Kural 708 · முகம்நோக்கி நிற்க அமையும் அகம்நோக்கி

சபரிக்கு இராமனின் அருள்

இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்திலிருந்து. சீதையைத் தேடிச் செல்லும் வழியில் இராமனும் இலக்குவனும் பம்பை நதிக்கரையில் உள்ள மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். அங்கே சபரி என்ற மூதாட்டி பல ஆண்டுகளாக இராமரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள். அவள் மதங்க முனிவரின் சீடர்; முனிவர் தம் உடல் துறக்கும்போது, 'இராமன் ஒருநாள் இங்கு வருவான்; அவனைக் கண்டபின் நீ நற்கதி அடைவாய்' என்று அவளிடம் சொல்லியிருந்தார்.

சபரி ஒவ்வொரு நாளும் ஆசிரமத்தை நறுமணமாக்கி, காட்டுப் பழங்களைச் சேகரித்துக் காத்திருந்தாள். நாள்கள் ஆண்டுகளாயின; மூப்பு அவளை நெருங்கியது. ஆனால் அவள் நம்பிக்கை குறையவில்லை. ஒருநாள் இராமனும் இலக்குவனும் வருவதைக் கண்டாள். அவளுக்கு நா எழவில்லை; கண்ணீர் பெருகியது. அவள் கால்களில் விழுந்து வணங்கினாள்.

அவள் தன் அன்பைச் சொற்களால் விளக்கவில்லை. நீண்ட பிரசங்கங்களும் செய்யவில்லை. மகிழ்ச்சியால் நடுங்கும் கைகளால் தான் சேகரித்த பழங்களைக் கொண்டுவந்து இராமன் முன் வைத்தாள். மரபு கூறுகிறது: தான் சுவை பார்த்து இனிமையானவற்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து வைத்தாள். இராமன் அவள் அன்பையே பார்த்தார். அவள் செயலின் முறையையோ, அந்தக் கனிகளின் எச்சில் தன்மையையோ அவர் பார்க்கவில்லை.

இராமன் அவற்றை மகிழ்வோடு ஏற்றுக்கொண்டார். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த பக்தி, காத்திருப்பின் சோர்வு, நன்றி ஆகியவற்றை உணர்ந்தார். அவள் ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை; இராமன் அவளிடம் எதையும் கேட்கவும் இல்லை. அவள் முகத்தை நோக்கி நின்றதே போதுமானதாக இருந்தது. அவளுடைய தவம் அந்த ஒரு கணத்தில் நிறைவடைந்தது.

பின்னர் சபரி தம் உடலை அக்கினியில் துறந்து நற்கதி அடைந்தாள் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. அவள் சொல்லாததை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொண்ட இராமன், 'முகம் நோக்கி நிற்க அமையும்' என்ற குறளுக்கு உயிர் தருகிறார்.

சபரியின் காத்திருப்பு ஆண்டுகள் நீண்டது; ஆனால் இராமனின் ஒரு பார்வையில் அவை எல்லாம் கணத்தில் அர்த்தம் பெற்றன. சிலருக்கு வாழ்வின் முழுப் பொருளும் ஒரு சந்திப்பிலேயே கிடைத்துவிடுகிறது. அந்தச் சந்திப்பு நிகழும்போது சொல்லுக்கு அங்கே இடம் இல்லை; பார்வையே போதும்.

சபரியின் பக்தி வேதம் கற்றதால் வந்ததல்ல; நாள்தோறும் காத்திருந்த அன்பால் வந்தது. அவ்வகை அன்பைப் புரிந்துகொள்ளும் உள்ளமே இராமனுடையது.

இந்தக் கணத்தில் சபரியின் முகத்தில் தெரிந்த அமைதி வாழ்நாள் முழுதும் காத்திருந்தவரின் நிறைவு.

Shabari and Rama

From the Aranya Kanda of the Ramayana. While searching for Sita, Rama and Lakshmana reached the hermitage of the sage Matanga on the bank of the Pampa. There an old woman, Shabari, had waited for years for Rama's coming. She was Matanga's disciple, and when the sage was leaving his body he had told her, 'Rama will one day come here; after seeing him you will attain the highest goal.'

Every day Shabari made the hermitage fragrant, gathered wild fruits and waited. Days became years and old age drew near. But her faith did not wane. One day she saw Rama and Lakshmana approaching. Words would not come to her; tears streamed down. She fell at their feet in worship.

She did not explain her love in words. She gave no long discourse. With hands trembling with joy she brought the fruits she had gathered and placed them before Rama. Tradition says she chose and set aside only the sweetest, having tasted them. Rama saw only her love. He did not look at the manner of her act or at the nature of the fruit.

Rama accepted them with joy. He felt in her face the devotion, the weariness of waiting and the gratitude. She said not a word, and he asked her nothing. It was enough to stand looking at her face. Her penance was fulfilled in that moment.

Afterwards, the Ramayana says, Shabari gave up her body in the fire and attained the highest state. Rama, who understood and accepted what she did not say, gives life to the verse 'it is enough to stand looking at his face'.