Kural 397 · யாதானும் நாடாமால் ஊராமால் என்னொருவன்

பரத்வாஜர்

தைத்திரீய பிராமணம் பரத்வாஜ முனிவரின் கல்வி வேட்கையைப் பற்றி ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறது. பரத்வாஜர் ஒரு முனிவர்; வேதங்களைக் கற்பதில் பெரும் ஆர்வம் கொண்டவர். அவர் தம் வாழ்வின் மூன்று ஆயுட்காலங்களையும் வேதம் கற்பதிலேயே கழித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது.

மூன்றாவது ஆயுளும் முடியும் தருணத்தில் இந்திரன் அவர்முன் தோன்றினான். 'பரத்வாஜரே, உமக்கு இன்னொரு ஆயுளை நான் தந்தால் என்ன செய்வீர்?' என்று கேட்டான். முதியவராகவும் தளர்ந்தவராகவும் இருந்த பரத்வாஜர் சிறிதும் தயங்காமல், 'வேதம் கற்பேன்' என்றார். இந்திரன் அவரது உறுதியைச் சோதிக்க எண்ணி, மூன்று மிகப் பெரிய மலைகளை உருவாக்கிக் காட்டினான்.

பின்னர் ஒவ்வொரு மலையிலிருந்தும் ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்து, 'பரத்வாஜரே, இந்த மூன்று வேதங்கள் மலைபோல் பெரியவை. நீர் மூன்று ஆயுளில் கற்றது இந்தப் பிடி மண்ணளவே. இன்னும் கற்க வேண்டியவை மலையளவு உள்ளன' என்றான். பரத்வாஜர் அதைக் கேட்டதும் கலங்கவில்லை. கல்வி முடிவற்றது என்பதை மகிழ்வோடு ஏற்றுக்கொண்டார். இந்திரன் அவருக்கு மேலும் ஆயுள் தந்து, அந்த வேதங்களின் சாரமாகிய சாவித்ரீ அக்னியின் அறிவை அவருக்கு உபதேசித்தான் என்று மரபு உரைக்கிறது.

இந்தக் கதையில் பரத்வாஜரின் ஆவலைப் பாருங்கள். மூன்று ஆயுளைக் கடந்த பின்னும் அவருக்குக் கற்கும் வேட்கை குறையவில்லை. அவருக்கு உலகம் முழுவதும் குருகுலமாக இருந்தது. எந்த ஊரும் அவருக்குத் தன் ஊராக இருந்தது. அவர் சென்ற இடமெல்லாம் மாணவர்கள் வந்தனர்; பின்னர் இராமனை வரவேற்றவராகவும் இராமாயணத்தில் காணப்படுகிறார்.

சாகும்வரை கல்லாதிருப்பது ஏன் என்ற வள்ளுவரின் கேள்விக்கு பரத்வாஜர் வாழ்வே பதில். அவர் மூன்று ஆயுள் கற்றும் இன்னும் கற்கவேண்டியது உள்ளது என்று கூறிய பணிவே அவரை உயர்த்தியது.

பரத்வாஜர் இராமாயணத்தில் ஒரு முக்கியமான இடத்திலும் வருகிறார். இராமன் வனவாசத்தில் பிரயாகையில் அவரது ஆசிரமத்துக்கு வந்தபோது அவர் இராமனை அன்போடு வரவேற்று உணவளித்தார். பின்னர் பரதன் படையுடன் வந்தபோது அவர் அனைவருக்கும் விருந்தளித்தார் என்று வால்மீகி கூறுகிறார். அவர் ஆசிரமம் ஒரு பெரிய கல்வி மையமாகவும் விளங்கியது. மாணவர்கள் எங்கிருந்தும் அங்கே வந்தனர். கற்கும் ஆவல் உடையவருக்கு எந்த ஊரும் ஊராகிவிடும் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

Bharadvaja

The Taittiriya Brahmana tells an incident about the thirst for learning of the sage Bharadvaja. Bharadvaja was a sage with a great longing to learn the Vedas. Tradition says he spent three whole lifetimes in the study of the Veda.

When the third life too was ending, Indra appeared before him. 'Bharadvaja, if I give you another life, what will you do?' he asked. Old and weak though he was, Bharadvaja said without the least hesitation, 'I shall study the Veda.' Indra, wishing to test his resolve, conjured three immense mountains.

Then he took a handful of earth from each mountain and said, 'Bharadvaja, these three Vedas are great as mountains. What you learned in three lives is only this handful of earth. What remains to be learned is as much as the mountains.' Bharadvaja was not disturbed on hearing this. He accepted gladly that learning is endless. Indra gave him further life and taught him the knowledge of the Savitra fire, the essence of those Vedas, tradition says.

Look at Bharadvaja's eagerness in this tale. Even after three lives his thirst to learn did not lessen. For him the whole world was a school and every town his own. Wherever he went students came; he is also found in the Ramayana as one who welcomed Rama.

Bharadvaja's life is the answer to Valluvar's question of why anyone should stay unlearned until death. It was the humility with which he said that there was still much to learn after three lives that raised him high.