Unforgetfulness

பரீட்சித்து மன்னனின் கவனக்குறைவு

மகாபாரதம், பாகவத புராணம் ஆகியவற்றிலிருந்து: குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பிறகு யுதிஷ்டிரன் நீண்டகாலம் ஆண்டான். அவன் இமயம் செல்லும்போது ஆட்சியை அர்ஜுனனின் பேரன் பரீட்சித்திடம் ஒப்படைத்தான். பரீட்சித்து அபிமன்யுவின் மகன்; உத்தரையின் கருவில் இருந்தபோது அஸ்வத்தாமனின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்டான். கண்ணன் அவனைக் காத்தான். அவன் நல்லாட்சி புரிந்து புகழ் பெற்றான்; கலியுகத்தின் தொடக்கத்தையே தடுத்து நிறுத்தினான்.

ஒரு நாள் பரீட்சித்து காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றான். மான் ஒன்றைத் துரத்திச் சென்றான். நாள் முழுவதும் அலைந்ததால் பசி, தாகம், களைப்பு அவனை வாட்டின. தாகத்தால் தவித்த அவன் ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். அங்கே சமீகர் என்ற முனிவர் தியானத்தில் ஆழ்ந்து அமர்ந்திருந்தார். மன்னன் அவரிடம் நீர் கேட்டான். முனிவர் மௌன விரதத்தில் இருந்ததால் பதில் சொல்லவில்லை.

களைப்பும் தாகமும் அவன் விழிப்பையும் பொறுமையையும் உடைத்தன. தன்னை அலட்சியம் செய்ததாக எண்ணிய மன்னன், அருகிலிருந்த இறந்த பாம்பு ஒன்றை வில்லின் நுனியால் எடுத்து முனிவரின் தோளில் மாலையாகப் போட்டுவிட்டுப் போனான். அவன் அறமுணர்ந்தவன், ஆனால் அந்த நேரத்தில் சினமும் களைப்பும் அவன் கவனத்தை மறைத்தன.

முனிவரின் இளம் மகன் சிருங்கி அதைக் கேள்விப்பட்டான். தன் தந்தைக்கு நேர்ந்த அவமதிப்பால் சினம் கொண்டு, "இன்றிலிருந்து ஏழாம் நாள் தக்ஷகன் என்ற பாம்பு அவனைக் கடித்துக் கொல்லட்டும்" என்று சாபமிட்டான். சமீகர் தியானம் முடிந்து மகனைக் கண்டித்தார்; ஆனால் சாபம் சொல்லப்பட்டுவிட்டது. அவர் மன்னனுக்குச் செய்தி அனுப்பினார்.

மன்னன் தன் தவற்றை உணர்ந்தான். ஆட்சியைத் தன் மகன் ஜனமேஜயனிடம் ஒப்படைத்து, கங்கைக் கரையில் உண்ணாநோன்பு இருந்தான். அங்கு சுகர் முனிவர் வந்து ஏழு நாட்கள் அவனுக்கு பாகவத புராணத்தைச் சொன்னார். ஏழாம் நாள் தக்ஷகன் வந்து அவனைக் கடித்தான்; பரீட்சித்து வீடுபேறு அடைந்தான்.

ஒரு கணத்தின் கவனக்குறைவு ஒரு பெரும் அரசனையும் அவனுடைய வாழ்நாளையும் மாற்றியது. பரீட்சித்து இறுதியில் நற்கதி அடைந்தாலும் அவன் செய்த தவறு அவன் புகழையும் ஆட்சிக் காலத்தையும் குறைத்தது. மகிழ்ச்சியிலோ களைப்பிலோ சினத்திலோ கவனம் தவறினால் வரும் இழப்பை இக்கதை காட்டுகிறது.

அதனால்தான் வள்ளுவர் விழிப்பை ஒரு கருவியாகப் போற்றுகிறார். எந்த நேரத்திலும் மனம் தளராமல், சினம் வந்தாலும் நிதானம் இழக்காமல் இருப்பதே பொச்சாவாமை.

இந்தக் கதையின் இன்னொரு பகுதியையும் எண்ணிப் பார்க்கலாம். பரீட்சித்து தவறு செய்த பின் அதை மறைக்கவோ நியாயப்படுத்தவோ முயலவில்லை. சாபச் செய்தி வந்ததும் அவன் அதை ஏற்றான்; தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டான். இதுவே அவன் உயர்ந்த பண்பைக் காட்டுகிறது. கவனக்குறைவு ஏற்பட்டாலும் அதன் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதே விழிப்புள்ள மனத்தின் அடையாளம். அவன் எஞ்சிய ஏழு நாட்களையும் வீணாக்காமல் அறிவையும் இறைவனையும் நாடிப் பயன்படுத்தினான்.

