Kural 170 · அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லை அஃதுஇல்லார்

சுவாமிமலைச் சிற்பிகள்

கும்பகோணத்துக்கு அருகில் உள்ள சுவாமிமலையில் வெண்கலத் திருமேனிகள் வார்க்கும் இரு சிற்பிகள் வாழ்ந்தனர். ஒருவர் ஆறுமுகம், மற்றவர் ராமலிங்கம். இருவரும் ஒரே தெருவில் தம் பட்டறைகளை அமைத்திருந்தனர். இருவரும் திறமையானவர்கள். ஆனால் இருவரின் சுபாவம் வேறு.

ஆறுமுகம் தம் அருகிலுள்ள ராமலிங்கத்தின் வேலைக்குக் கிடைக்கும் பாராட்டுகளைப் பொறுக்கவில்லை. ராமலிங்கம் வார்த்த நடராஜர் திருமேனியை ஒரு கோயில் வாங்கியபோது அவர் மனம் எரிந்தது. "என் வேலை அவனைவிட நன்றாக இருக்கிறது; ஆனால் அவனுக்குத்தான் பாராட்டு" என்று பேசினார். ராமலிங்கத்தின் மெழுகு அச்சுகளில் மறைமுகமாகத் தவறுகள் செய்யச் சிலரை ஏவினார் என்று ஊரில் பேச்சு எழுந்தது. அவர் தம் வேலையின் நுட்பங்களை மற்றவர்களுக்குக் கற்றுத் தருவதில்லை; ரகசியமாக வைத்துக் கொண்டார்.

ராமலிங்கம் அவரிடமிருந்து வேறு வழியில் சென்றார். தம் இளைய சிற்பிகளுக்கு அன்புடன் தம் நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார். பிற பட்டறைகளுக்குப் பாராட்டு கிடைக்கும்போது மகிழ்ந்து வாழ்த்தினார். ஆறுமுகத்தின் வேலையைப் பற்றியும் ஊரில் யாராவது குறை சொன்னால், "அவர் கைவண்ணம் சிறப்பானது" என்று அவரை ஆதரித்தார்.

ஆண்டுகள் கடந்தன. ராமலிங்கத்தின் பட்டறையில் பயின்ற இளைஞர்கள் பலர் தனித்தனியாகப் பெயர் பெற்றனர். அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் குருவை மதித்துப் பெரிய ஆணைகளை அவரிடம் கொண்டு வந்தனர். அவரது பட்டறை பெருகியது. ஆறுமுகத்தின் பட்டறையிலோ பணியாளர்கள் தங்கவில்லை. அவர் திறமை இருந்தும் வளரவில்லை.

ஒருநாள் பெரிய கோயிலொன்று புதிய உற்சவ மூர்த்திகள் வார்க்க ஆணை தந்தது. ஒரு பட்டறை மட்டும் செய்ய முடியாத பெரிய வேலை. ராமலிங்கம் தம் பட்டறையோடு, ஆறுமுகத்தையும் அழைத்து இணைந்து செய்ய முன்வந்தார். ஆறுமுகம் வெட்கப்பட்டாலும் மறுக்க முடியவில்லை. இருவரும் சேர்ந்து அழகிய திருமேனிகளை வார்த்தனர்.

பின்னாளில் ஆறுமுகம் தம் பட்டறையிலும் இளைஞர்களைச் சேர்த்து, ராமலிங்கத்திடம் கற்ற பகிர்ந்து கொள்ளும் பண்பை வளர்த்தார். இரண்டு பட்டறைகளும் இணைந்து தயாரித்த திருமேனிகள் தமிழகத்தின் பல ஆலயங்களுக்குச் சென்றன. மனத்தை விரிவாக்கியதன் பயனை அவர் வாழ்வின் கடைசிக் காலத்தில்தான் முழுமையாக உணர்ந்தார்.

அந்த நாள் முதல் ஆறுமுகத்தின் மனம் மாறியது. பொறாமை இல்லாத ராமலிங்கம் வளர்ந்ததும், பொறாமை கொண்ட தாம் தேங்கியதும் அவருக்குப் புரிந்தது. பின்னாளில் ஆறுமுகம் கூறினார்: "பொறாமையால் எவரும் பெரியவரானதில்லை." அவர் குறள் சொல்லவில்லை; ஆனால் வாழ்ந்து காட்டினார்.

The Sculptors of Swamimalai

At Swamimalai near Kumbakonam lived two sculptors who cast bronze images. One was Arumugam, the other Ramalingam. Both had their workshops on the same street. Both were skilled, but their natures were different.

Arumugam could not bear the praise that came to Ramalingam's work next door. When a temple bought the Nataraja image Ramalingam had cast, his heart burned. "My work is better than his, yet he gets the praise," he said. There was talk in the town that he had set people to secretly spoil Ramalingam's wax moulds. He would not teach the finer points of his craft to others, and kept it secret.

Ramalingam took another way. He lovingly taught his techniques to younger sculptors. When other workshops won praise he rejoiced and blessed them. If anyone in town found fault with Arumugam's work, he defended him, saying, "His hand is fine."

Years passed. Many young men who trained in Ramalingam's workshop made their own names. All respected their teacher and brought big orders to him. His workshop grew. In Arumugam's workshop, workers did not stay. For all his skill, he did not grow.

One day a great temple gave an order for new festival images. It was too big for a single workshop. Ramalingam offered to join with Arumugam and do it together, inviting him in. Arumugam felt ashamed, yet could not refuse. Together they cast beautiful images.

From that day Arumugam's mind changed. He understood that Ramalingam, without envy, had grown, and he, with envy, had stagnated. Later Arumugam said, "No one has ever become great through envy." He did not quote the Kural, but he lived it.