Against Vain Speaking

பேசிய ஆமை

இது விஷ்ணு சர்மாவின் பஞ்சதந்திரத்தின் 'அபரீட்சித காரகம்' பகுதியிலும் மித்ரபேதத்திலும் சொல்லப்படும் ஆமையின் கதை. ஒரு குளத்தில் கம்புகிரீவன் என்ற ஆமை வாழ்ந்தது. அதற்கு இரண்டு அன்னப்பறவை நண்பர்கள் இருந்தன. மூவரும் குளக்கரையில் அடிக்கடி அமர்ந்து பேசி மகிழ்ந்தனர். ஆமையின் ஒரே குறை அதன் பேச்சு ஆர்வம். ஒரு சொல் கேட்டால் பத்து சொல் பதில் சொல்லாமல் அதனால் இருக்க முடியாது. ஏன், எதற்கு என்று தேவையற்ற விளக்கங்களையும் அள்ளி வீசும்.

ஒரு கோடைக் காலத்தில் மழை பொய்த்துப் போனது. குளம் வற்றத் தொடங்கியது. ஆமைக்குத் தண்ணீர் இல்லாமல் வாழ முடியாது என்ற அச்சம் வந்தது. அன்னங்கள் தம் நண்பனுக்கு உதவ எண்ணின. "வேறு ஒரு குளம் இருக்கிறது; அங்கே நாங்கள் உன்னைக் கொண்டு செல்கிறோம். ஒரு குச்சியை எடுத்து வருகிறோம்; அதன் நடுவே நீ உன் வாயால் கடித்துக்கொள். நாங்கள் இரு முனைகளையும் பிடித்துப் பறப்போம். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை: வழியில் யார் என்ன சொன்னாலும் நீ வாய் திறக்கக்கூடாது. திறந்தால் விழுந்துவிடுவாய்" என்றன.

ஆமை ஒப்புக்கொண்டது. குச்சியைக் கடித்துக்கொண்டது. அன்னங்கள் அதைத் தூக்கிக்கொண்டு வானில் பறக்கத் தொடங்கின. அவை ஒரு ஊரைக் கடந்தபோது, கீழே இருந்த மக்கள் வானத்தில் நடக்கும் இந்த விந்தையைக் கண்டனர். "அட, இரண்டு அன்னம் ஒரு ஆமையைத் தூக்கிப் போகின்றன!" என்று சிரித்துக் கூவினர். சிலர் கைகொட்டிச் சிரித்தனர். சிலர் கேலி செய்தனர்.

ஆமை அமைதியாக இருக்க முயன்றது. ஆனால் மக்களின் கேலிச் சொற்கள் அதன் மனத்தை அரித்தன. "இவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள்? என்னைப் பற்றி இப்படிப் பேச அவர்களுக்கு என்ன உரிமை? நான் அவர்களுக்கு ஒரு பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும்" என்று நினைத்தது. அன்னங்கள் "வாய் திறக்காதே!" என்று கூறியபோதும், அதன் ஆர்வம் அடங்கவில்லை. அது வாயைத் திறந்து, "நீங்கள் எல்லாம்..." என்று தொடங்கியது.

அவ்வளவுதான். குச்சி வாயிலிருந்து நழுவியது. ஆமை வானத்திலிருந்து கீழே விழுந்து மாண்டது. மக்கள் கூடி அதைப் பார்த்தனர். அன்னங்கள் வருத்தத்தோடு பறந்து சென்றன.

இந்தக் கதையில் ஆமையின் தவறு எங்கே என்று பார்க்க வேண்டும். அது பேசுவதற்கு முன் ஒரு கணம் எண்ணவில்லை. 'இந்தப் பதில் எனக்கு என்ன பயன் தரும்?' என்ற கேள்வியை அது கேட்டிருந்தால் வாயைத் திறந்திருக்காது. மக்கள் அதைப் பார்த்துச் சிரித்தனர்; ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு அதற்குத் தீங்கு செய்யவில்லை. தீங்கு செய்தது அதன் சொந்தப் பதில் ஆசைதான். பிறர் சொல்லுக்குப் பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும் என்ற வீம்பு அதன் உயிரைப் பறித்தது.

அன்னப் பறவைகளின் அறிவுரையும் கவனிக்கத்தக்கது. அவை நண்பனின் இயல்பை அறிந்தவை. அதனால்தான் முன்கூட்டியே 'வாய் திறக்காதே' என்று எச்சரித்தன. நல்ல நண்பர்கள் நம் பலவீனங்களை அறிந்து எச்சரிக்கின்றனர்; ஆனால் எச்சரிக்கையை ஏற்பதும் ஏற்காததும் நம் கையில் இருக்கிறது. ஆமை அந்த எச்சரிக்கையை ஏற்றிருந்தால், அது புதிய குளத்தை அடைந்து நீண்ட காலம் வாழ்ந்திருக்கும்.

