Kural 355 · எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்

யட்சனின் கேள்விகள்

மகாபாரதத்தின் ஆரண்ய பர்வத்தில் யட்ச பிரச்னம் என்ற பகுதி வருகிறது. வனவாசத்தின்போது பாண்டவர்கள் தாகத்தால் வாடினர். நகுலன் நீர் கொண்டுவரப் போனான். ஒரு குளத்தருகே ஒரு குரல், 'என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லிவிட்டு நீர் அருந்து' என்று தடுத்தது. அவன் மறுத்து நீர் அருந்த, உடனே விழுந்து இறந்தான். அடுத்து சகாதேவன், அர்ஜுனன், வீமன் ஆகியோரும் அதே நிலையை அடைந்தனர்.

கடைசியில் தருமன் வந்து, தம்பியர் நால்வரும் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டார். தாகம் இருந்தாலும் பொறுமையாக நின்று, அந்தக் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தார். அது ஒரு யட்சன்; உண்மையில் தருமனின் தந்தையான தர்மதேவனே அந்த வடிவில் இருந்தார் என்று மரபு சொல்கிறது. யட்சன் தருமனிடம் பல கேள்விகள் கேட்டான்.

'பூமியைவிட மேலானது எது?' 'தாய்.' 'வானத்தைவிட உயர்ந்தது?' 'தந்தை.' 'காற்றைவிட வேகமானது?' 'மனம்.' 'பூமியில் மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் எது?' என்று யட்சன் கேட்டான். தருமன் சொன்னார்: 'ஒவ்வொரு நாளும் உயிர்கள் இறந்து யமலோகம் செல்கின்றன; ஆனால் மற்றவர்கள் தாங்கள் என்றும் நிலைத்திருப்போம் என்று நினைக்கிறார்கள். இதைவிடப் பெரிய ஆச்சரியம் என்ன?'

இந்த விடையில் தருமனின் பார்வை வெளிப்படுகிறது. அவர் கண்ணெதிரே நடப்பவற்றின் மேல் அல்லாமல் அவற்றின் ஆழ்ந்த உண்மையின்மேல் பார்வை செலுத்தினார். மனிதர்கள் மரணத்தைத் தினமும் காண்கிறார்கள்; ஆனால் தாம் நிலையற்றவர் என்பதை உணர மறுக்கிறார்கள். தோற்றத்துக்குப் பின் இருக்கும் உண்மையைக் காணும் அறிவு இதுவே.

யட்சன் மகிழ்ந்து, ஒரு தம்பியை உயிர்ப்பிக்க வரம் தருவதாகக் கூறினான். தருமன் தம் மாற்றாந்தாய் மாத்ரியின் மகனான நகுலனைக் கேட்டார்; 'குந்தியின் ஒரு மகனான நான் உயிரோடு இருக்கிறேன்; மாத்ரிக்கும் ஒரு மகன் உயிரோடு இருக்கட்டும்' என்றார். அவருடைய நடுநிலையால் மகிழ்ந்த யட்சன் நால்வரையும் உயிர்ப்பித்தான்.

தருமனின் இந்தத் தெளிவு தனக்குள்ளும் பிறருடன் உள்ள உறவிலும் உண்மையைக் காணும் அறிவு. வள்ளுவர் 'எப்பொருள் எத்தன்மைத்தாயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு' என்று சொல்வதன் அழகிய எடுத்துக்காட்டாக இந்தக் கதை நிற்கிறது.

இந்தக் கேள்வி பதில் உரையாடல் மகாபாரதத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பகுதிகளில் ஒன்று. தருமன் கூறிய விடைகள் இன்றும் மேற்கோள்களாக மக்கள் மனத்தில் வாழ்கின்றன. மரணத்தின் உண்மையை அன்றாடம் காண்பவர்கள் அதை மறந்து வாழும் வியப்பை அவர் ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லிவிட்டார்.

The Yaksha's Questions

In the Aranya Parva of the Mahabharata comes the section called Yaksha Prashna. During their forest exile the Pandavas were parched with thirst. Nakula went to fetch water. At a pool a voice forbade him: 'Answer my questions first, and then drink.' He ignored it, drank, and fell dead. Sahadeva, Arjuna and Bhima met the same fate one after another.

At last Yudhishthira arrived and saw his four brothers lying fallen. Though thirsty himself, he stood patiently and listened to the voice. It was a yaksha. Tradition says that it was in fact Dharma, Yudhishthira's divine father, in that form. The yaksha asked him many questions.

'What is greater than the earth?' 'A mother.' 'What is higher than the sky?' 'A father.' 'What is swifter than the wind?' 'The mind.' Then the yaksha asked, 'What is the greatest wonder in the world?' Yudhishthira said, 'Every day beings die and go to the realm of Yama, yet the rest think they will live forever. What could be a greater wonder than this?'

In this answer Yudhishthira's way of seeing shows. He looked not at what is before the eyes but at the deep truth behind it. Human beings see death daily, yet refuse to realise that they themselves are impermanent. This is exactly the wisdom of seeing the truth behind the appearance.

The yaksha was pleased and offered to restore one brother to life. Yudhishthira chose Nakula, the son of Madri, saying, 'I, one son of Kunti, am alive; let one son of Madri be alive as well.' Impressed by his impartiality, the yaksha restored all four.

Yudhishthira's clarity is a wisdom that sees truth within himself and in his relations with others. The tale stands as a lovely illustration of Valluvar's verse: whatever a thing may appear to be, to see its true nature is wisdom.