Kural 531 · இறந்த வெகுளியின் தீதே சிறந்த

துர்வாசர் மாலையை அவமதித்த இந்திரன்

விஷ்ணு புராணம், பாகவத புராணம் ஆகியவற்றிலிருந்து: தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் ஒரு நாள் தன் வெள்ளை யானை ஐராவதத்தின் மீது அமர்ந்து உலா வந்தான். அவன் சிறந்த செல்வத்துடனும் சிறந்த பதவியுடனும் இருந்தான். தேவர்கள் அவனைப் போற்றினர். அவன் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தான். வானுலகம் எல்லாம் அவனுக்குப் பணிந்து நின்றது.

அந்த வழியில் துர்வாசர் என்ற முனிவர் வந்தார். அவர் சினமுடையவர் என்று அறியப்பட்டவர். அவர் இந்திரனுக்கு ஒரு தெய்வீக மலர் மாலையை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். அது விஷ்ணுவின் பிரசாதம் எனக் கூறப்பட்டது. அதை மரியாதையுடன் ஏற்று அணிய வேண்டும். ஆனால் மகிழ்ச்சியில் மயங்கியிருந்த இந்திரன் அதை அலட்சியமாக வாங்கி ஐராவதத்தின் தலைமேல் வைத்தான்.

யானை அந்த மலர் மாலையின் மணத்தையும் மதிப்பையும் அறியாமல் அதைத் தும்பிக்கையால் இழுத்துக் கீழே போட்டுக் காலால் மிதித்தது. இந்திரன் அதைத் தடுக்கவில்லை; அவன் கவனம் அங்கே இல்லை. தன் செல்வச் சிறப்பில் மூழ்கியிருந்தான். முனிவரின் பரிசையும் அவரையும் மதிக்க மறந்தான்.

சினம் கொண்ட துர்வாசர், "செல்வச் செருக்கால் என் பரிசை அவமதித்தாய். உன் செல்வமும் ஆற்றலும் உன்னை விட்டு அகலட்டும்" என்று சபித்தார். இந்திரன் தன் தவற்றை உணர்ந்து வருந்தி மன்னிப்பு வேண்டியும் முனிவர் சாபத்தை மாற்றவில்லை. சாபத்தின் விளைவாக மூவுலகின் செல்வமும் மறைந்தது; தேவர்கள் வலிமை இழந்தனர்.

தேவர்களின் வலிமை குறைந்ததைக் கண்ட அசுரர்கள் தாக்கி வென்று இந்திரலோகத்தைக் கைப்பற்றினர். இந்திரன் விஷ்ணுவிடம் சென்று முறையிட்டான். விஷ்ணு பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் பெறும் வழியைக் கூறினார். அதன்பின் பல துன்பங்களுக்குப் பிறகே தேவர்கள் மீண்டும் வலிமை பெற்றனர்.

இங்கே இந்திரன் தோற்றது எதிரியின் வலிமையால் அல்ல; மகிழ்ச்சியின் உச்சியில் கவனத்தை இழந்ததால். சினத்தால் வரும் தீமையைவிட மகிழ்ச்சியில் ஏற்படும் சோர்வு எவ்வளவு கொடிய விளைவை உண்டாக்கும் என்பதற்கு இந்தக் கதை சான்று.

இந்திரன் செல்வத்தை இழந்த பின்னரே தன் தவற்றை உணர்ந்தான். அவன் மட்டுமின்றி அவனைச் சார்ந்த தேவர்கள் அனைவரும் துன்புற்றனர். ஒரு தலைவனின் ஒரு கணத்து மறதி பலரையும் பாதிக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. துர்வாசரின் சாபம் கடுமையானதெனினும், அதற்குக் காரணமாக இருந்தது இந்திரனின் அலட்சியமே.

பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் பெற்ற பின் மீண்டும் வலிமை பெற்ற இந்திரன் இந்த அனுபவத்தை மறக்கவில்லை. வெற்றி பெற்ற பின் பணிவோடும் விழிப்போடும் இருக்கக் கற்றுக்கொண்டான் என்று புராணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

Indra and Durvasa's Garland

From the Vishnu Purana and the Bhagavata Purana: One day Indra, king of the gods, went out riding his white elephant Airavata. He was in great wealth and high position. The devas praised him. He was at the peak of delight. All the heavens stood bowing to him.

On that road came the sage Durvasa, known for his temper. He offered Indra a divine garland of flowers as a gift. It was said to be Vishnu's prasada. It should have been received with respect and worn. But Indra, intoxicated by joy, took it carelessly and placed it on Airavata's head.

The elephant, not knowing the garland's fragrance or worth, pulled it with its trunk, threw it down and trampled it. Indra did not stop it; his attention was not there. He was immersed in the glory of his wealth. He forgot to honour the sage's gift and the sage himself.

Enraged, Durvasa cursed: "In the arrogance of wealth you insulted my gift. Let your wealth and power leave you." Though Indra realised his fault and begged pardon, the sage did not undo the curse. As a result of the curse, the wealth of the three worlds vanished and the devas lost strength.

Seeing the devas weakened, the asuras attacked, won and seized Indra's realm. Indra went to Vishnu and appealed. Vishnu told the way to churn the ocean of milk and obtain nectar. Only after many hardships did the devas regain strength.

Here Indra lost not through the enemy's strength but by losing attention at the peak of joy. The story is a witness to how harsh a consequence the slackness of delight can bring, worse than the harm that comes of anger.