Kural 354 · ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே

நாரதரும் சனத்குமாரரும்

சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தின் ஏழாம் அத்தியாயத்தில் நாரதருக்கும் சனத்குமாரருக்கும் நடந்த உரையாடல் வருகிறது. நாரதர் தம்மிடம் வந்து, 'ஐயனே, எனக்குக் கற்பியுங்கள்' என்றார். சனத்குமாரர், 'நீ எதை அறிந்திருக்கிறாய்? அதைச் சொல்; அதற்கு மேல் நான் கற்பிக்கிறேன்' என்றார்.

நாரதர் தம் கல்வியின் பட்டியலைக் கூறினார்: ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வண வேதங்கள், இதிகாசங்கள், புராணங்கள், இலக்கணம், கணிதம், தெய்வ அறிவு, கலை, நீதி நூல், போர்க் கலை, வானியல், மற்றும் பல கலைகள். அது ஒரு நீண்ட பட்டியல். அவர் ஒரு பெரிய அறிஞராக இருந்தார் என்பதில் ஐயம் இல்லை.

ஆனால் அவர் இறுதியில் சொன்ன சொற்கள் மிக முக்கியமானவை: 'ஐயனே, நான் இவை எல்லாவற்றையும் மந்திரங்களாக மட்டுமே அறிந்திருக்கிறேன்; ஆன்மாவை நான் அறியவில்லை. ஆன்மாவை அறிந்தவர்கள் துயரத்தைக் கடக்கிறார்கள் என்று உங்களைப் போன்றவர்களிடமிருந்து கேட்டிருக்கிறேன். நான் துயரத்தில் இருக்கிறேன்; என்னை அந்தக் கரைக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்.'

சனத்குமாரர் நாரதர் கூறிய எல்லாவற்றையும் 'பெயர் மட்டுமே' என்று எளிமையாகச் சொன்னார். 'பெயருக்கு மேலே பேச்சு, பேச்சுக்கு மேலே மனம், மனதுக்கு மேலே உறுதி' என்று படிப்படியாக உயர்ந்து, நாரதரை உண்மையின் நிலைக்குக் கொண்டுசென்றார் என்று உபநிடதம் சொல்கிறது.

நாரதரின் இந்த ஒப்புதலில் மிகப்பெரிய பணிவு இருக்கிறது. நூல்களை நிறையக் கற்றவர், 'எனக்கு உண்மை தெரியாது' என்று சொல்ல அஞ்சவில்லை. அந்த நேர்மையால் தான் அவருக்கு ஞானம் கிடைத்தது. இந்தக் கதை வள்ளுவரின் குறளோடு அப்படியே பொருந்துகிறது: மெய்யுணர்வு இல்லாத அறிவு எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும் துயரத்தைத் தீர்க்காது.

கல்வியின் மதிப்பு குறையவில்லை. ஆனால் கல்வி தன் இறுதி எல்லையை அடைய, உள்ளார்ந்த தேடலும் தெளிவும் சேர வேண்டும் என்பதை நாரதரின் கதை சொல்கிறது. தம் அறிவின் எல்லையை ஒப்புக்கொள்ளும் மனம் மட்டுமே உண்மையை ஏற்கும் ஆற்றல் பெறுகிறது.

நாரதரின் இந்த ஒப்புதல் பல நூற்றாண்டுகளாகச் சிந்தனையாளர்களால் நினைக்கப்படுகிறது. அறிவாளி என்ற பெயரைக் காப்பாற்றுவதைவிட, உண்மையைத் தேடும் மாணவனாக இருப்பதே மேலானது என்பதை அது உணர்த்துகிறது. அந்த மாணவ மனம் இருந்தால், எந்த வயதிலும் எந்த நிலையிலும் ஞானம் நம்மை நாடி வரும். அதுவே அவர் கதையின் அழகு.

Narada Meets Sanatkumara

In the seventh chapter of the Chandogya Upanishad comes a conversation between Narada and the sage Sanatkumara. Narada approached him and said, 'Revered one, teach me.' Sanatkumara answered, 'Tell me what you already know, and I will teach you what lies beyond.'

Narada recited his learning: the Rig, Yajur, Sama and Atharva Vedas, the epics and the Puranas, grammar, mathematics, the knowledge of the gods, the arts, the science of conduct, the art of war, astronomy and many other disciplines. It was a long list. There was no doubt that he was a great scholar.

But the words with which he ended were the most important: 'Revered one, I know all these only as words, as mantras. I do not know the Self. I have heard from people like you that those who know the Self cross beyond sorrow. I am in sorrow. Take me across to that shore.'

Sanatkumara simply called everything Narada had listed 'only a name'. Step by step he led him upward: above name is speech, above speech is mind, above mind is resolve, and so on, taking Narada up to the state of truth, the Upanishad says.

There is great humility in Narada's confession. A man who had learned so many scriptures was not afraid to say, 'I do not know the truth.' It was because of that honesty that wisdom came to him. The story fits Valluvar's verse exactly: knowledge without realisation, however exalted, does not end sorrow.

The worth of learning is not lessened. But the story shows that for learning to reach its end, inward seeking and clarity must join it. Only a mind that admits the limit of its own knowledge gains the capacity to receive the truth.