பஞ்சதந்திரத்தை ஆசிரியர் விஷ்ணு சர்மா அரசகுமாரர்களுக்கு நீதி கற்பிக்கவே எழுதினார் என்று மரபு சொல்கிறது. ஆறு மாதத்தில் அவர்களை அறிவாளிகளாக்கும் வாக்குறுதியோடு அவர் இந்தக் கதைகளைச் சொன்னார். இந்தக் கதை சிறியது என்றாலும் மன்னர்களுக்கும் பொருந்தும்: அரசன் பயனற்ற சொல்லால் மிகுதியாக ஆரவாரம் செய்தால் அவன் நாட்டின் பாதுகாப்பும் உயரத்திலிருந்து விழும்.

இன்றைய உலகில் ஆமையின் நிலை நம் எல்லோருக்கும் வருகிறது. இணையத்தில் யாரோ ஒருவர் நம்மைப் பற்றி ஏதாவது எழுதினால் உடனே பதில் எழுத வேண்டும் என்ற தூண்டுதல் எழுகிறது. அந்த ஒரு பதில் நம் அமைதியையும், சில நேரங்களில் வேலையையும் உறவையும் பறித்துவிடுகிறது. பதில் சொல்ல வேண்டிய சொல் எது, விழுங்க வேண்டிய சொல் எது என்று தேர்ந்தெடுக்கும் பக்குவமே அறிவு. அன்னங்கள் பிடித்திருந்த குச்சியை ஆமை தன் வாயால் கடித்திருந்தது போல, நாமும் நம் வாயால் நம் பாதுகாப்பைப் பற்றியிருக்கிறோம் என்பதை மறக்கக்கூடாது.

தேவையற்ற, பயனற்ற ஒரு பதிலுக்காகத் தன் உயிரையே இழந்த அந்த ஆமையின் கதை, வீண் பேச்சின் ஆபத்தை எளிய வடிவில் உணர்த்துகிறது. அது மக்களுக்குப் பதில் சொல்லிப் பெற்றது எதுவும் இல்லை; இழந்ததோ வாழ்வு. 'பலர் வெறுக்கும் பயனில சொல்லுவான் எல்லாரும் எள்ளப்படும்' என்ற குறளை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

The Tortoise That Spoke

This is the tortoise tale told in the Panchatantra of Vishnu Sharma, in the Mitrabheda and the Aparikshitakaraka sections. In a pond lived a tortoise named Kambugriva. He had two swan friends. The three often sat on the bank and talked happily. The tortoise's only fault was his love of talk. If he heard one word he could not keep from answering with ten. He would pour out needless explanations of why and wherefore.

One summer the rains failed. The pond began to dry up. The tortoise feared he could not live without water. The swans wished to help their friend. "There is another pond; we will carry you there. We will bring a stick; bite its middle with your mouth. We will hold the two ends and fly. But on one condition: whatever anyone says on the way, you must not open your mouth. If you do, you will fall."

The tortoise agreed and bit the stick. The swans lifted him and flew into the sky. As they crossed a town, the people below saw this marvel in the sky. "Look, two swans are carrying a tortoise!" they shouted laughing. Some clapped, some jeered.

The tortoise tried to stay silent. But the jeering words gnawed at his mind. "What do they think? What right have they to say this of me? I must answer them," he thought. Though the swans said, "Don't open your mouth!", his eagerness did not subside. He opened his mouth and began, "You all..."

That was all. The stick slipped from his mouth. The tortoise fell from the sky and died. People gathered to look at him. The swans flew away in sorrow.

Where was the tortoise's fault? He did not think for one moment before speaking. Had he asked, 'What benefit will this reply bring me?', he would not have opened his mouth. The people laughed at him, but their laughter did him no harm. What harmed him was his own wish to reply. The stubborn urge to answer every word others say took his life.

The swans' counsel also deserves notice. They knew their friend's nature, and so warned him in advance not to open his mouth. Good friends know our weaknesses and warn us; but whether we heed the warning is in our hands. Had the tortoise accepted it, he would have reached the new pond and lived long. The tradition says Vishnu Sharma composed the Panchatantra to teach princes statecraft, and the lesson applies to kings too.

The tale of the tortoise who lost his very life for a needless, profitless reply shows the danger of vain speech in simple form. He gained nothing by answering the people; what he lost was his life. This story recalls the verse: one who speaks vain words that vex many will be despised by all.