Adhigaram 21

Dread of Evil Deeds

தீவினையச்சம் · Theevinaiyachcham

தீவினையச்சம் அதிகாரம், தீய செயல்களால் வரும் துன்பங்களை எண்ணி அவற்றைச் செய்ய அஞ்சவேண்டும் என்று கூறுகிறது. தீயவை தீயைவிடக் கொடியவை என்றும், அவை செய்தவனை நிழல்போல் தொடர்ந்து அழிக்கும் என்றும், பகைவருக்குக்கூடத் தீங்கு செய்யாமையே அறிவின் உச்சம் என்றும் வள்ளுவர் அறிவுறுத்துகிறார்.

This chapter urges us to dread evil deeds because of the suffering they bring. Valluvar says evil is to be feared more than fire, that it follows its doer like a shadow, and that not harming even an enemy is the summit of wisdom.

அறிமுகம்

ஈகைக்கு முன்பே இல்லறவியலில் தீவினையச்சம், ஒப்புரவறிதல் ஆகிய அதிகாரங்கள் வருகின்றன. இந்த அதிகாரத்தின் தலைப்பு 'தீவினை + அச்சம்', அதாவது தீய செயல்களுக்கு அஞ்சுதல். இது அச்சத்தைப் போற்றும் அதிகாரம் அல்ல; தீமையை அஞ்சுவதன் மூலம் நன்மையை நாடும் அதிகாரம். பொதுவாக அச்சம் பலவீனமாகக் கருதப்படும். ஆனால் தீமையைக் கண்டு அஞ்சுவது ஞானத்தின் அடையாளம் என்பது வள்ளுவரின் பார்வை. நெருப்பைக் கண்டு அஞ்சும் குழந்தை தீயில் விழுவதில்லை; தீவினையை அஞ்சும் மனிதன் துன்பத்தில் விழுவதில்லை.

முதல் குறள் தீவினை செய்பவர் அதற்கு அஞ்சுவதில்லை, ஆனால் சான்றோர் அஞ்சுவர் என்கிறது. இரண்டாம் குறள் தீமை மேலும் தீமையையே பிறப்பிப்பதால் தீயைவிடத் தீயவை அஞ்சத்தக்கவை என்கிறது. மூன்றாம் குறள், பகைவருக்குக்கூட தீங்கு செய்யாமையே அறிவுகளுள் தலைசிறந்தது என்கிறது. நான்காம் குறள் பிறருக்குக் கேடு சூழ்ந்தால் அறமே சூழ்ந்தவனுக்குக் கேடு சூழும் என எச்சரிக்கிறது. ஐந்தாம் குறள், வறுமையை எண்ணித் தீவினை செய்தால் மேலும் வறியவனாவாய் என்கிறது.

ஆறாம் குறள், துன்பத்தை விரும்பாதவன் பிறருக்குத் துன்பம் செய்யலாகாது என்கிறது. ஏழாம், எட்டாம் குறள்கள் வினைப்பகை எனப்படும் தீவினையின் பலன் ஒருபோதும் விடாது; நிழல்போல் பின்தொடர்ந்து அழிக்கும் என்கின்றன. ஒன்பதாம் குறள், தன்னைத் தானே நேசிப்பவன் தீவினையின் பக்கம் சிறிதும் நெருங்கலாகாது என்கிறது. இறுதிக் குறள், நேர்வழியை விட்டு விலகித் தீவினை செய்யாதவனே கேடற்றவன் என முடிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் இந்திய மரபில் கர்மக் கொள்கையோடு நெருங்கியது. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அதற்குரிய பலன் உண்டு என்ற நம்பிக்கை நம் புராணங்களிலும் இதிகாசங்களிலும் பரவியுள்ளது. 'விதைத்ததையே அறுப்பாய்' என்ற பழமொழி அதையே சொல்கிறது. தீவினை செய்தவன் அதன் பலனிலிருந்து தப்ப முடியாது என்ற உண்மையை உணர்ந்தால், தீமை செய்யும் ஆசை தானே அடங்கும்.

தீவினையைப் பற்றிய வள்ளுவரின் பார்வையில் இன்னொரு நுட்பமும் உண்டு. அவர் தீவினையைச் செயலாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; எண்ணமாகவும் பார்க்கிறார். 'மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க' என்ற குறள் மனத்தில் எழும் எண்ணத்தையே தவிர்க்கச் சொல்கிறது. செயல் நிகழ்வதற்கு முன் எண்ணம் தோன்றுகிறது; அந்த எண்ணத்தின் வேரிலேயே அதைக் களைந்துவிட்டால் செயல் நிகழாது. இதனால்தான் நம் மரபு மனத்தூய்மையை முதன்மையாகக் கருதுகிறது. மனம், மொழி, மெய் ஆகிய மூன்றாலும் தீமை செய்யாமையே முழுமையான அறம்.

