சென்றனர். அவன் தப்பி ஓடி வியாசரின் ஆசிரமத்தில் ஒளிந்து, பிரம்மசிரஸ் என்ற அஸ்திரத்தைப் பாண்டவர்கள் மேல் ஏவினான். அர்ஜுனன் தனது அஸ்திரத்தால் அதை எதிர்த்தான். வியாசரும் நாரதரும் வந்து இரு அஸ்திரங்களையும் திரும்பப் பெறச் சொன்னார்கள். அர்ஜுனன் அதைத் திரும்பப் பெற்றான்; அஸ்வத்தாமனால் முடியவில்லை. அவன் அஸ்திரத்தை உத்தரையின் கருவை நோக்கித் திருப்பினான்; கண்ணன் அந்தக் குழந்தையான பரீட்சித்தைக் காத்தார்.

பீமன் பிடித்து வந்த அஸ்வத்தாமனை அர்ஜுனன் கட்டிக் கொண்டு வந்து திரௌபதி முன் நிறுத்தினான். அஸ்வத்தாமன் தலையில் இருந்த அணிமணியை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று கண்ணன் கூறினார். பீமன் அவனைக் கொல்லத் துடித்தான். ஆனால் தன் மகன்களை இழந்த திரௌபதி அவனைப் பார்த்தபோது, "அவனை விடுங்கள். அவன் துரோணரின் மகன்; குருவின் மகன். அவன் தாய் கிருபியும் உயிருடன் இருக்கிறாள். நான் தன் மகன்களை இழந்து அழுவது போல அவளும் அழக்கூடாது" என்றாள்.

தன்னை மிகக் கொடுமையாகத் துன்புறுத்தியவனிடமும் அவள் அறத்தைக் கைவிடவில்லை. அவளுடைய வலி மிகப் பெரிது; ஆனால் அந்த வலியால் அவள் அறத்துக்கு மாறான பழிவாங்கலைக் கோரவில்லை. அஸ்வத்தாமனின் நெற்றியில் இருந்த மணி பறிக்கப்பட்டு, சாபத்துக்கு உள்ளாகி, அவன் வாழ்ந்தான் என்று மரபு சொல்கிறது.

திரௌபதியின் இந்தச் செயலைப் பலர் பாராட்டினாலும் பீமன் வருந்தினான். ஆனால் யுதிஷ்டிரனும் அர்ஜுனனும் அவளது முடிவை ஏற்றனர். அவளுடைய வலி எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை அனைவரும் அறிந்திருந்தும், அவள் அதைத் தீர்ப்பதற்கு அறத்தை விட்டுவிடவில்லை. துயரத்தின் உச்சத்திலும் இன்னொரு தாயின் துயரை எண்ணிய அந்த உள்ளம்தான் இக்குறள் காட்டும் உயர்ந்த நிலை. நம் வாழ்வில் அத்தகைய உயரத்தை எட்டுவது கடினம்; ஆனால் அதை நோக்கிய ஒரு சிறு அடி கூட வாழ்வை மாற்றும்.

நோ நொந்தும் அறனல்ல செய்யாத திரௌபதியின் இந்தப் பெருந்தன்மையை உலகம் இன்றும் பாராட்டுகிறது.

Draupadi and Ashwatthama

This story comes from the Sauptika Parva of the Mahabharata. On the last night of the Kurukshetra war, Drona's son Ashwatthama resolved to avenge his father's death. When the Pandavas were away, he entered their camp and killed Dhrishtadyumna and Draupadi's five sons in their sleep. It was a vile act against the code of war.

On hearing the news in the morning Draupadi collapsed in shock. She had lost all five sons. The Pandavas went in search of Ashwatthama. He fled, hid at Vyasa's ashram, and hurled the Brahmashira weapon at the Pandavas. Arjuna countered with his own weapon. Vyasa and Narada came and told both to withdraw. Arjuna withdrew his; Ashwatthama could not. He turned it toward Uttara's womb, but Krishna protected the unborn child, Parikshit.

Bhima caught Ashwatthama, and Arjuna brought him bound and stood him before Draupadi. Krishna said that the gem on Ashwatthama's head could be taken. Bhima was ready to kill him. But Draupadi, who had lost her sons, looked at him and said, "Release him. He is Drona's son, the son of our teacher. His mother Kripi is still alive. She must not weep as I weep for my sons."

Even toward the one who had tormented her most cruelly, she did not abandon dharma. Her pain was immense, but out of that pain she did not demand revenge against dharma. The gem was taken from Ashwatthama's forehead, and he lived on under a curse, tradition says.

The world still praises this greatness of Draupadi, who felt the pain yet did nothing against dharma.