Kural 163 · அறன்ஆக்கம் வேண்டாதான் என்பான் பிறனாக்கம்

இந்திரனும் மேனகையும்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் பால காண்டத்திலும் மகாபாரதத்திலும் சொல்லப்படும் விசுவாமித்திரர்–மேனகை கதை. விசுவாமித்திரர் ஒரு காலத்தில் கௌசிக மன்னன். வசிஷ்டரிடம் தோற்றபின் அவர் அரசைத் துறந்து கடுந்தவம் செய்யப் புறப்பட்டார். ஆண்டுகள் பல கழிந்தன. அவர் தவம் வளர வளர அவருடைய ஆற்றலும் வளர்ந்தது. அவர் ராஜரிஷி என்ற நிலையை அடைந்தார்.

தேவர்களின் தலைவனாகிய இந்திரன் இதைக் கண்டு அஞ்சினான். "இவருடைய தவம் வளர்ந்தால் என் பதவிக்கு ஆபத்து வரும்" என்று நினைத்தான். இது பிறர் ஆக்கத்தைப் பேணாத மனம். தவம் செய்பவர் ஒவ்வொருவரையும் தன் போட்டியாகக் கருதிப் பொறாமையும் அச்சமும் கொள்வது இந்திரனின் இயல்பாகப் புராணங்கள் பல இடங்களில் காட்டுகின்றன. இந்திரன் தன் அரசவை நடனமங்கை மேனகையை அழைத்து விசுவாமித்திரரின் தவத்தைக் கலைக்குமாறு அனுப்பினான்.

மேனகை பூமிக்கு வந்து விசுவாமித்திரர் தவம் செய்த இடத்தில் ஆடிப் பாடினாள். வசந்த காலம் போன்ற சூழலை உருவாக்க இந்திரன் காற்றையும் மன்மதனையும் துணை அனுப்பியதாகக் கதை கூறுகிறது. விசுவாமித்திரர் கண் விழித்தார்; மேனகையைப் பார்த்தார். அவர் தவம் கலைந்தது. பல ஆண்டுகள் அவளுடன் வாழ்ந்தார். அவர்களுக்கு சகுந்தலை என்ற மகள் பிறந்தாள்.

ஒருநாள் தாம் பல ஆண்டுகளை இழந்துவிட்டதை உணர்ந்த விசுவாமித்திரர் கோபத்தில் எழுந்தார். மேனகையையும் இந்திரனின் சூழ்ச்சியையும் அறிந்து சினம் கொண்டார். ஆனால் சினத்தில் சபிக்காமல் அமைதியாக விலகினார். மீண்டும் வடக்கே சென்று இன்னும் கடுமையாகத் தவம் செய்தார். இறுதியில் பிரம்மரிஷி நிலையை அடைந்தார்.

இந்திரனின் இந்தப் பொறாமை பல முறை நிகழ்ந்ததாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. அவன் தன் பதவியைக் காக்க ஒவ்வொரு தவசியையும் சோதித்தான். ஆனால் உண்மையான தவசிகள் ஒவ்வொரு சோதனையையும் கடந்து மேலும் உயர்ந்தனர். இந்திரனின் அச்சம் அவனது உள் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்தியது. தன் பதவி உண்மையில் அறத்தால் வந்தது என்ற நம்பிக்கை இருந்திருந்தால் அவன் பிறர் தவத்தைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

இந்திரன் தன் பதவியைக் காக்க முயன்ற இந்தச் செயல் அவனுக்குப் பயன் தரவில்லை. விசுவாமித்திரர் இறுதியில் உயர்ந்தார்; மேலும் இந்திரனின் செயலால் உலகுக்கு சகுந்தலை, பரதன் போன்ற மரபு பிறந்தது. பிறர் ஆக்கத்தைப் பொறுக்காத இந்திரன் தன் செய்கையால் தன் புகழைக் குறைத்துக் கொண்டான். தனக்கு அறம் வேண்டாதவனாகவே நடந்து கொண்டான் என்று இதிலிருந்து அறியலாம்.

Indra and Menaka

This is the story of Vishvamitra and Menaka, told in the Bala Kanda of the Ramayana and in the Mahabharata. Vishvamitra was once the king Kaushika. After being defeated by Vasishtha he gave up his kingdom and went to perform severe austerities. Many years passed. As his tapas grew, his power grew, and he reached the rank of Rajarishi.

Indra, lord of the gods, saw this and was afraid. "If his tapas grows, my position will be in danger," he thought. This is a mind that does not cherish another's gain. The Puranas show again and again that Indra regards every austere person as a rival and is seized by envy and fear. He called Menaka, a dancer of his court, and sent her to disturb Vishvamitra's tapas.

Menaka came to earth and danced and sang where Vishvamitra was meditating. The story says Indra sent the wind and Kama as helpers to create a spring-like atmosphere. Vishvamitra opened his eyes and looked at Menaka. His tapas was broken. For many years he lived with her, and a daughter, Shakuntala, was born to them.

One day Vishvamitra realised that he had lost many years and rose in anger. Learning of Menaka and of Indra's scheme, he was furious. But instead of cursing, he quietly withdrew. He went again toward the north and performed still harsher tapas. In the end he attained the rank of Brahmarishi.

Indra's attempt to protect his position did not profit him. Vishvamitra rose in the end, and through Indra's act a lineage of Shakuntala and Bharata came into the world. By being unable to bear another's growth, Indra diminished his own fame, and acted as if he did not want dharma for himself.