Kural 193 · நயனிலன் என்பது சொல்லும் பயனில

உத்தர குமாரனின் வீராப்பு

இது மகாபாரதத்தின் விராட பர்வத்தில் சொல்லப்படும் உத்தர குமாரனின் கதை. பாண்டவர்கள் ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசத்தை விராட நாட்டில் கழித்தனர். அர்ஜுனன் பிருகந்நளை என்ற பெயரில் அரசகுமாரியின் நடன ஆசிரியராக இருந்தான். ஒருநாள் விராடன் தனது படையுடன் திரிகர்த்தர்களுடன் போரிடச் சென்றிருந்தான். அப்போது கௌரவர்கள் பசுக்கூட்டங்களைக் கவர வடக்கிலிருந்து வந்து தாக்கினர்.

அரண்மனையில் இருந்தவன் விராடனின் மகன் உத்தர குமாரன். பசுக்களைக் காக்க யாரும் இல்லை என்று கேள்விப்பட்டு அவன் பெண்கள் முன் வீரம் பேசினான். "நான் மட்டும் ஒரு தேரோட்டி கிடைத்தால் கௌரவர்களை அழித்துவிடுவேன். பீஷ்மரா, துரோணரா, கர்ணனா, எவரையும் நான் அஞ்சமாட்டேன். இப்போதே சென்று அவர்களை ஒரு கணத்தில் துரத்திவிடுவேன்" என்று ஆரவாரமாகப் பேசினான். அந்தப் பேச்சை அங்கிருந்த பெண்களும் பணியாளர்களும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

திரௌபதி, அந்த நேரத்தில் சைரந்திரி வேடத்தில் இருந்தவள், பிருகந்நளையை அவனுக்குத் தேரோட்டியாகப் பரிந்துரைத்தாள். உத்தர குமாரன் ஒப்புக்கொண்டான். தேர் புறப்பட்டது. ஆனால் கௌரவர்களின் பெரும் படையையும், தேர்களையும், யானைகளையும், கொடிகளையும், பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற மாவீரர்களையும் தொலைவில் கண்டதும் அவன் உடல் நடுங்கியது.

"தேரை நிறுத்து! என்னால் இவர்களை எதிர்கொள்ள முடியாது. நான் திரும்பப் போகிறேன்" என்று கத்தி, தேரிலிருந்து குதித்து ஓடினான். வீரம் பேசிய வாய் இப்போது அலறியது. பிருகந்நளை அவனைத் துரத்திப் பிடித்தாள். "அரச குமாரனே, ஓடாதீர். பெண்களிடம் வீரம் பேசிவிட்டு இப்போது பின்வாங்கினால் உங்களை எல்லோரும் எள்ளுவார்கள்" என்றாள்.

பின்னர் அர்ஜுனன் தன் உண்மை வடிவத்தை உத்தர குமாரனுக்கு வெளிப்படுத்தினான். உத்தர குமாரன் சாரதியாகவே இருக்க, அர்ஜுனனே தனியாகக் கௌரவர்களை வென்று பசுக்களை மீட்டான். உத்தர குமாரன் போரில் எதுவும் செய்யவில்லை; அவன் பேச்சில் மட்டும் வீரன்.

அரண்மனைப் பெண்களின் முன் வீரம் பேசுவது எளிது; போர்க்களத்தில் அதை நிறைவேற்றுவது கடினம். இந்த இடைவெளியே உத்தர குமாரனின் பேச்சைப் பயனற்றதாக்கியது. பின்னாளில் அவன் தன் தவற்றை உணர்ந்தான். பாண்டவர்களின் உண்மையைத் தெரிந்த பிறகு தன் தங்கை உத்தரையை அபிமன்யுவுக்கு மணமுடிக்க முன்வந்தான். அவன் மனம் திருந்தியதன் அடையாளம் அது.

வெற்று வீம்புச் சொற்களை மிகுதியாகப் பேசியவன் செயலின் நேரம் வந்தபோது நடுங்கியதன் மூலம் தன் வெறுமையைத் தானே வெளிப்படுத்திக்கொண்டான். 'நயனிலன் என்பது சொல்லும் பயனில பாரித்து உரைக்கும் உரை' என்பதற்கு இது நிகழ்ச்சி சான்று.

Uttara Kumara's Boast

This is the story of Uttara Kumara told in the Virata Parva of the Mahabharata. The Pandavas spent the year of incognito in the Matsya kingdom of Virata. Arjuna, under the name Brihannala, was the dance teacher of the princess. One day Virata had gone with his army to fight the Trigartas. Then the Kauravas came from the north and attacked to seize the herds of cattle.

The one in the palace was Virata's son Uttara Kumara. Hearing there was no one to protect the cattle, he boasted before the women. "If only I get a charioteer I will destroy the Kauravas. Bhishma, Drona, Karna, I fear none. I will go right now and drive them away in a moment," he said noisily. The women and attendants there were listening to this talk.

Draupadi, then in the disguise of Sairandhri, recommended Brihannala as his charioteer. Uttara Kumara agreed. The chariot set out. But when he saw from afar the great Kaurava army, the chariots, elephants and banners, and warriors like Bhishma, Drona and Karna, his body trembled.

"Stop the chariot! I cannot face these. I am going back," he cried, jumped from the chariot and ran. The mouth that spoke of valour now screamed. Brihannala ran after and caught him. "Prince, do not run. Having boasted before the women, if you retreat now everyone will mock you," she said.

Then Arjuna revealed his true form to Uttara Kumara. With Uttara as charioteer, Arjuna alone defeated the Kauravas and rescued the cattle. Uttara did nothing in the fight; he was a hero only in speech.

One who had spoken many empty boasts trembled when the time for action came, and so revealed his own emptiness. This event is a witness to the verse: speech that multiplies useless words declares that the speaker lacks virtue.