Kural 201 · தீவினையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்

யுதிஷ்டிரனும் துரியோதனனும் கூறியவை

இது மகாபாரதத்தில் துரியோதனனின் வாக்காகப் புகழ்பெற்றுள்ள ஒரு சொற்றொடரையும், யுதிஷ்டிரனின் நடத்தையையும் ஒப்பிடும் கதை. போருக்கு முன்பு ஒரு நாள் கண்ணன் துரியோதனனிடம் அறவுரை கூறி, பாண்டவர்களுக்கு அவர்கள் பங்கைத் தருமாறு வேண்டினார். துரியோதனன் தன் மனத்தைத் திறந்து ஒரு உண்மையைச் சொன்னதாக மரபு உரைக்கிறது: "அறம் எது என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அதைச் செய்ய என் மனம் செல்லவில்லை. அறமற்றது எது என்றும் எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அதிலிருந்து என் மனம் விலகவில்லை. என் இதயத்தில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு தெய்வம் என்னை இயக்குகிறது; அது சொல்கிறபடி நடக்கிறேன்."

இந்தச் சொற்கள் தீவினை செய்பவரின் மனநிலையை அழகாகக் காட்டுகின்றன. அவன் தீமையை அறிந்தும் அஞ்சவில்லை. தீவினை என்னும் செருக்கு அவனை ஆட்கொண்டிருந்தது. 'நான் தப்பித்துக்கொள்வேன்; என் படை பெரியது; பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் எல்லோரும் என் பக்கம் இருக்கிறார்கள்' என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு அச்சத்தை இல்லாமல் செய்தது.

இதற்கு நேர்மாறாக யுதிஷ்டிரன் சிறிய தவறுக்கும் அஞ்சுபவன். போர்க்களத்தில் துரோணாசாரியரை வெல்ல வேறு வழி இல்லாதபோது, 'அஸ்வத்தாமன் இறந்தான்' என்று கூறச் சொல்லி, 'அது யானை' என்பதைத் தாழ்ந்த குரலில் சொல்லுமாறு கண்ணன் அவனை வேண்டினார். யுதிஷ்டிரன் பலமுறை மறுத்தான். அவன் மனம் நடுங்கியது. இறுதியில் அவன் அவ்வாறு கூறிய அந்த ஒரு நொடிக்காக, அவனது தேர் இதுவரை தரைக்கு மேல் நான்கு அங்குலம் உயரத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அது தரையைத் தொட்டது என்று மரபு கூறுகிறது.

பின்னாளில் யுதிஷ்டிரன் சொர்க்கம் செல்லும் வழியில் இந்த ஒரு பொய்க்கு ஒரு கணம் நரகத்தைக் காண வேண்டியிருந்தது என்றும் புராணம் சொல்கிறது. சிறு தவறுக்கும் அஞ்சியவனின் நிலை இது. பெரிய கொடுமைகள் செய்தும் அஞ்சாத துரியோதனனுக்கு அவன் எண்ணியபடி நடக்கவில்லை.

பாண்டவர்களின் வாழ்க்கையிலும் இந்த அச்சம் அவர்களை நெறியில் நிறுத்தியது. வனவாசத்தில் துரியோதனனை வஞ்சகமாகக் கொல்லும் வாய்ப்புகள் பலமுறை வந்தன. ஆனால் தருமன் ஒவ்வொரு முறையும் மறுத்தான். அதனால் அவன் தேர்ந்தெடுத்த பாதை நீளமாக இருந்தாலும் பாதுகாப்பாக இருந்தது.

அஞ்சாத தீயவனும், அஞ்சும் சான்றோனும் ஒரே காவியத்தில் எதிர் எதிரே நிற்கிறார்கள். 'தீவினையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்' என்ற குறளின் இரு பக்கங்களையும் இந்த இருவரும் காட்டுகின்றனர்.

What Duryodhana and Yudhishthira Said and Did

This story compares a famous saying attributed to Duryodhana in the Mahabharata with the conduct of Yudhishthira. Before the war, one day Krishna counselled Duryodhana and begged him to give the Pandavas their share. The tradition says Duryodhana opened his mind and spoke a truth: "I know what dharma is, but my mind does not go toward doing it. I know what adharma is, but my mind does not turn away from it. Some deity in my heart drives me; I act as it says."

These words beautifully show the mind of an evildoer. He knew evil and still did not fear. The arrogance called evil deed had possessed him. The belief, "I will escape; my army is great; Bhishma, Drona and Karna are all on my side," removed fear from him.

In contrast, Yudhishthira feared even a small wrong. In the battlefield, when there was no other way to defeat Drona, Krishna asked him to announce "Ashvatthama is dead," and to murmur "the elephant" in a low voice. Yudhishthira refused again and again. His mind trembled. Finally he said so, and for that one instant, tradition says, his chariot which had until then run four finger-widths above the ground touched the ground.

The Purana says that later, on his way to heaven, he had to see hell for a moment for this one half-lie. That was the condition of one who feared even a small fault. The fearless Duryodhana, who committed great cruelties, did not come to a good end.

The fearless wicked man and the fearing noble one stand face to face in the same epic. These two show both sides of the verse: the evil do not fear, the worthy do.