இந்த அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் வறுமையையும் எண்ணத்தில் கொள்கிறார். 'இலன் என்று தீயவை செய்யற்க' என்ற குறள் வறுமையில் வாடுபவருக்குச் சொல்கிறது: உன் வறுமை உன் தீவினைக்கு நியாயம் ஆகாது. இது கடினமான அறிவுரை; ஆனால் அன்புடன் சொல்லப்பட்டது. ஏனெனில் தீவினையால் வறுமை தீராது என்பதே உண்மை. நேர்மையாக இருந்து வறுமையை எதிர்கொள்பவரை சமுதாயம் ஒருநாள் கைதூக்கிவிடும் என்ற நம்பிக்கையும் இதன் பின்னால் இருக்கிறது.

இல்லறத்தாருக்கு இந்த அதிகாரம் இரு வகையில் பயன்படுகிறது. ஒன்று, தம் செயல்களில் எச்சரிக்கையாக இருக்க உதவுகிறது. மற்றொன்று, பிள்ளைகளுக்கு அறத்தைக் கற்பிக்கும்போது தீமையின் விளைவைப் புரியவைக்க உதவுகிறது. 'அடிக்கு அஞ்சி நல்லவனாக இரு' என்பதைவிட, 'தீமை தனக்கே தீங்கு தரும் என்பதை உணர்ந்து நல்லவனாக இரு' என்பதே நிலையான கல்வி. வள்ளுவர் அந்த வழியையே தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

இன்றைய உலகில் நாம் சட்டத்துக்கு அஞ்சுகிறோம், பிடிபடுவோம் என்று அஞ்சுகிறோம். ஆனால் வள்ளுவர் கூறும் அச்சம் அதைவிட ஆழமானது: யாரும் பார்க்காதபோதும், சட்டம் தண்டிக்காதபோதும், என் செயல் எனக்கே தீங்கு தரும் என்ற அறிவு. அந்த அறிவுதான் ஒருவனை உள்ளிருந்து காக்கும் வேலி. இந்தக் கருத்தை அன்றாட வாழ்வில் கொண்டுவந்தால் நம் முடிவுகள் தெளிவாகும்; மனம் அமைதி பெறும்.

Introduction

Before Giving, the section on domestic virtue contains the chapters Dread of Evil Deeds and Duty to Society. The title of this chapter is 'theevinai + achcham', fear of evil deeds. It is not a chapter praising fear; it seeks good through fear of evil. Fear is generally regarded as weakness. But Valluvar's view is that fearing evil is the mark of wisdom. The child who fears fire does not fall into it; the man who dreads evil deeds does not fall into suffering.

The first verse says that those who do evil do not fear it, but the worthy do. The second says that evil begets more evil, so evil is to be feared more than fire. The third says that not harming even an enemy is the chief of all wisdoms. The fourth warns that if one plots another's ruin, dharma itself will plot the ruin of the plotter. The fifth says that if one does evil thinking of one's poverty, he will become poorer still.

The sixth says that one who does not want suffering must not cause suffering to others. The seventh and eighth say that the fruit of evil, called 'vinaippagai', the enemy of one's deeds, never leaves; like a shadow it follows and destroys. The ninth says that one who loves himself must not approach evil in the slightest. The last concludes that one who does not leave the straight path to do wrong is free from ruin.

This chapter is close to the doctrine of karma in the Indian tradition. The belief that every act has its fruit pervades our Puranas and epics. The proverb 'you reap what you sow' says the same. When one realises that the doer of evil cannot escape its fruit, the desire to do evil subsides of itself.

In today's world we fear the law and fear being caught. But the fear Valluvar speaks of is deeper: the knowledge that even when nobody sees, even when law does not punish, my act will bring harm to me. That knowledge is a fence that protects one from within. If we bring this thought into daily life, our decisions become clear and the mind finds peace.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

இரத்தினாகரன் வால்மீகியான கதை

இது ஸ்கந்த புராணம், அத்யாத்ம ராமாயணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் வால்மீகி முனிவரின் முற்கால வரலாறு. வால்மீகி முனிவர் முன்பு இரத்தினாகரன் என்ற பெயருடன் வனத்தில் வாழ்ந்தவர் என்று மரபு சொல்கிறது. அவர் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வழிப்போக்கர்களை மறித்துப் பொருள் பறித்து வந்தார். அந்தத் தொழில் பாவம் என்ற எண்ணம் அவருக்கு எழவில்லை. மனைவி மக்கள் பசியோடு இருக்கக்கூடாது என்பதே அவர் நியாயமாக இருந்தது.

