Kural 704 · குறித்தது கூறாமைக் கொள்வாரோ டேனை

மிருதங்க வித்வானின் குறிப்பறிதல்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. கர்நாடக இசைக் கச்சேரி ஒன்றில் பிரபல வாய்ப்பாட்டுக் கலைஞர் சுந்தரேசன் மேடையில் அமர்ந்திருந்தார். பக்கத்தில் வயலின் வித்வான், அருகில் மிருதங்க வித்வான் முத்தையா. முத்தையா வயதில் இளையவர், ஆனால் நெடுநாள் சுந்தரேசனுடன் வாசித்துப் பழகியவர். அன்று கச்சேரி ஒரு பெரிய சபாவில், ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்கள் முன்னிலையில் நடந்தது.

சுந்தரேசன் ஒரு கீர்த்தனையைத் தொடங்கினார். எந்த இராகம், எந்த தாளம் என்பதை அவர் மேடையில் அறிவிக்கவில்லை. வயலின் வித்வான் முதல் சில ஸ்வரங்களில் இராகத்தை உணர்ந்தார். ஆனால் முத்தையா சுந்தரேசனின் மூச்சை, முகபாவத்தை, கண்ணின் ஒரு சிறு அசைவை வைத்து தாளத்தையும் கதியையும் உணர்ந்துவிட்டார். அவர் விரல்கள் முதல் அடியிலேயே சரியான இடத்தில் விழுந்தன.

கீர்த்தனையின் நடுவே சுந்தரேசன் திடீரென ஒரு சங்கதியை எதிர்பாராத திசையில் எடுத்துச் சென்றார். மற்றவர்கள் ஒரு கணம் தடுமாறினர். ஆனால் முத்தையா அவர் புருவ அசைவிலிருந்தே அடுத்த நகர்வை உணர்ந்து, மிருதங்கத்தில் ஒரு மெல்லிய நடைக்கு மாறினார். அந்த மாற்றம் இசையின் அழகை இன்னும் உயர்த்தியது.

கச்சேரி முடிந்த பிறகு ஒரு ரசிகர் முத்தையாவிடம், 'நீங்கள் எப்படி அவர் நினைப்பதை முன்பே அறிகிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். முத்தையா புன்னகையோடு, 'நான் என் காதால் மட்டும் வாசிக்கவில்லை. அவரது மூச்சாலும் பார்வையாலும் அவரோடு சேர்ந்து சுவாசிக்கிறேன்' என்றார். அவருக்கு முதலில் இரண்டு கைகள் இருந்தன; பிற்காலத்தில் தாளமும் உள்ளமும் ஒன்றாயின.

மேடையில் அமர்ந்திருந்த மற்றவர்களுக்கும் காதுகளும் கைகளும் இருந்தன. ஆனால் முத்தையாவுக்கு இருந்த அந்த உள்ளுணர்வு அவரைத் தனி வகையினர் ஆக்கியது. வள்ளுவர் கூறுவதுபோல், குறித்தது கூறாமல் உணரும் இத்தகையோர் உறுப்பால் ஒன்றாயினும் அறிவால் வேறு.

முத்தையாவின் இந்தத் திறன் ஒரே நாளில் வந்ததல்ல; ஆண்டுக்கணக்கான பழக்கமும் குருவின் மீதான மரியாதையும் அவரை அந்த நிலைக்கு உயர்த்தின. கற்றல் என்பது நூலோடு நிற்காமல் மற்றவர் மூச்சோடு இணைந்து வாழ்வதும் ஆகும் என்பதற்கு இந்தக் கதை ஒரு சான்று.

கச்சேரிக்குப் பிறகு சுந்தரேசன் முத்தையாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்; அந்தப் புன்னகையே ஆயிரம் பாராட்டுகளுக்குச் சமம் என்று முத்தையா உணர்ந்தார். அவர்களுக்கிடையே சொற்கள் தேவையில்லை.

சொல்லாமல் புரிதல் ஒரு கொடை; அதை மதித்து வளர்ப்பதே கலைஞனின் கடமை.

The Mridangist Who Read the Singer

This is an imagined tale. In a Carnatic concert the famous vocalist Sundaresan sat on the stage. Beside him was the violinist, and nearby the mridangam artist Muthiah. Muthiah was younger but had long accompanied Sundaresan. That day the concert took place at a large sabha before thousands of listeners.

Sundaresan began a kriti. He did not announce the raga or the tala on stage. The violinist recognised the raga in the first few notes. But Muthiah sensed the tala and the gait from Sundaresan's breath, his expression and a slight movement of his eye. His fingers fell in exactly the right place on the first beat.

In the middle of the kriti Sundaresan suddenly took a sangati in an unexpected direction. The others faltered for a moment. But Muthiah, sensing the next move from a mere lift of the eyebrow, changed to a soft gait on the mridangam. The change raised the beauty of the music still higher.

After the concert a listener asked Muthiah, 'How do you know what he is thinking beforehand?' Muthiah smiled and said, 'I do not play with my ears alone. I breathe along with him through his breath and glance.'

Others seated on the stage also had ears and hands. But the inward sense Muthiah had made him a class apart. As Valluvar says, such people who sense the unsaid are alike in limbs but different in worth.