Kural 198 · அரும்பயன் ஆயும் அறிவினார் சொல்லார்

தட்சிணாமூர்த்தியின் மௌன உபதேசம்

இது சிவபெருமானின் தட்சிணாமூர்த்தி வடிவம் பற்றிய புராண மரபிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கதை. சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர் என்ற நான்கு முனிவர்கள் பிரம்மாவின் மைந்தர்கள். அவர்கள் இளம் வயதிலேயே வேத நூல்களில் தேர்ச்சி பெற்றனர். ஆனால் உயர்ந்த உண்மையின் பொருள் என்ன என்ற ஐயம் அவர்களுக்கு நீங்கவில்லை. தாங்கள் கற்றவை அனைத்தும் சொற்களாகவே இருந்தன; அனுபவமாக உணரப்படவில்லை என்று அவர்கள் கண்டனர்.

அவர்கள் கைலாயத்துக்குச் சென்றனர். அங்கே சிவபெருமான் ஆலமரத்தின் கீழ், தெற்கு நோக்கி அமர்ந்து, இளைய உருவில் குருவாகத் தோன்றினார். அவரே தட்சிணாமூர்த்தி. நால்வரும் பணிவுடன் அவரை வணங்கி, தங்கள் ஐயங்களை முன்வைத்தனர். பலவிதமான கேள்விகள் அவர்களிடம் இருந்தன.

தட்சிணாமூர்த்தி ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை. அவர் வலது கையில் சின் முத்திரையைக் காட்டினார்: கட்டை விரலும் ஆள்காட்டி விரலும் இணைந்த நிலை. அது ஜீவனும் பிரம்மமும் ஒன்றே என்ற உண்மையின் அடையாளம். அவர் கண்கள் அமைதியாக இருந்தன. அந்த மௌனத்திலேயே நால்வர் மனத்திலும் இருந்த ஐயங்கள் அனைத்தும் நீங்கின என்று புராணம் கூறுகிறது.

இதைச் சங்கராச்சாரியார் தமது தட்சிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்திரத்தில் அழகாகக் கூறுகிறார்: "குருவோ மௌனம், சீடர்களோ ஐயம் தீர்ந்தவர்கள்; இது ஆச்சரியம்". ஆயிரம் சொற்கள் தர முடியாத தெளிவை ஒரு மௌனம் தந்தது.

தட்சிணாமூர்த்தியின் தோற்றமே ஒரு செய்தி. ஆலமரம் தென் திசை நோக்கிய இடம் என்பது மரபு; தெற்கு யமனின் திசை, மரணத்தை வெல்லும் அறிவின் திசை என்பர். அவர் கையில் ஏடு, ருத்ராக்ஷ மாலை, அக்கினி, சின் முத்திரை ஆகியவை உள்ளன. கால் அடியில் அறியாமையின் வடிவான முயலகன் மிதிபடுகிறான். இவை அனைத்தும் பேசாமலே உணர்த்தப்படும் பாடங்கள்.

தமிழகக் கோவில்களில் தட்சிணாமூர்த்தி கோஷ்ட தெய்வமாக தெற்குச் சுவரில் வணங்கப்படுகிறார். வியாழக்கிழமைகளில் அவரை வழிபடுவது ஞானத்தையும் கல்வியையும் தரும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. மாணவர்கள் அவரை நினைந்து கல்வியைத் தொடங்குவர்.

நால்வரும் ஐயம் நீங்கிய பின் பேசவில்லை; அமைதியாக அவரைப் பணிந்தனர். பயனுள்ள மௌனத்தின் முன் வீண் சொற்கள் தாமாக அடங்குகின்றன என்பதே இக்கதையின் சாரம்.

அரும்பயனை ஆராயும் அறிவுடையோரின் வாழ்க்கை இப்படியே அமைகிறது. அவர்கள் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும் பயன் உடையது; தேவையில்லாத இடத்தில் மௌனமே அவர்களின் பேச்சு. தட்சிணாமூர்த்தி வீண் பேச்சைக் கடந்து, அதிகம் பேசாமல் அதிகம் உணர்த்தும் உயர்ந்த குருவின் இலக்கணமாக நிற்கிறார்.

Dakshinamurthy's Silent Teaching

This story is drawn from the Puranic tradition of Shiva's form as Dakshinamurthy. The four sages Sanaka, Sanandana, Sanatana and Sanatkumara were sons of Brahma. Even in youth they had mastered the Vedic texts. But their doubt about the meaning of the highest truth did not leave them. They saw that all they had learned remained as words and had not been experienced.

They went to Kailasa. There Lord Shiva sat under a banyan tree facing south, appearing as a youthful teacher. He is Dakshinamurthy. The four bowed to him with humility and presented their doubts. They had many questions.

Dakshinamurthy did not speak a word. With his right hand he showed the chin mudra, the thumb and forefinger joined, the sign that the individual soul and Brahman are one. His eyes were calm. In that silence alone, the Purana says, all the doubts in the minds of the four vanished.

Adi Shankara describes this beautifully in his Dakshinamurthy Stotra: "Wondrous it is: under the banyan the disciples are old and the teacher young; the teacher's exposition is silence, and the disciples' doubts are dispelled." A silence gave a clarity that a thousand words could not.

The life of the wise who investigate the great benefit is like this. Every word they speak has use; where it is unneeded, silence is their speech. Dakshinamurthy stands as the model of the highest teacher who transcends vain speech and teaches much by saying little.