மறுபுறம் முனிவர் சமீகர் தம் மகனின் சாபத்தை எண்ணி வருந்தினார். ஒருவன் செய்த சிறு பிழைக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனை வேண்டாம் என்று அவர் கருதினார். இது தவறு செய்தவனை மட்டுமன்றி, அதைப் பார்த்துச் சினம் கொள்பவனையும் ஆட்கொள்ளும் மறதியைக் காட்டுகிறது. சிருங்கியும் சினத்தில் தன் விழிப்பை இழந்தான். ஆகவே கவனக்குறைவு ஒரு தரப்பில் மட்டும் அல்ல, இருதரப்பிலும் தீமையை வளர்க்கிறது.

பரீட்சித்தின் வாழ்க்கையில் மற்றொரு நிகழ்வும் குறிப்பிடத்தக்கது. கலிபுருஷன் அரசன் வடிவில் வந்து ஒரு பசுவையும் காளையையும் துன்புறுத்தியதைக் கண்ட பரீட்சித்து அவனை எதிர்த்து நின்றான். கலி பணிந்து சரணடைந்தபோது, சூது, மது, காமம், கொலை, பொன் ஆகிய ஐந்து இடங்களில் மட்டும் இருக்கலாம் என்று அனுமதி தந்தான். பொன்னில் இருந்த கலியே பின்னர் அவனுடைய தவற்றுக்கு அடியாயிற்று என்று புராணம் சொல்கிறது. தொடக்கத்தில் விழிப்பாக இருந்தவனும் அசந்தபோது வீழ்ந்தான்.

இவ்வாறு ஒரே வாழ்க்கையில் விழிப்பின் வெற்றியையும் மறதியின் இழப்பையும் காணலாம். அதனால் பரீட்சித்தின் கதை பொச்சாவாமை அதிகாரத்தின் பொருத்தமான தொடக்கமாகிறது.

ஆகவே எந்தத் தலைவனும் தன் வாழ்வின் முந்தைய வெற்றிகளை எண்ணி நிம்மதி கொள்ளாமல், ஒவ்வொரு நாளும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது.

விழிப்பு என்பது அச்சத்தால் வருவதன்று, பொறுப்பால் வருவது.

King Parikshit's Lapse

From the Mahabharata and the Bhagavata Purana: After the Kurukshetra war Yudhishthira ruled for a long time. When he went to the Himalaya he handed the kingdom to Arjuna's grandson Parikshit. Parikshit, son of Abhimanyu, was attacked in Uttara's womb by Ashwatthama's Brahmastra. Krishna protected him. He ruled well and became famed; he even held back the beginning of the Kali age.

One day Parikshit went hunting in the forest. He chased a deer. Wandering all day, hunger, thirst and weariness afflicted him. Tormented by thirst he reached the hermitage of a sage. There the sage Shamika sat deep in meditation. The king asked him for water. Because the sage was in a vow of silence, he gave no reply.

Weariness and thirst broke his alertness and patience. Thinking himself ignored, the king lifted a dead snake lying nearby with the tip of his bow, put it on the sage's shoulder as a garland and left. He knew dharma, but at that moment anger and fatigue veiled his attention.

The sage's young son Shringi heard of it. Angered by the insult to his father, he cursed: "From today, on the seventh day let the snake Takshaka bite him and kill him." When Shamika finished meditation he rebuked his son, but the curse had been uttered. He sent word to the king.

The king realised his fault. Handing the kingdom to his son Janamejaya, he fasted on the bank of the Ganga. There the sage Shuka came and narrated the Bhagavata Purana to him for seven days. On the seventh day Takshaka came and bit him; Parikshit attained liberation.

A moment's inattention changed a great king and his life. Although Parikshit finally attained a good end, his mistake shortened his fame and his reign. The story shows the loss that comes when attention lapses in joy, fatigue or anger.

That is why Valluvar honours vigilance as an instrument. To remain unshaken at every time, and not to lose composure even when anger arises, is pochchaavaamai.

Another part of this story deserves thought. After erring, Parikshit did not try to hide or justify it. When the news of the curse came he accepted it and acknowledged his fault. This shows his high character. To accept responsibility even when a lapse has occurred is the mark of an alert mind. He did not waste the remaining seven days but used them seeking knowledge and God.

On the other side, the sage Shamika grieved over his son's curse. He felt that so great a punishment was not warranted for one small fault. It shows the negligence that seizes not only the one who errs but also the one who becomes angry watching it. Shringi too lost his vigilance in anger. So negligence grows harm on both sides.

Another episode in Parikshit's life is notable. He saw Kali in the form of a king tormenting a cow and a bull and stood against him. When Kali submitted and surrendered, Parikshit permitted him to dwell only in five places: gambling, liquor, lust, killing and gold. The Purana says that the Kali in gold later became the root of his lapse. One alert at the start fell when he relaxed.