Kural 358 · பிறப்பென்னும் பேதைமை நீங்கச் சிறப்பென்னும்

துருவனின் தேடல்

பாகவதம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றில் துருவனின் கதை வருகிறது. உத்தானபாத மன்னனுக்கு சுநீதி, சுருசி என்று இரு மனைவியர். சுருசியின் மகன் உத்தமன். சுநீதியின் மகன் துருவன். ஒருநாள் ஐந்து வயதான துருவன் தந்தையின் மடியில் ஏற முயன்றான். சுருசி அவனைத் தடுத்து, 'என் வயிற்றில் பிறந்தவனுக்கே அந்த இடம் உரியது; நீ நாராயணனை வேண்டித் தவம் செய்து மறுபிறவியில் என் வயிற்றில் பிறக்க வேண்டும்' என்று கடுமையாகப் பேசினாள்.

அழுதுகொண்டே தாயிடம் சென்ற துருவனுக்கு சுநீதி, 'மகனே, உன் துன்பத்தை நீக்கக்கூடியவன் இறைவனே' என்று அமைதியாகச் சொன்னாள். சிறுவன் அந்த நொடியே வனம் புறப்பட்டான். வழியில் நாரத முனிவர் அவனைச் சந்தித்து அவன் உறுதியைச் சோதித்தார். 'நீ சிறுவன்; தவம் கடினம்; திரும்பிச் செல்' என்றார். துருவன் மறுத்துவிட்டான். நாரதர் அவனுக்கு 'ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய' என்ற மந்திரத்தை உபதேசித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது.

மதுவனத்தில் துருவன் கடுமையாகத் தவம் செய்தான். சில மாதங்களில் மூச்சையும் நிறுத்திய தவ உச்சத்தில் திருமால் அவன் முன் தோன்றினார். கையில் சங்கால் அவன் கன்னத்தை வருடி, அவனுக்கு வாய்மொழியில் அறிவை வழங்கினார் என்றும் சொல்வர். 'நீ விரும்பியதைக் கேள்' என்றார்.

அப்போது துருவன் சொன்னான்: 'பகவானே, நான் ஒரு சிறிய இடத்துக்காகத் தவம் செய்தேன். ஆனால் இங்கே எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதியைக் கண்டேன். கண்ணாடித் துண்டைத் தேடிச் சென்றவன் மாணிக்க மலையைக் கண்டுவிட்டேன். எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்; நான் நிறைவுற்றேன்.' இறைவன் புன்னகைத்து, அவனுக்கு அரசு, நீண்ட ஆயுள், இறுதியில் என்றும் நிலைத்த நிலை ஆகியவற்றை வரமாக அருளினார்.

துருவனின் கதை, தொடக்கத்தில் சிறிய விருப்பத்துக்காக ஆரம்பித்த தேடல் இறுதியில் உயர்ந்த உண்மையின் தரிசனமாக முடிவதைக் காட்டுகிறது. அவன் தேடியது தந்தையின் மடியில் இடம்; கண்டது எல்லா இடங்களுக்கும் அடிப்படையான பேருண்மை. வள்ளுவர் 'சிறப்பு என்னும் செம்பொருள்' என்று குறிப்பிடுவது அத்தகைய தரிசனமே.

துருவ நட்சத்திரம் இன்றும் வானில் அசையாமல் நிற்கிறது; அது உறுதியான தேடலின் அடையாளமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

இந்தக் கதையில் தாய் சுநீதியின் அமைதியான சொற்கள் முக்கியம். மகனின் துயரத்தை அவள் சினத்தாலோ பழிவாங்கலாலோ தீர்க்கவில்லை; உயர்ந்த தேடலாக மாற்றினாள். சிறுவனின் துயரம் ஒரு தெய்வ தரிசனத்தின் வாசலாயிற்று. நம் துன்பங்களும் சரியான பார்வையோடு பார்த்தால் வழிகாட்டிகளாகலாம்.

Dhruva's Quest

The story of Dhruva is told in the Bhagavata and Vishnu Puranas. King Uttanapada had two queens, Suniti and Suruchi. Suruchi's son was Uttama, and Suniti's son was Dhruva. One day the five-year-old Dhruva tried to climb into his father's lap. Suruchi stopped him and said harshly, 'That place belongs to the son born of my womb. If you wish for it, pray to Narayana and be born of me in your next life.'

Weeping, Dhruva went to his mother. Suniti said quietly, 'My son, the only one who can remove your sorrow is the Lord.' The boy set out for the forest that very moment. On the way the sage Narada met him and tested his resolve. 'You are a child. Austerity is hard. Go back.' Dhruva refused. Tradition says Narada then taught him the mantra 'Om namo bhagavate vasudevaya'.

In Madhuvana Dhruva practised severe austerity. In a few months, at the peak of his penance, the Lord Vishnu appeared before him. Some say he touched the boy's cheek with his conch, bestowing the gift of speech and knowledge. 'Ask for what you desire,' he said.

Dhruva said, 'Lord, I did penance for a small place. But I have seen here the lord of all the worlds. I went looking for a bit of glass and have found a mountain of rubies. I want nothing. I am content.' The Lord smiled and granted him a kingdom, long life and at the end a permanent station.

Dhruva's story shows how a quest begun for a small wish ends in a vision of the highest truth. What he sought was a place in his father's lap; what he found was the great reality underlying all places. What Valluvar calls 'the excellent supreme reality' is just such a vision.

The Pole Star still stands unmoving in the sky, and it is told as a symbol of steady seeking.