ஒருநாள் நாரத முனிவர் அந்த வழியே வந்தார். இரத்தினாகரன் அவரை மறித்தான். நாரதர் அஞ்சவில்லை; புன்னகையோடு, "என்னிடம் பொருள் இல்லை; ஒரு வீணையும் ஒரு மனத்தின் அமைதியும் மட்டுமே உள்ளன" என்றார். பின்னர் அவனிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார்: "நீ செய்யும் இந்தத் தொழிலால் வரும் பாவத்தில் உன் மனைவி மக்கள் பங்கு கொள்வார்களா? அவர்களிடம் கேட்டு வா." தப்பி ஓடிவிடக்கூடாது என்று இரத்தினாகரன் நாரதரை மரத்தில் கட்டிவிட்டுச் சென்றான்.

வீட்டுக்குச் சென்று தந்தையிடம், தாயிடம், மனைவியிடம் கேட்டான்: "நான் உங்களுக்காகப் பாவம் செய்கிறேன். அந்தப் பாவத்தில் நீங்கள் பங்கு கொள்வீர்களா?" ஒவ்வொருவரும் ஒரே பதிலைச் சொன்னார்கள்: "எங்களைக் காப்பது உன் கடமை. நீ சேர்க்கும் பாவத்துக்கு நீயே பொறுப்பு. அதில் நாங்கள் பங்கு கொள்ளமாட்டோம்." அந்தச் சொற்கள் அவன் நெஞ்சில் இடியாக இறங்கின.

இரத்தினாகரன் ஓடிவந்து நாரதரின் கட்டுகளை அவிழ்த்தான். அவர் காலில் விழுந்து கதறினான்: "என் பாவத்துக்கு நானே ஆளானேன் என்று இப்போதுதான் அறிந்தேன். நான் இனி என்ன செய்வது?" நாரதர் அவனுக்கு 'ராம' நாமத்தை உபதேசித்தார். ஆனால் தீவினையால் கல்லாகிப்போன அவன் நாக்கு அந்த நாமத்தை சொல்ல இயலவில்லை. எனவே நாரதர் 'மரா மரா' (மரம் மரம்) என்று சொல்லச் சொன்னார். திரும்பத் திரும்ப அவன் சொன்னபோது அது 'ராம ராம' என்று ஒலித்தது.

இரத்தினாகரன் ஆண்டுக்கணக்காக அசையாமல் தவம் செய்தான். அவன் உடலைச் சுற்றி எறும்புப் புற்று வளர்ந்தது. வால்மீகம் என்ற சொல்லுக்குப் புற்று என்று பொருள்; அதிலிருந்து வெளிவந்ததால் அவன் வால்மீகி என்றழைக்கப்பட்டான். பின்னர் பிரம்மாவின் அருளால் இராமாயணம் என்ற காவியத்தை இயற்றினான்.

இரத்தினாகரனின் கதையில் மிகவும் முக்கியமான இடம் அவன் குடும்பத்தாரிடம் கேட்ட கேள்வி. 'பாவத்தில் பங்கு கொள்வீர்களா?' என்ற இந்தக் கேள்விக்கு அவர்கள் அளித்த பதில் ஒரு பேருண்மையைக் காட்டுகிறது: தீவினையின் பலன் செய்தவனுக்கே உரியது. மற்றவர்கள் பயன் பெற்றாலும் பாவம் அவர்களுக்குப் போவதில்லை. நாம் பலரும் 'குடும்பத்துக்காகத்தான் செய்கிறேன்' என்று தீவினைகளை நியாயப்படுத்துகிறோம். இக்கதை அந்த நியாயத்தை உடைக்கிறது.

நாரதர் கட்டுண்டு நின்ற நேரத்திலும் அஞ்சவில்லை, கோபப்படவில்லை. அவர் இரத்தினாகரனுக்குத் தண்டனை சொல்லவில்லை; ஒரு கேள்வியை மட்டும் கேட்டார். சில நேரங்களில் உண்மையான ஆசிரியர் பதில் சொல்வதில்லை, சரியான கேள்வியை எழுப்புகிறார். அந்தக் கேள்வி இரத்தினாகரனின் மனத்தை உலுக்கியது. வள்ளுவர் கூறும் அச்சம் அத்தகையது: தண்டனைக்கு அஞ்சும் அச்சமல்ல, உண்மையை உணர்ந்து வரும் விழிப்பு.

வால்மீகியின் கதை நமக்கு ஒரு நம்பிக்கையையும் தருகிறது. எவ்வளவு தீவினை செய்திருந்தாலும், மனம் திரும்பி அஞ்சி விலகுபவனுக்கு வழி உண்டு. அவன் தவம் அவன் பாவங்களை எரித்தது. ஆனால் இந்த நம்பிக்கை தீவினையை எளிதாகச் செய்யலாம் என்பதற்கான உரிமம் அல்ல. அவன் ஆண்டுக்கணக்கில் தவம் செய்து அதற்கான விலையைத் தந்தான். ஆகவே முன்னெச்சரிக்கையே சிறந்த வழி.

