Kural 537 · அரியஎன்று ஆகாத இல்லைபொச் சாவாக்

கங்கையைக் கொணர்ந்த பகீரதன்

வால்மீகி இராமாயணம் (பால காண்டம்), பாகவத புராணம் ஆகியவற்றிலிருந்து: அயோத்தியின் சூரிய வம்ச மன்னன் சகரனின் அறுபதாயிரம் மகன்கள் கபில முனிவரின் சினத்தால் எரிந்து சாம்பலாயினர். அவர்களின் ஆன்மா நற்கதி அடையக் கங்கை நீர் அவர்களின் சாம்பலைத் தொட வேண்டும். ஆனால் கங்கை வானுலகில் இருந்தாள். அவளைக் கொண்டுவருவது எவராலும் முடியாத அரிய செயலாகக் கருதப்பட்டது.

சகரன் முயன்று தோற்றான். அவன் பேரன் அம்சுமான் முயன்று தோற்றான். அவன் மகன் திலீபன் முயன்று தோற்றான். மூன்று தலைமுறையினர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தும் கங்கையைக் கொணர முடியவில்லை. இறுதியில் திலீபனின் மகன் பகீரதன் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றான். இது முடியாத செயல் என்று பிறர் எண்ணினர். ஆனால் பகீரதன் தன் குறிக்கோளை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.

அவன் அரசாட்சியை அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்து இமயத்துக்குச் சென்றான். ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தான். பிரம்மன் தோன்றி, "கங்கை பூமியில் இறங்க ஒப்புவாள்; ஆனால் அவள் வேகத்தைப் பூமி தாங்காது. சிவனால் மட்டுமே அதைத் தாங்க முடியும்" என்றார். பகீரதன் மீண்டும் ஒரு ஆண்டு சிவனை நோக்கித் தவம் செய்தான்.

சிவன் ஒப்புக்கொண்டு தன் சடையில் கங்கையைத் தாங்கினார். கங்கை அவர் சடையில் பல ஆண்டுகள் சுற்றிச் சுற்றித் தவித்தாள். மீண்டும் பகீரதன் வேண்டிய பின் சிவன் அவளைச் சிறு பிரிவுகளாக விடுவித்தார். கங்கை பூமியில் இறங்கினாள். பகீரதன் தேரில் முன்னே செல்ல, கங்கை அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

வழியில் ஜஹ்னு முனிவரின் ஆசிரமத்தை நீர் மூழ்கடித்தது. அவர் சினந்து கங்கையை விழுங்கினார். பகீரதன் அவரை வேண்டிக் கொண்டு, அவர் காது வழியாக கங்கையை வெளிவிடச் செய்தான். இவ்வாறு பல தடைகளையும் அவன் பொறுமையாகத் தாண்டினான். கடைசியில் பாதாளத்தில் சகரனின் மகன்களின் சாம்பலை கங்கை நனைத்து அவர்களை விடுவித்தாள்.

இந்தப் பெருஞ்செயல் ஒரு நொடியில் நிகழவில்லை. பல தலைமுறைகளின் தோல்விக்குப் பிறகும் பகீரதன் தன் குறிக்கோளை மறவாமல், தடைகளை விழிப்புடன் கடந்து, தவம் செய்து அதை நிறைவேற்றினான். அரிய செயலும் விழிப்பால் எளிதாகும் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று. இன்றும் கங்கை 'பாகீரதி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பகீரதனின் வெற்றியில் இன்னொரு நுட்பம் உண்டு. அவன் முன்னோரின் தோல்விகளால் மனம் தளரவில்லை. அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டான். அவர்கள் தவம் செய்தனர்; ஆனால் சிவனின் துணையின்றி கங்கையைத் தாங்க முடியாது என்பதை அவன் பிரம்மனிடம் அறிந்தான். இவ்வாறு விழிப்புடன் கற்று, தவறுகளைத் திருத்திக்கொண்டு முன்னேறினான்.

Bhagiratha Who Brought the Ganga Down

From the Valmiki Ramayana (Bala Kanda) and the Bhagavata Purana: The sixty thousand sons of Sagara, king of the Solar dynasty of Ayodhya, were burned to ashes by the wrath of the sage Kapila. For their souls to reach a good state, Ganga's water had to touch their ashes. But Ganga was in the heavens. Bringing her down was thought an impossible, rare task.

Sagara tried and failed. His grandson Amshuman tried and failed. His son Dilipa tried and failed. Three generations, for a thousand years, performed austerities but could not bring Ganga. At last Dilipa's son Bhagiratha took up the responsibility. Others thought it was impossible. But Bhagiratha never forgot his goal.

He handed the governance to his ministers and went to the Himalaya. For a thousand years he performed severe austerities. Brahma appeared and said, "Ganga will agree to descend to earth; but earth cannot bear her force. Only Shiva can bear it." Bhagiratha again performed austerities to Shiva for a year.

Shiva agreed and held Ganga in his matted hair. Ganga wandered, whirling in his locks, for many years. After Bhagiratha pleaded again, Shiva released her in small streams. Ganga descended to earth. Bhagiratha went ahead in a chariot and Ganga followed him.

On the way the water flooded the hermitage of the sage Jahnu. In anger he swallowed Ganga. Bhagiratha pleaded with him, and Jahnu released her through his ear. In this way he patiently crossed many obstacles. At last in the netherworld Ganga bathed the ashes of Sagara's sons and freed them.

This great deed did not happen in an instant. After the failure of many generations, Bhagiratha, without forgetting his goal, crossed obstacles vigilantly, performed austerities and accomplished it. It is a witness that even the rare becomes easy through vigilance. To this day Ganga is called 'Bhagirathi'.