Kural 353 · ஐயத்தின் நீங்கித் தெளிந்தார்க்கு வையத்தின்

சத்தியகாமன்

சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தில் சத்தியகாம ஜாபாலன் கதை வருகிறது. சத்தியகாமன் ஜபாலை என்ற பெண்ணின் மகன். அவன் குருகுலத்தில் கல்வி கற்கப் புறப்படுமுன் தன் தாயிடம், 'என் தந்தை யார்? என் கோத்திரம் என்ன?' என்று கேட்டான். ஜபாலை தனக்குப் பல இடங்களில் பணி செய்ய நேர்ந்ததால் அது தெரியவில்லை என்றும், 'நீ சத்தியகாமன்; நான் ஜபாலை; நீ சத்தியகாம ஜாபாலன் என்று சொல்' என்றும் உண்மையை மறைக்காமல் கூறினாள் என்று உபநிடதம் சொல்கிறது.

சத்தியகாமன் முனிவர் கௌதமரிடம் சென்று, 'நான் பிரம்மச்சாரியாக வாழ விரும்புகிறேன்' என்றான். கௌதமர் அவன் கோத்திரத்தைக் கேட்டபோது, அவன் தன் தாய் சொன்னதை அப்படியே சொன்னான். அந்த நேர்மையைக் கண்ட கௌதமர், 'அந்தணனுக்கு அன்றி வேறு எவரும் இவ்வளவு உண்மையைச் சொல்லத் துணியார்; சமித்தைக் கொண்டுவா, உன்னை ஏற்கிறேன்' என்றார்.

கௌதமர் அவனிடம் நானூறு மெலிந்த பசுக்களைக் கொடுத்து, 'இவை ஆயிரமாகும் வரை காட்டில் மேய்த்துவா' என்றார். சத்தியகாமன் பல ஆண்டுகள் காட்டில் அவற்றை மேய்த்தான். பசுக்கள் ஆயிரமாகப் பெருகின. அப்போது ஒரு காளை, அக்னி, அன்னம், நீர்ப்பறவை ஆகியவற்றின் வடிவில் இறைவன் அவனுக்குப் படிப்படியாக உண்மையை உணர்த்தினார் என்று நூல் சொல்கிறது.

இந்தப் பயணம் முழுவதும் சத்தியகாமனிடம் ஐயம் இல்லை. தாயின் சொல்லில் ஐயம் இல்லை; குருவின் சொல்லில் ஐயம் இல்லை; தன் கடமையில் ஐயம் இல்லை. 'நான் சொன்னபடி செய்வேன்' என்ற உறுதியே அவனுக்கு வழியைத் திறந்தது. அவன் குருகுலம் திரும்பியபோது, அவன் முகத்தில் இருந்த ஒளியைக் கண்டு குருவே வியந்து, 'உன் முகம் பிரம்மம் அறிந்தவன் முகம்போல் ஒளிர்கிறது' என்றார்.

இதன் பொருள் என்ன? எளிய, உறுதியான நம்பிக்கையும் நேர்மையும் உடையவனுக்குக் கல்வியும் தெளிவும் எளிதாகக் கைகூடுகின்றன. ஐயத்தின் புகை இல்லாத மனத்தில் ஞானத்தின் நெருப்பு விரைவில் பற்றுகிறது.

வள்ளுவர் கூறும் 'வையத்தின் வானம் நணிய' என்பதன் சான்றாகச் சத்தியகாமனின் கதை நிற்கிறது. சத்தியத்தை உறுதியாகப் பற்றிய அச்சிறுவனுக்கு உயர்ந்த அறிவு மிகச் சீக்கிரம் அருகில் வந்தது.

சத்தியகாமனின் கதையை முதலிலிருந்து இறுதிவரை படிக்கும்போது, ஒவ்வொரு படியிலும் ஓர் எளிய உண்மை தெளிவாகிறது: ஐயமற்ற மனம் எளிதில் கற்கும்.

Satyakama Jabala

The Chandogya Upanishad tells the story of Satyakama Jabala. He was the son of a woman named Jabala. Before leaving to study in a gurukulam he asked his mother, 'Who is my father? What is my lineage?' Jabala said that she had served in many households in her youth and did not know. 'You are Satyakama and I am Jabala. Say that you are Satyakama Jabala,' she told him, hiding no truth, the Upanishad says.

Satyakama went to the sage Gautama and said, 'I wish to live as a student.' When Gautama asked his lineage, he repeated exactly what his mother had said. Seeing such honesty, Gautama said, 'None but a true Brahmin would dare to speak so truthfully. Bring the firewood; I accept you.'

Gautama gave him four hundred thin cows and said, 'Tend these in the forest until they become a thousand.' For many years Satyakama herded them in the forest. The herd grew to a thousand. Then, in the forms of a bull, a fire, a swan and a diving bird, the Divine taught him step by step the truth, the text says.

Throughout the journey Satyakama had no doubt. He had no doubt in his mother's word, none in his teacher's word, none in his duty. His firm resolve to do as told opened the way. When he returned to the gurukulam, the glow on his face struck the teacher, who said, 'Your face shines like that of one who knows Brahman.'

What does this mean? For one with simple, firm faith and honesty, learning and clarity come easily. In a mind free of the smoke of doubt, the fire of wisdom catches quickly.

Satyakama's story is a witness to Valluvar's 'heaven is nearer than the earth'. For the boy who held to truth steadfastly, the highest knowledge came near very quickly.