Kural 191 · பல்லார் முனியப் பயனில சொல்லுவான்

பழனியின் பேச்சு

இது தமிழ்நாட்டு கிராமம் ஒன்றில் நடந்த கற்பனைக் கதை. பழனி என்பவர் அந்த ஊரில் விவசாயி. அவர் நல்லவர்; யாருக்கும் தீங்கு நினைக்காதவர். ஆனால் அவருக்கு ஒரே குறை, பேச்சு. ஒரு சொல்லுக்கு நூறு சொல் வளர்ப்பார். கோவில் திண்ணையிலும், டீக்கடையிலும், வயல் வரப்பிலும் கதை கதையாகப் பேசிக்கொண்டே இருப்பார். என்ன பேசுகிறார் என்று கேட்டால் மழை பெய்தது, பெய்யவில்லை, யார் வந்தார், யார் போனார், அதைப் போல ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற செய்திகள்.

முதலில் மக்கள் மரியாதைக்காகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். நாளடைவில் பழனி வருவதைக் கண்டதும் அவர்கள் வேண்டுமென்றே வேறு வழியில் செல்லத் தொடங்கினர். டீக்கடையில் அவர் அமர்ந்தால் மற்றவர்கள் அவசர வேலை இருப்பதாகக் கூறி எழுந்து போனார்கள். பிள்ளைகள் அவர் அருகில் வரவே பயந்தனர். இளையவர்கள் அவர் முதுகுக்குப் பின்னால் அவரைப் போலப் பேசிக் கேலி செய்தனர்.

ஒரு நாள் ஊரில் ஒரு முக்கியமான கூட்டம் நடந்தது. கால்வாயில் தண்ணீர் விடும் முறை பற்றி முடிவு செய்ய வேண்டும். பழனிக்குச் சரியான ஆலோசனை ஒன்று இருந்தது. அவர் அதைச் சொல்ல எழுந்தபோது, கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் பெருமூச்சு விட்டனர். சிலர் தங்களுக்குள் முணுமுணுத்தனர். அவர் ஆலோசனை நல்லதாக இருந்தும், அவர் வாயிலிருந்து வந்ததால் யாரும் முழுமையாகக் கேட்கவில்லை.

அன்று இரவு பழனியின் மனைவி அவரிடம், "நீங்கள் நல்லவர்தான்; ஆனால் உங்கள் பேச்சில் பயன் இல்லை. அதனால்தான் உங்கள் நல்ல கருத்தைக்கூட யாரும் மதிக்கவில்லை" என்று அன்போடு கூறினாள். பழனி வருந்தினார்; யோசித்தார்.

பழனி தம் பேச்சை மாற்றிக்கொள்வது எளிதாக இருக்கவில்லை. முதல் சில வாரங்கள் அவர் தம்மை அடக்கிக்கொள்ளப் போராடினார். ஆனால் ஒவ்வொரு முறை அடங்கும்போதும் ஊரார் அவர் மீது காட்டிய மரியாதையைக் கண்டு அவருக்கு ஊக்கம் பிறந்தது. வள்ளுவர் சொல்லும் அறம் ஒருவனின் வாழ்க்கையையே திருப்பிவிடும் என்பதற்கு இந்தக் கதை எளிய எடுத்துக்காட்டு.

அன்று முதல் பழனி மாறினார். பேசுவதற்கு முன் 'இது யாருக்காவது பயன் தருமா?' என்று தம்மை கேட்கத் தொடங்கினார். பேச்சு குறைந்தது; ஆனால் பேசும் போது அதில் எடை வந்தது. ஓராண்டில் ஊர்ப் பஞ்சாயத்தில் அவர் சொல்லுக்கு மதிப்பு கிடைத்தது. பயனற்ற பேச்சு அவருக்கு இகழ்ச்சியைத் தந்தது; பயனுள்ள சுருக்கப் பேச்சு அவருக்கு மரியாதையைத் தந்தது.

Palani's Talk

This is an imagined story from a village in Tamil Nadu. Palani was a farmer there. He was a good man who never wished anyone harm. But he had one fault: talk. He would turn one word into a hundred. On the temple veranda, in the tea shop and on the field bund he would go on telling tale after tale. If you asked what he was saying, it was whether it rained or not, who came, who went, items unconnected with one another.

At first people listened out of courtesy. In time, on seeing Palani coming, they began to take another path deliberately. If he sat in the tea shop, others rose saying they had urgent work. Children feared coming near him. The young mocked him behind his back by imitating his talk.

One day the village held an important meeting. They had to decide the order of releasing water into the canal. Palani had a sound suggestion. When he rose to speak, those at the meeting sighed. Some muttered among themselves. Though his idea was good, because it came from his mouth no one listened fully.

That night Palani's wife said to him lovingly, "You are a good man, but there is no benefit in your talk. That is why no one respects even your good ideas." Palani was grieved and thought about it.

From that day Palani changed. Before speaking he began to ask himself, "Will this be of use to anyone?" His talk became less, but when he spoke it had weight. Within a year his word in the village panchayat was respected. Useless talk had earned him scorn; useful brief speech earned him respect.