Kural 161 · ஒழுக்காறாக் கொள்க ஒருவன்தன் நெஞ்சத்து

பரதனின் பெருந்தன்மை

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் வரும் பரதனின் கதை. இராமன் காடு சென்றபின் அயோத்தியின் அரசு பரதனுக்கு வந்தது. பிறருக்குக் கிடைக்காத பெரிய பதவி; அரியணையில் அமர்ந்து ஆளும் வாய்ப்பு. ஆனால் பரதன் அதை ஏற்கவில்லை. "என் அண்ணன் இராமன் இருக்க நான் அரசனாவதா? இது அறமல்ல" என்று தன் தாயையே கடிந்து கொண்டான்.

பரதன் இராமனை அழைத்து வர காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். இராமனைக் கண்டதும் அவன் கால்களில் விழுந்து அழுதான். "அண்ணா, நீங்கள் வாருங்கள். இந்த அரசு உங்களுக்கே உரியது" என்றான். இராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காக்கத் திரும்ப மறுத்தபோது, பரதன் தன் அண்ணனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுச் சென்றான். அவன் அவற்றை அரியணையில் வைத்து, அவற்றின் பெயரால் ஆட்சி செய்தான்.

பதினான்கு ஆண்டுகள் பரதன் அயோத்தியின் அரண்மனையில் வாழவில்லை. நந்திக்கிராமத்தில் ஒரு சிறு குடிலில் மரவுரி உடுத்தி, கிழங்கும் கனியும் உண்டு, சடை முடியுடன் தவம் போல வாழ்ந்தான். நகரில் எந்த விழாவிலும் அவன் கலந்துகொள்ளவில்லை. இராமனின் புகழைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அவன் முகம் மலர்ந்தது. அவன் மனத்தில் ஒரு துளி பொறாமையும் இல்லை.

இராமனின் பெருமை பரதனுக்கு எரிச்சல் தரவில்லை. அவன் வெளிப்படையாகக் கூறினான்: "என் அண்ணனின் உயர்வே என் உயர்வு." பிறர் கிடைத்த பேற்றைக் கண்டு மனம் மகிழ்வதே ஒழுக்கமான மனம் என்பதை அவன் வாழ்ந்து காட்டினான்.

பரதன் இந்தத் தியாகத்தைச் செய்தபோது அயோத்தியின் மக்கள் அவனைப் போற்றி வணங்கினர். அவன் எதிர்பார்த்தது புகழ் அல்ல; இராமனின் அன்பே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அவன் தாய் கைகேயி கூட பின்னர் அவன் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு தன் தவறை உணர்ந்தாள். அவனது இந்தப் பண்பு வருங்காலத் தலைமுறைகளுக்கு ஓர் உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டாக நிற்கிறது.

தன் அண்ணனின் உயர்வில் பொறாமையற்று மகிழ்ந்த பரதனின் வாழ்க்கை இன்று பல குடும்பங்களுக்கும் வழிகாட்டியாக உள்ளது. சகோதரர்களிடையே பிணக்கு எழும் இடங்களில் பெரியோர் இக்கதையைச் சொல்லி அன்பைத் தூண்டுகின்றனர்.

பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்து இராமன் திரும்பி வந்தபோது, பரதன் எந்த வருத்தமும் இன்றி அரசைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். மகிழ்ச்சியோடு அண்ணனின் காலடியில் அமர்ந்தான். நெஞ்சில் அழுக்காறற்ற இயல்பை ஒழுக்கமாகக் கொண்ட பரதனை உலகம் இன்றும் போற்றுகிறது.

Bharata's Generosity of Heart

This is the story of Bharata from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. After Rama went to the forest, the kingdom of Ayodhya came to Bharata: a great position that others do not get, the chance to sit on the throne and rule. But Bharata would not accept it. "How can I be king when my brother Rama is alive? This is not dharma," he said, even rebuking his own mother.

Bharata set out to bring Rama back from the forest. Seeing Rama he fell at his feet and wept. "Brother, come back. This kingdom is yours." When Rama refused to return, in order to keep his father's word, Bharata took his brother's sandals. He placed them on the throne and ruled in their name.

For fourteen years Bharata did not live in the palace of Ayodhya. At Nandigrama he lived in a small hut, wearing bark clothes, eating roots and fruit, with matted hair, like an ascetic. He did not take part in any festival in the city. Whenever he heard of Rama's fame his face brightened. There was not a drop of envy in his heart.

Rama's greatness did not irritate Bharata. He said openly, "My brother's rise is my rise." He lived to show that the mind that rejoices in the good fortune of others is the mind of right conduct.

When the fourteen years ended and Rama returned, Bharata gave back the kingdom without any regret and sat happily at his brother's feet. The world still honours Bharata, who made freedom from envy his rule of conduct.