ரோமபாதனும் ரிஷ்யசிருங்கரும்
வால்மீகி இராமாயணம் (பால காண்டம்), மகாபாரதம் ஆகியவற்றிலிருந்து: அங்க நாட்டு அரசன் ரோமபாதன் தசரதனின் நண்பன். அவன் ஒருமுறை ஒரு அந்தணனுக்குக் கொடுத்த வாக்கை மீறினான் என்றும், அந்தணர்களை மதிக்காமல் நடந்தான் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அதன் விளைவாக அங்க நாட்டில் மழை பொய்த்தது. பல ஆண்டுகள் மழையின்றி வறட்சி நிலவியது. பயிர்கள் வாடின, மக்கள் பசியால் வருந்தினர்.
ரோமபாதன் அந்தணர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டான். அவர்கள் சொன்னார்கள்: "அரசே, உங்கள் தவற்றால் இந்த வறட்சி வந்துள்ளது. பாவம் தீர வேண்டுமெனில் விபண்டக முனிவரின் மகன் ரிஷ்யசிருங்கரை உங்கள் நாட்டுக்கு அழைத்து வாருங்கள். அவர் காலடி பட்டால் மழை பெய்யும்." ரிஷ்யசிருங்கர் காட்டில் தன் தந்தையுடன் வளர்ந்து, வெளியுலகம் அறியாத தூய இளந்துறவி.
ரோமபாதன் கலைகளில் தேர்ந்த அழகிய பெண்களை அனுப்பி, ரிஷ்யசிருங்கரை அன்புடன் நாட்டுக்கு அழைத்து வந்தான். அவர் அங்க நாட்டுக்குள் காலடி வைத்ததும் வானம் இருண்டு பெருமழை பொழிந்தது. நிலம் குளிர்ந்தது. வறண்ட ஆறுகள் நிறைந்தன. பயிர்கள் முளைத்தன. மக்கள் மகிழ்ந்தனர்.
ரோமபாதன் தன் தவற்றை உணர்ந்து திருந்தினான். அவன் தன் வளர்ப்பு மகள் சாந்தையை ரிஷ்யசிருங்கருக்கு மணமுடித்தான். அந்தணர்களை மதித்து, நீதியுடன் ஆளத் தொடங்கினான். அங்க நாடு மீண்டும் செழித்தது. பின்னர் தசரதன் புத்திரகாமேஷ்டி வேள்வி செய்யும்போது இதே ரிஷ்யசிருங்கரையே வேள்வித் தலைவராக அழைத்தான். அதன் பயனாக இராமன் முதலிய நால்வரும் பிறந்தனர்.
அரசன் நீதி தவறிய போது மழை பொய்த்ததும், அவன் அறநெறிக்குத் திரும்பியபோது மழை பொழிந்ததும் புராணக் கதையின் அழகு. நீதிநெறிப்படி ஆளும் மன்னனின் நாட்டில் மழையும் விளைச்சலும் கூடும் என்ற குறளின் கருத்தை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.
நல்லாட்சிக்கும் நாட்டின் செழிப்புக்கும் உள்ள தொடர்பைப் பண்டைய இந்தியா இவ்வாறு கண்டது.
அங்கு மழை பொழிந்தது; ஆறுகள் நிறைந்தன; வயல்கள் விளைந்தன. அரசன் நீதி தவறாதபோது இயற்கையும் துணை நிற்கும் என்பதற்கு இந்தக் கதை சான்றாக நம் மரபில் நிலைத்தது. இன்றும் ஒரு நல்ல தலைவன் வந்தால் ஊர் செழிக்கிறது என்பதை நாம் காண்கிறோம். தலைமையின் தரமே நாட்டின் வளம் என்பதே இதன் பொருள்.
அவ்வாறு நீதி வாழ்ந்த நாட்டில் துன்பம் குறைந்தது.