இன்றைய வாழ்வில் இரத்தினாகரன் போன்ற நிலை பலருக்கும் வரலாம். குடும்பத்துக்காக என்று கூறி நேர்மையற்ற வழிகளில் பொருள் சேர்ப்பவர்கள் ஒரு கணம் நின்று, தம் குடும்பத்தார் அந்தப் பாவத்தில் பங்கு கொள்வார்களா என்று கேட்டுப் பார்க்கலாம். உண்மையான பதில் அவர்கள் மனத்திலேயே கிடைக்கும். அந்த விழிப்பு வந்த நொடியில் தீவினைக்கு அஞ்சும் அறிவு பிறக்கிறது; அதுவே வால்மீகியாக மாறும் முதல் படி.

தீவினையின் பயன் தன் குடும்பத்துக்கும் உரியதல்ல, தனக்கே உரியது என்று அறிந்தபோது அவனுக்குத் தோன்றிய அச்சமே அவனைத் திருப்பியது. அந்த அச்சம் அவனை அழிக்கவில்லை; ஆக்கியது. தீவினைக்கு அஞ்சுதல் ஒருவனை ஆதிகவியாக்கும் வலிமை உடையது என்பதற்கு இக்கதை சான்று.

Chapter story

How Ratnakara Became Valmiki

This is the early history of the sage Valmiki as told in the Skanda Purana and the Adhyatma Ramayana. The tradition says that Valmiki once lived in the forest under the name Ratnakara. To support his family he waylaid travellers and seized their goods. It never occurred to him that this livelihood was sin. His justification was that his wife and children must not go hungry.

One day the sage Narada passed that way. Ratnakara stopped him. Narada was not afraid; he smiled and said, "I have no wealth, only a veena and a peaceful mind." Then he asked him one question: "Will your wife and children share the sin that comes from this trade of yours? Go and ask them." Lest he escape, Ratnakara tied Narada to a tree and went.

At home he asked his father, his mother and his wife: "I commit sin for you. Will you share that sin?" Each gave the same answer: "To protect us is your duty. The sin you gather is yours alone. We will not share it." Those words struck his chest like thunder.

Ratnakara ran back and untied Narada. Falling at his feet he cried, "Only now do I know that I am answerable for my own sin. What shall I do?" Narada taught him the name 'Rama'. But his tongue, hardened by evil deeds, could not utter that name. So Narada told him to say "Mara, mara" (tree, tree). As he repeated it, it sounded as "Rama, Rama".

For years Ratnakara did penance without moving. An anthill grew around his body. Valmika means anthill; because he emerged from it he was called Valmiki. Later, by Brahma's grace, he composed the epic Ramayana.

The most important point in Ratnakara's tale is the question he put to his family. Their answer to 'Will you share in the sin?' reveals a great truth: the fruit of an evil deed belongs to the doer alone. Even if others benefit, the sin does not pass to them. Many of us justify evil deeds by saying 'I do it only for the family'. This story breaks that justification.

Narada, tied up, was neither afraid nor angry. He did not pronounce punishment on Ratnakara; he asked only a question. Sometimes the true teacher does not give an answer but raises the right question. That question shook Ratnakara's mind. The fear Valluvar speaks of is of this kind: not the fear of punishment but an awakening that comes with recognition of truth.

Valmiki's story also gives hope. However much evil one has done, there is a way for one who turns back in fear and withdraws. His penance burned his sins. But this hope is no licence to commit evil lightly. He paid the price with years of penance. So prevention is the best course.

The fear that arose in him when he learned that the fruit of the evil deed was his alone and not his family's turned him around. That fear did not destroy him; it made him. The tale is evidence that dread of evil deeds can make a man the first poet.

முக்கியப் பாடங்கள்

தீவினையைச் செய்பவர் அஞ்சுவதில்லை; சான்றோர் அஞ்சுவர்.
தீயவை தீயைவிடக் கொடியவை; அவை மேலும் தீமையையே பிறப்பிக்கும்.
பகைவருக்கும் தீங்கு செய்யாதிருப்பதே அறிவுகளுள் தலைசிறந்தது.
தீவினையின் பலன் நிழல்போல் செய்தவனைத் தொடர்ந்து வரும்.
தன்னை நேசிப்பவன் தீவினையின் பக்கம் சிறிதும் செல்லக்கூடாது.

Key lessons

The doers of evil do not fear it; the worthy do.
Evil is worse than fire, for it begets more evil.
Not harming even an enemy is the highest wisdom.
The fruit of evil follows its doer like a shadow.
One who loves himself must not go near evil at all.